środa, 30 września 2015

Linda Green "Mamifest" | Recenzja



Specjalistki organizacji czasu, mistrzynie logistyki. Praktyczne, przedsiębiorcze, dzielne. Takie właśnie są młode matki. A gdyby tak posadzić je na najwyższych stołkach w kraju? Na taki pomysł wpadła Linda Green, autorka powieści obyczajowej "Mamifest", która właśnie ukazała się w Polsce nakładem Wydawnictwa Świat Książki. Nierealne? Ależ skąd!

Sam jest mamą dwóch chłopców. Jeden z jej synów, Oscar choruje na rdzeniowy zanik mięśni. Sam musi zmierzyć się z rzeczywistością matki niepełnosprawnego dziecka. Jackie bezskutecznie stara się z mężem o drugie dziecko. Tragedia z przeszłości nie pozwala kobiecie cieszyć się tym, co ma. Jej matka ma Alzheimera, a sama Jackie nie potrafi podjąć decyzji o oddaniu mamy do domu opieki. Anna jest szkolnym pedagogiem. Mimo to nie umie poradzić sobie z sytuacją, w której jej córka pada ofiarą prześladowań w szkole. Trzy kobiety postanawiają poprawić sytuację swoją i innych matek, jakie znajdują się w podobnym położeniu. Zaczyna się całkiem niewinnie. Sam, Jackie i Anna organizują protest przeciwko zwolnieniu kobiety, która dba o bezpieczeństwo dzieci i przeprowadza je przez ulicę. Szybko okazuje się, że do zrobienia jest o wiele, wiele więcej. Bohaterki zakładają partię polityczną i zaczynają przygotowywać się do wyborów. 

To nie jest książka o polityce. To przepiękna, wzruszająca powieść o sile współczesnych matek. "Mamifest" wyciska łzy z oczu. Linda Green zwróciła uwagę na problemy dzisiejszego świata i opisała je w wyjątkowy sposób. Do "Mamifestu" początkowo podchodziłam nieco sceptycznie. Ot, grupa kobiet nagle zapragnęła zmienić świat i nie potrafiła zmierzyć sił na zamiary. Ale nie! Ich start w wyborach schodzi na dalszy plan, bo najważniejsza jest rodzina. I właśnie o tym jest ta powieść. O rodzinie. Linda Green stworzyła realistyczne postacie. Jej bohaterowie zapadają w pamięć przez niebywałą mądrość życiową. Sam jest niesamowita. Skąd ta kobieta czerpie siłę? Przywiązałam się do jej osoby, która okazała się być kluczowa. Nie chcę zdradzać zbyt wiele, aby nie zepsuć wam lektury. Wydawca w opisie wydawniczym zdradził tyle, ile powinien. Nie za dużo. Uwierzcie mi na słowo, że ta powieść przybiera nieoczekiwany kształt.

"Mamifest" przebojem podbił moje serce. To jedna z moich ulubionych książek. Kocham takie historie. Zarwałam pół nocy, wylewając morze łez i śmiejąc się naprzemiennie. Było warto! Linda Green stworzyła rozrywającą serce, ale w końcu przynoszącą nadzieję historię kobiet, które zapragnęły walczyć o dobro swoich i setek innych dzieci. "Mamifest" opisuje mechanizmy współczesnego świata. Autorka opisała obdartą z fałszu rzeczywistość. W moim osobistym rankingu powieść zasługuje na najwyższą z możliwych not. Przyznaję jej ocenę dziesięć na dziesięć. Piękny, ważny, arcyciekawy i nieprzewidywalny. Taki jest "Mamifest". Książka obfituje w nieoczekiwane zwroty akcji, a zakończenie stanowi kwintesencję dobrej powieści obyczajowej. Przeczytałam zachłannie, zakochując się w prozie Lindy Green. "Mamifest" zajmie szczególne miejsce w mej pamięci.

"Mamifest" Lindy Green to obowiązkowa pozycja dla wielbicieli dobrej, ambitnej powieści obyczajowej. Przeżyłam wspaniałą literacką przygodę, do której aż chciałoby się wrócić. Nowa książka w serii Leniwa Niedziela zachwyca i nie pozwala o sobie zapomnieć. 

