czwartek, 3 kwietnia 2014

Kristan Higgins "Nie ma tego złego" [Recenzja]



Zapytałam kiedyś czytelników mojego bloga, jaką lekturą preferują: lekką, przyjemną czy raczej ambitniejszą, o tematyce trudnej. Okazało się, że to, za jaką książką optują, w dużej mierze zależy od nastroju, a nawet pory roku. Jedno jest pewne: co jakiś czas reflektujemy nieskomplikowaną rozrywkę, ot tak, aby odprężyć nasz umysł, tak zwane "powieścidło". Aby jednak dane "powieścidło" spełniło swe zadanie, również wobec niego stawiamy wymagania. Musi być zabawnie, bohaterowie pod żadnym pozorem nie mogą być idealni, wszystko winno skończyć się szczęśliwie, oczywiście, nie bez przeszkód, a wątki poboczne są jak najbardziej wskazane, wszak nie samą miłością człowiek żyje!

Faith Holland miała mieć życie i ślub jak z bajki. Uroczystość została zorganizowana - a gdzież by inaczej - w czerwcu, w piękny, słoneczny dzień, a dziewczyna wystąpiła w cudownej, białej sukni, z bukietem łososiowych róż w dłoni. Zamążpójście jednak nie doszło do skutku, gdyż podczas ceremonii głos zabrał najlepszy przyjaciel pana młodego, Levi Cooper. Zmusił swego kumpla Jeremy'ego, aby ten wyznał w końcu swej narzeczonej, że jest.. gejem. Świat Faith legnie w gruzach. Nienawidzi Leviego Coopera! Pogromca ślubów, grr.. Że też zachciało mu się zasad w dniu jej ślubu! Kobieta wyjeżdża do San Francisco, aby nabrać dystansu. Gdy wraca po trzech latach, pierwszą osobą, jaką spotyka w miasteczku, jest Levi Cooper, teraz już komendant. Od miłości do nienawiści jeden krok, o czym już zapewne się domyślacie. Na drodze do szczęścia spotka ich jednak wiele trudności.

Książka nie zawiera w swej treści niczego odkrywczego, ale to wiedziałam jeszcze przed jej lekturą, a mimo tego zachciałam ją przeczytać i zrecenzować. Dlaczego? W końcu i mnie dopadł syndrom leniwego wieczoru, chęć pochłonięcia książki, której głównym celem jest rozrywka, bez moralizatorskich przesłań i niesłychanie ambitnych treści. Jeśli i Ty, drogi czytelniku, odczuwasz takie potrzeby, Wydawnictwo Prószyński i S-ka wychodzi im na przeciw. Bo "Nie ma tego złego" to naprawdę dobra "powieścidło", spełniające swą rolę! Mamy tu wszystko, czego wymaga się od powieści obyczajowej z głównym wątkiem romantycznym. Faith jest wzbudzającą sympatię, czasem aż nazbyt uroczą młodą kobietą, nieco zaokrągloną tu i tam. Jej związek z Jeremy'm - gejem mocno zalatuje groteską. Natomiast Levi to ucieleśnienie wszystkich cech heteroseksualnego faceta, na które narzekają panie, podczas gdy w rzeczywistości te właściwości składają się na ogół ochów i achów. Jest też zabawnie, chociażby wtedy, gdy spanikowana Faith podejmuje decyzję o ucieczce przed spotkaniem ze swoim byłym przez okno w łazience. 

"Nie ma tego złego" to ciepła opowieść o ludziach po przejściach, poszukujących swej drugiej połowy, podczas gdy okazuje się, iż spotkali ją już w liceum. Książka jest odprężającą, nieskomplikowaną i zabawną historią, z łatwym do przewidzenia zakończeniem, jednak droga, jaką pokonamy z bohaterami przez czterysta osiemdziesiąt osiem stron do końca powieści sprawia przyjemność, a szereg wątków pobocznych przyczynia się do tego, iż publikacja okazuje się być wciągająca i nie nudzi się czytelnikowi. Otrzymałam to, czego od wolumenu oczekiwałam: dwa mile spędzone wieczory, kiedy w pełni oddałam się lekkiej i prostej opowieści.


Dziękuję Wydawnictwu Prószyński i S-ka za udostępnienie recenzenckiego egzemplarza powieści!



Kristan Higgins "Nie ma tego złego"
Wydawnictwo Prószyński Media, 2014
ilość stron: 488
data premiery: 18.03.2014

środa, 2 kwietnia 2014

Przedpremierowa recenzja: Andy Mulligan "Śmieć"



Trzech chłopców, którzy całe dnie spędzają na wysypisku śmieci.
Dzieciństwo, które zostało odebrane.
Spryt, który potrzebny jest, by przeżyć.
I wspólna tajemnica, która połączyła bohaterów bardziej niż przyjaźń.