Dziękuję Wydawnictwu Świat Książki za udostępnienie egzemplarza recenzyjnego!

Linda Green "Mamifest"
Wydawnictwo Świat Książki, 2015
ilość stron: 400
data premiery: 23.09.2015

poniedziałek, 28 września 2015

Naucz dziecko mówić "nie"! "Moje ciało należy do mnie"




Jak rozmawiać z dzieckiem o wykorzystywaniu seksualnym? W jaki sposób możemy uchronić naszych podopiecznych przed złym dotykiem? Wyznaczenie granic sprawia problem nie tylko najmłodszym, ale często również ich rodzicom. "Moje ciało należy do mnie" to publikacja, która z pewnością okaże się pomocna w nauce mówienia "nie".

Z każdego sprzedanego egzemplarza wydawca przekaże 1 zł na konto Fundacji Dzieci Niczyje, organizatora akcji "Zły Dotyk" i "Gadki". Ale to nie jedyny powód, dla którego warto zakupić publikację. Książka w przystępny dla dziecka sposób podejmuje temat wykorzystywania seksualnego. Jak na tak niełatwą tematykę, jest zadziwiająco lekka i przyjemna w odbiorze. Właściwie ani razu nie pada słowo "wykorzystywanie" czy "zły" w odniesieniu do dotyku. Autorzy w zaskakujący sposób przekonują rodziców, że.. temat wcale nie jest tak trudny, jak mogłoby się wydawać.

Wspólna lektura książki z dzieckiem może być wstępem do inspirującej rozmowy. Uczy szacunku do własnego ciała i przekonuje, iż jest ono czymś wyjątkowym. Dotyk jest czymś przyjemnym, gdy jest wyczekiwany. "Moje ciało należy do mnie" nie uczy nadgorliwości, lecz pomaga najmłodszym odróżnić kontakt pożądany od tego niechcianego. I wcale nie chodzi tu tylko o wykorzystywanie seksualne. Dziecko może nie mieć ochoty na całusy dawno niewidzianej cioci czy głaskanie po głowie przez nieznajomego i musi umieć powiedzieć "nie".

Warto posiadać tę publikację w swojej domowej biblioteczce. "Moje ciało należy do mnie" to książka dla absolutnie każdego rodzica i dziecka. Wszak temat może, niestety, dotyczyć nas wszystkich, czego oczywiście nikomu nie życzę, ale warto porozmawiać z dzieckiem o wykorzystywaniu seksualnym. Z pewnością lektura okaże się w tym pomocna.

Dziękuję Wydawnictwu Prószyński i S-ka za udostępnienie egzemplarza recenzyjnego!

"Moje ciało należy do mnie"
Wydawnictwo Prószyński Media, 2015
ilość stron: 32
data premiery: 22.09.2015

sobota, 26 września 2015

Iwona Banach "Klątwa utopców" | Recenzja



"Klątwa utopców" to moje pierwsze spotkanie z twórczością Iwony Banach. Nie wiedziałam, czego mogę spodziewać się po tej powieści, ale postanowiłam spróbować, zachęcona wypowiedziami autorki na jej stronie autorskiej na Facebooku. Miało być szaleństwo, zagmatwanie, poczucie humoru i "nie romans". I jest. Szaleństwo, zagmatwanie, poczucie humoru i "nie romans", a komedia kryminalna.

Dagmara przez kilka dni musi zająć się swoim dziadkiem. Nie byłoby w tym nic trudnego, gdyby nie fakt, że dziadek Dagmary jest, hmm, specyficznym starszym panem i funduje wnuczce szereg atrakcji. Za sprawą dziadka dziewczyna trafia do opuszczonego starego szpitala psychiatrycznego, a raczej jego ruin, i tam ma spędzić jakiś czas. Dlaczego? Nikt nie wie, albo nie chce powiedzieć, wiadomo tylko, że chodzi o jakiś spadek. Dagmara w otoczeniu jeszcze obecnego narzeczonego, przyjaciółki i kilku zupełnie przypadkowych osób znajdzie się w samym środku brutalnych wydarzeń. Mieszkańcy wioski, w której zatrzymuje się Dagmara, są może i mili, ale jacyś dziwni. Dochodzi do serii krwawych morderstw, a cała sprawa zdaje się mieć powiązanie z Bogu ducha winną Dagmarą.  Czyżby dosięgnęła ją słynna w wiosce klątwa utopców?

"Klątwa utopców" to nie jest książka dla każdego, bo zdecydowanie nie każdy czuje ten rodzaj humoru, którym tak zgrabnie operuje Iwona Banach. Czarny humor! Autorka w doprawdy kapitalny sposób wyśmiewa typowo polskie, małomiasteczkowe cechy mieszkańców wioski, w jakiej rozgrywają się główne wydarzenia. Ale dostanie się również pewnemu warszawiakowi, a także pewnej dziedziczce, za sprawą której w uroczej wsi na Roztoczu zrobi się naprawdę gorąco. Podczas lektury wiele razy łapałam w locie zdziwione spojrzenia mojego męża. Musiałam wyglądać doprawdy idiotycznie, śmiejąc się do książki, jak przysłowiowy łysy do sera. Do takiego właśnie stanu doprowadziła mnie Iwona Banach. Trafiła idealnie w mój gust, sprostała moim wymaganiom i uczyniła te kilka dni z lekturą weselszymi, bardziej wyjątkowymi.

"Klątwa utopców" to komedia kryminalna. Wiemy już, że jako komedia książka sprawdza się rewelacyjnie, ale co z przymiotnikiem "kryminalna", który w tym przypadku stanowi bardzo ważny element? Iwona Banach ukryła tożsamość mordercy głęboko. Gwarantuję wam, że nie wpadniecie na to, kto postanowił "wymordować pół wioski", jak czytamy w opisie powieści na stronie wydawcy. Może "pół wioski" to lekka przesada, ale możecie uwierzyć mi na słowo - Iwona Banach nie napisała tylko dobrej komedii, ale również intrygujący kryminał. Intryga została starannie zaplanowana i rozpisana. Autorka podsuwa nam fałszywe tropy, podczas gdy prawda przez cały czas pozostaje starannie ukryta. "Klątwa utopców" to ciekawe, niebanalne rozwiązanie na długie jesienne wieczory.

Pierwsze spotkanie z twórczością Iwony Banach zaliczam do udanych. Z "Klątwą utopców" spędziłam bardzo przyjemne popołudnia i wieczory. Powieść wywołuje niekontrolowane wybuchy śmiechów i stanowi doskonałą rozrywkę. Sprawdźcie sami. Ja jestem zadowolona i polecam serdecznie waszej uwadze.

Dziękuję Wydawnictwu Nasza Księgarnia za udostępnienie egzemplarza recenzyjnego!

Iwona Banach "Klątwa utopców"
Wydawnictwo Nasza Księgarnia, 2015
ilość stron: 400
data premiery: 23.09.2015

piątek, 25 września 2015

Rosy Edwards "Wyznania randkowiczki" | Recenzja przedpremierowa



Gdyby Bridget Jones życiowego partnera poszukiwałaby współcześnie, z pewnością pomocny okazałby się Tinder. Tinder, czyli randkowa aplikacja. Za pomogą kciuka możemy dać komuś szansę lub posłać go w czeluści internetu. Tak, jak zrobiła to Rosy, bohaterka powieści „Wyznania randkowiczki”. Jeśli macie sentyment do Bridget Jones, z pewnością pokochacie Rosy!

Rosy ma dwadzieścia siedem lat. Wszyscy znajomi wokół umawiają się na randki, zaręczając się, wychodzą za mąż, a Rosy.. No cóż, Rosy z pewnością nie jest kandydatką do otrzymania komentarza „Ty będziesz następna!” pod postem na facebooku informującym o zaręczynach najlepszej przyjaciółki. Rosy jest singielką, nie do końca zadowoloną z pracy w dziale PR. Marzy o karierze pisarki, ale przecież pisarka to żaden zawód, więc Rosy męczy się w PR. I obsesyjnie myśli o swoim statusie związku, a raczej jego braku. Postanawia znaleźć mężczyznę swojego życia. Loguje się na portalu randkowym, instaluje na swoim smarfonie aplikację Tinder i… randkuje. Okazuje się jednak, że znalezienie mężczyzny swojego życia nie jest takie proste, jak mogłoby się wydawać.