Opowieść rozpoczyna się w momencie wyjątkowym dla dzieci żyjących na wysypisku śmieci. Ich codziennością jest brodzenie w ludzkich odchodach, segregowanie zgniłej żywności od wartościowego dla nich plastiku oraz fart, gdy uda się natrafić na coś zdatnego do spożycia. Zwykłym śmieciem - ot, czym są te dzieciaki dla społeczeństwa. Takim samym odpadem, jak te w których buszują. Bohaterowie nie znają innej rzeczywistości, na śmietnisku wychowali się, i na śmietnisku zapewne zestarzeją się, aby potem zakończyć swój marny żywot. Kiedy więc pewnego dnia Raphael trafia na coś wyjątkowego, dla niego i dwójki jemu podobnych, Gardo i Juna zwanego Szczura, oznacza to początek niesamowitej przygody, która okazuje się być szansą na odmianę życia. Gdy policja zaczyna niebezpiecznie interesować się zawartością małej saszetki, chłopcy wiedzą. że wykryli coś szczególnego i zrobią wszystko, aby dotrzeć do źródła i zrozumieć istotę niecodziennego znaleziska. 

"Śmieć" to niebanalna, nietuzinkowa i niosąca głębsze przesłanie, przepiękna historia o przyjaźni silniejszej niż pieniądze oraz wpływy skorumpowanego świata. Książka jest mądrą i liryczną opowieścią o przygodzie, jaką dane jest przeżyć dzieciom żyjącym w niewyobrażalnej dla przeciętnego człowieka biedzie. Warunki świata, jaki otacza bohaterów, wydają się być całkowicie nierealne, nasz mózg nie chce tolerować nawet myśli o ich autentyczności , pierwszym naturalnym odruchem jest negacja i niedowierzanie. Jak żyć pośród szczurów, ekskrementów, zgniłych odpadów? Autor obrazuje zdolność przystosowania się człowieka do każdego środowiska. To, co nam wydaje się nieprawdopodobne, w rzeczywistości jest codziennością dla wielu ludzi, co podkreśla Andy Mulligan w "Podziękowaniach" na ostatnich stronach swej publikacji. Przedstawione zdarzenia są fikcją literacką, nie mniej jednak obraz nędzy, w jakiej przyszło żyć dzieciom, łamie serce.

W tle przepięknej, ponadczasowej przyjaźni, jaka połączyła Raphaela, Gardo i Szczura, dostrzegamy wyraźnie naszkicowane wątki społeczno-obyczajowe. Autor trafia w samo sedno, poruszając szereg tematów, mocno związanych z problemami dzisiejszego świata. Oddaje do refleksji czytelnika nie tylko kwestię biedy samej w sobie, powieść dotyka również spraw politycznych. Mulligan zmusza nas do tego, aby na chwilę zatrzymać się przy zagadnieniu sprawiedliwości. Czy przestępstwo popełnione w słusznym celu jest usprawiedliwione? Czy kiedy człowiek okrada złodzieja automatycznie staje się "lepszym złodziejem"? Szereg treści, jakie w swoim dziele zawarł autor, wpływa na uniwersalność publikacji, która staje się czymś więcej niż tylko mądrą książką o przyjaźni. 

Lektura powieści "Śmieć" była dla mnie zupełnie nowym doświadczeniem, nauczyła mnie pokory względem literatury. To jest książka, o której nie można powiedzieć "to już było". Utwór jest nieszablonowy pod wieloma względami, również narracji i sposobu zapisu. Treść przekazywana jest czytelnikowi kolejno przez różnych narratorów, a ich obecność mocno zaakcentowana. Poszczególne osoby zaznaczają swój udział, przedstawiają się odbiorcy, witają bądź żegnają, zaznaczając, iż nie powrócą już na karty powieści. Powyższa koncepcja autora była strzałem w dziesiątkę, dzięki temu czujemy się prowadzeni za rękę i nie potrzebujemy więcej czasu, aby spostrzec się, kto jest kim. Chociaż nie jestem zwolennikiem ekranizacji filmowych powieści, a napis "based on the book" przyprawia mnie o pewien rodzaj irytacji, tak na kinową wersję "Śmiecia" będę czekać z niecierpliwością. Andy Mulligan napisał gotowy scenariusz, bez konieczności poprawiania. Historia jest godna poznania, interesująca i rzeczywiście wyjątkowa. Zmagania bohaterów to przepiękna, wywołująca łzę w oku opowieść o zachowaniu człowieczeństwa w obliczu konsekwentnego niszczenia ludzi od najmłodszych lat. "Śmieć" to wzruszająca baśń o zjawiskowej przyjaźni i solidarności, osadzona w klimatach skrajnej nędzy.


Dziękuję Wydawnictwu Replika za możliwość przedpremierowego przeczytania powieści!