„Wyznania randkowiczki” to kapitalna, współczesna wersja odmłodzonej Bridget Jones w dobie portali społecznościowych. Bezbłędny humor w połączeniu z wrodzonym urokiem i niezdarnością głównej bohaterki zapewnią czytelnikom doskonałą rozrywkę. Podczas lektury bawiłam się wybornie. Rosy urzeka swoją naturalnością. Jest kobietą nieidealną i czytelniczka może się z nią utożsamiać. To, że nie ma faceta i nie lubi swojej pracy, to nie jedyne problemy w życiu Rosy. Przeczytajcie sami i przekonajcie się, z jakimi przeciwnościami losu zmaga się młoda kobieta poszukująca swego miejsca w życiu. Gwarantuję wspaniałą zabawę i niebanalną lekturę. „Wyznania randkowiczki” to fantastyczny pomysł na długie jesiennie wieczory.

Autorka wyróżnia się lekkim piórem. Styl wypowiedzi sprawa, że powieść czyta się błyskawicznie i nie potrafimy odłożyć lektury na półkę, dopóki nie poznamy zakończenia. Kogo wybierze Rosy? A może postanowi zostać singielką? Jedno jest pewne – jej przygody wywołają uśmiech na waszej twarzy. Rosy zdaje się przyciągać kłopoty,  a na dodatek ma fatalną orientację w terenie.. Uratować ją mogą tylko telefony do najlepszej przyjaciółki. I wiara w siebie! „Wyznania randkowiczki” to doskonała książka dla młodych, ambitnych kobiet. Odnajdą w Rosy swoje lustrzane odbicie.  Główna bohaterka jest po prostu kapitalna. Uwielbiam ją! Zaprzyjaźniłabym się z wielką przyjemnością. Tymczasem muszę zadowolić się historią jej randkowania i nie do końca udanych związków opisaną na kartach powieści „Wyznania randkowiczki”. I z pewnością nie jest to marny substytut.

„Wyznania randkowiczki” to lekka, prosta i przyjemna literatura kobieca. Dostarcza mocnego zastrzyku energii. Wywoła uśmiech na nawet najbardziej pochmurnej twarzy! Idealna recepta na jesienną chandrę. Nawet nie spostrzeżecie się, kiedy pochłoniecie całość. I będziecie chcieć więcej!

Dziękuję Wydawnictwu Zysk i S-ka za udostępnienie egzemplarza recenzyjnego!

Rosy Edwards "Wyznania randkowiczki"
Wydawnictwo Zysk i S-ka, 2015
ilość stron: 392
data premiery: 28.09.2015

czwartek, 24 września 2015

Joanna Sykat "Jutro zaświeci słońce" | Recenzja przedpremierowa



Nie jest łatwo schować strach do pudełka po zapałkach i zamknąć głęboko. Nie jest łatwo zaczerpnąć oddechu pełną piersią. Nie jest łatwo uwierzyć w to, że jutro zaświeci słońce, kiedy wychowywało się w cieniu toksycznej matki. Najnowsza powieść Joanny Sykat wzrusza, zachwyca, a przede wszystkim - przynosi nadzieję w to, że i dla nas zaświeci słońce.

Anita jest początkującą pisarką. Marzy o tym, aby pisać, ale kiedy jej debiutancka powieść zostaje ciepło przyjęta przez krytyków, Anita rezygnuje ze swoich pragnień. Bo przecież jest nierobem, musi mieć normalną pracę na umowę i odkładać na emeryturę. Bo tak mówi matka.  Koniec. Anita wraz z mężem Pawłem próbuje ułożyć swoje życie, jednak znajdując się w cieniu despotycznej matki, nie jest jej łatwo. Młode małżeństwo kupuje wymarzone mieszkanie nad Pomorzu, ale powracające pod postacią rodzicielki wyrzuty sumienia nie pozwalają jej zaznać szczęścia. Matka od zawsze zaniżała jej poczucie wartości i starała się uporządkować życie córki pod swoje dyktando, w konsekwencji czego Anita nie potrafi uwierzyć w siebie i boryka się z notorycznymi lękami.

"Jutro zaświeci słońce" to spowiedź dorosłej już kobiety, która nie zaznała ciepła matczynych ramion. Bohaterka powieści Joanny Sykat żyje w przekonaniu, że chłód bijący od matki wynika z braku miłości do córki. Jednak pewnego dnia Anita trafi na ślady rodzinnej tajemnicy, która być może pomoże zrozumieć, dlaczego zaznała w życiu tyle krzywd. "Jutro zaświeci słońce" to doprawdy kapitalna, napisana niezwykle sugestywnie książka. Joanna Sykat stworzyła zapierający dech w piersi, wiarygodny portret psychologiczny głównej bohaterki. Czytelnik przywiązuje się do postaci, odczuwa z nią silną więź, w pełni rozumie jej uczucia i obawy. A przede wszystkim - wierzy w to, że słońce zaświeci również dla Anity. Jak poradzić sobie z traumą dorastania bez miłości? Jak przerwać błędne koło, w jakie wpada kolejne pokolenie? Na te i inne pytania odpowiedzi poszukuje Joanna Sykat. I robi to rewelacyjnie.

Powieść jest formą spowiedzi głównej bohaterki. Każdy z poszczególnym rozdziałów to rozmowa, a właściwie monolog Anity, która spotyka się z autorką książki o jej życiu, aby podzielić się swoją historią. Czasem zwraca się do niej bezpośrednio, innym razem pogrąża się we wspomnieniach, że zapomina o całym świecie, a więc i o obecności swojej rozmówczyni. "Jutro zaświeci słońce" to powieść ważna oraz potrzebna. Książkę powinien przeczytać każdy rodzic, aby uświadomić sobie, jakie spustoszenie w głowie dziecka wywołuje brak wiary ze strony rodzica w to, że pociecha umie, potrafi, poradzi sobie. Joanna Sykat przekonuje nas, jak istotne i konieczna jest z pozoru zwyczajne "kocham cię". "Jutro zaświeci słońce" to niecodzienna, intrygująca oraz mądra historia ze znaczącym przesłaniem, a na dodatek napisana przepięknym językiem. Proza Joanny Sykat zachwyca.

"Jutro zaświeci słońcem" to jedna z tych książek, których ocena sprawia mi przyjemność. Mogę wychwalać powieść pod niebiosa i jest to w stu procentach zgodne z moimi odczuciami. Całą sobą pochłonęłam opowieść Joanny Sykat, by ją polecić ze szczerego serca. Niezwykła, rozdzierająca serce, ale i przynosząca nadzieję. Taka właśnie jest książka "Jutro zaświeci słońce".

Dziękuję Wydawnictwu Czwarta Strona za udostępnienie egzemplarza recenzyjnego!

Joanna Sykat "Jutro zaświeci słońce"
Wydawnictwo Czwarta Strona, 2015
ilość stron: 296
data premiery: 07.10.2015

Konkurs! Wygraj powieść Agnieszki Nietresty-Zatoń "Pustostan"




KONKURS!

Wygraj powieść Agnieszki Nietresty-Zatoń "Pustostan"!

Przegląd czytelniczy i Wydawnictwo Prószyński i S-ka mają dla Was 3 egzemplarze książki. 

Aby wziąć udział w konkursie należy odpowiedzieć na pytanie konkursowe:

Czy zgadzasz się z cytatem "W piekle jest specjalne miejsce dla kobiet, które nie pomagały innym kobietom"? Dlaczego?

Odpowiedzi (max. 10 zdań) możecie przesyłać na adres mailowy przegladczytelniczy@interia.pl do 30 września br. włącznie.
Laureaci zostaną powiadomieni o wygranej drogą mailową, a najciekawsze wypowiedzi zostaną zamieszczone na fanpage'u bloga Przegląd czytelniczy.

W konkursie mogą brać udział osoby zamieszkałe na terytorium RP bądź poza jej granicami, pod warunkiem, że wskażą adres korespondencyjny w kraju.

Sponsorem nagród jest Wydawnictwo Prószyński i S-ka, a organizatorem konkursu blog Przegląd czytelniczy. 
Powodzenia!

środa, 23 września 2015

Magdalena Witkiewicz "Po prostu bądź" | Recenzja przedpremierowa



Na każdą kolejną książkę Magdaleny Witkiewicz czekają wierne czytelniczki. Jej powieści sprzedają się doskonale na długo przed premierą. Polki pokochały sposób, w jaki Magdalena Witkiewicz pisze o sprawach ważniejszych i tych najważniejszych. Dzisiaj opowiem wam o książce, której chyba nie trzeba przedstawiać. "Po prostu bądź" ukaże się na rynku 7 października i wcale nie przesadzę, kiedy uznam, że jest najbardziej wyczekiwaną powieścią literatury kobiecej tej jesieni.

Rodzice Pauliny mieli wobec niej inne plany niż ona sama. Nie chcieli, by ich córka uczyła się w liceum. Po co jej wykształcenie na wsi? Dziewczyna miała wyjść za mąż, ba!, matka z ojcem nawet znaleźli jej odpowiedniego kandydata, nie rozumiejąc, że Paulinę i Adriana łączyła tylko przyjaźń. Młoda kobieta jednak chciała jednak spełniać własne marzenia. Dostała się na upragnioną architekturę i wyjechała studiować do Gdańska. Nie mogła liczyć na pomoc rodziców, ze wszystkim musiała radzić sobie sama. Spotkała miłość swojego życia, zaczęła układać sobie życie. Jednak los zadrwił z niej okrutnie. Straciła to, co najcenniejsze. Pogrążona w rozpaczy Paulina miała jednak kogoś, dla kogo mogła, musiała! żyć. Tuż obok zawsze był przyjaciel. Przyjaciel, z którym pewnego dnia zawarła pakt. 

Książki Witkiewicz mają w sobie coś takiego, że zostają z czytelnikiem na długo. Dla przykładu weźmy najnowszą, "Po prostu bądź". Można by powiedzieć, że to banalna, prosta i jakże przewidywalna historia. I tak jest. A jednak zawładnęła mym sercem na dobre. Bezwstydnie zaczytywałam się w historii Pauliny, czerpałam z niej pełnymi garściami, rozkoszowałam się każdym słowem, jakie przygotowała dla mnie Magdalena Witkiewicz. Uwielbiam lekkość pióra autorki. Magda z najbardziej nawet zwyczajnej opowieści potrafi stworzyć pełną magii, niebywałą historię. Mimo iż można łatwo i z powodzeniem przewidzieć ciąg dalszy oraz zakończenie książki, czytelnik nie czuje się zawiedziony, bo czerpie niesamowitą frajdę z przygody, jaką przyszło przeżyć mu dzięki Magdalenie Witkiewicz.

"Po prostu bądź" to opowieść o miłości, tej pierwszej, a także tej kolejnej. Autorka stworzyła wiarygodną, ciepłą historię ludzi, którzy muszą podnieść się po stracie, aby odkryć w swoim wnętrzu uczucia, jakich już nie spodziewali się tam zastać. Momentami wzruszająca, czasem zabawna powieść sprawi, że po lekturze poczujecie się lepszymi ludźmi. "Po prostu bądź" dowartościowuje. Przywraca wiarę w to, iż to samo życie, które bywa okrutne, potrafi nas jeszcze mile zaskoczyć. Najnowszą książkę Magdaleny Witkiewicz przeczytałam w jeden dzień, odczuwając fizyczne i psychiczne uzależnienie od lektury. "Po prostu bądź" to kolejna powieść Magdy, która wciąga od pierwszej strony i nie można jej odłożyć na półkę, dopóki nie przeczytamy jej od deski do deski.

Wiele czytelników zaufało Magdzie na długo przed premierą. Mam dla was bardzo dobrą wiadomość - nie pomyliliście się, to był dobry wybór! Jestem przekonana, że czeka was cudowna przygoda z najnowszą powieścią Magdaleny Witkiewicz. "Po prostu bądź" to kolejny hit spod pióra autorki.

Dziękuję autorce oraz Wydawnictwu Filia za udostępnienie egzemplarza recenzyjnego!

Magdalena Witkiewicz "Po prostu bądź"
Wydawnictwo Filia, 2015
data premiery: 07.10.2015