Andy Mulligan "Śmieć"
Wydawnictwo Replika, 2014
ilość stron: 292
data premiery: 16.04.2014

poniedziałek, 31 marca 2014

Simone van der Vlugt "Bezpiecznie jak w domu" [Recenzja]


Człowiek to istota, dla której poczucie bezpieczeństwa jest podstawową potrzebą, co słusznie stwierdził chociażby Maslow, budując swą piramidę. Dom jest naturalnym środowiskiem ludzi, ich oazą i spokojem. Jesteśmy pewni swojego terenu, czujemy się tam raźnie i pewnie. Co wtedy, gdy na naszym terytorium pojawia się realne zagrożenie? Instynkt samozachowawczy podpowiada, iż najlepszym azylem jest dom i to w jego stronę należy uciekać. Nic bardziej mylnego. Simone van der Vlugt w swej powieści "Bezpiecznie jak w domu" zrywa ze schematem bezpiecznej przystani w zaciszu własnych czterech kątów.

"Bezpiecznie jak w domu" stała się bestsellerem w Holandii, gdzie sprzedano milion egzemplarzy powieści. Teraz książka trafia do czytelników w Polsce. Czy odniesie podobny sukces i na czym polega jej fenomen? Lisa mieszka wraz z pięcioletnią córeczką Anouk w uroczym domku w miejscu oddalonym od aglomeracji. Do ich posiadłości prowadzi wyboista droga wzdłuż kanału, a sam dom usytuowany jest raczej na poboczu. Koszmar rozpoczyna się, gdy kobieta wieszając pranie spostrzega intruza. Mężczyznę, który jak się szybko okazuje, jest zbiegłym z więzienia groźnym przestępcom. Mick Kreuger, kilkukrotny zabójca, który obrał sobie miejsce zamieszkania Lisy i Anouk za tymczasowe schronienie, a mieszkanki za zakładniczki. Lisa postanawia podjąć psychologiczną grę z mordercą, ażeby uchronić córkę przez jego gniewem. Sił dodaje jej osoba przypadkowego świadka jej dramatu i nadzieja na rychłą pomoc.

Simone van der Vlugt stworzyła mądrze skonstruowaną powieść, w której napięcie budowane jest inteligentnie już od pierwszego zdania. Fabuła toczy się dwubiegunowo, skupiając się na koszmarze Lisy i Anouk uwięzionych we własnym domy przez groźnego mężczyznę, aby po chwili przenieść się do rzeczywistości przedstawionej z perspektywy nieplanowanego widza owych wydarzeń. Wątek Senty, kobiety, która została świadkiem dramatu matki i jej córki, atrakcyjnie wpływa na stopień ciekawości całej lektury. Postać, jaka wydaje się być jedynym łącznikiem pomiędzy mieszkankami przeklętego domu a światem zewnętrznym, cały czas utrzymuje czytelnika w poddenerwowaniu, wzbudza ciekawość i każe czekać na rozwój wypadków i ten kulminacyjny moment.

To, co najlepsze w całej opowieści, to psychika poszczególnych bohaterów, przedstawiona dokładnie i momentami zaskakująca. Gdy już zawierzymy danej postaci, zdobędziemy pewność, iż poznaliśmy jej charakterystykę wnikliwie, autorka zburzy cały nasz sposób postrzegania osoby, wprowadzając zdumiewający zwrot akcji. "Bezpiecznie jak w domu" to opowieść o mrocznych ścieżkach ludzkiego umysłu i zbrodni w afekcie. Simone van der Vlugt testuje wytrzymałość poszczególnych uczestników opisywanych wydarzeń, często cofając się, aby wyjaśnić czytelnikowi, co doprowadziło jej bohaterów do miejsca, w którym znajdują się obecnie. Całe misternie zbudowane napięcie opiera się na grze psychologicznej, jaką prowadzi Lisa z Kreugerem. Przyjdzie jej zapłacić wysoką cenę za swą śmiałość, a momentami nawet bezczelność. Motorem napędzającym wszystkie działania kobiety jest miłość do córki i chęć ochrony dziecka przed bezwzględnym mordercą.  

Już po lekturze książki rozumiem i podzielam entuzjazm Holendrów, których serca podbiła książka "Bezpiecznie jak w domu". Publikacja to nie tylko dreszczyk emocji, ale w głównej mierze frapująca historia kilku osób, które przekroczyły próg swej wytrzymałości, precyzując - zostały wypchnięte przed ten próg przez ludzi szczególnie dla nich ważnych. Treść przerasta formę, język jest prosty, czasem wręcz banalny, a cała konstrukcja opiera się w głównej mierze na dialogach. Opisy nie zostały wyposażone w ciekawe, kwieciste sformułowania, sposób narracji nie należy do wyszukanych. Na przekór tym potknięciom autorki, przeczytałam powieść z największą przyjemnością i wciąż niezaspokojoną cierpliwością. Otwarte zakończenie, mimo, iż w dużym stopniu przewidywalne, pozwoliło czytelnikowi wydać swój własny osąd, usprawiedliwić bądź zganić bohaterów. "Bezpiecznie jak w domu" nie jest zwykłą, tanią masakrą, ograniczoną do czterech kątów. w których się toczy. To nietuzinkowo interesująca historia o tym, jak łatwo przekroczyć cienką linię i dokonać najgorszej z możliwych zbrodni..


Dziękuję Wydawnictwu Feeria za udostępnienie recenzenckiego egzemplarza powieści!


Simone van der Vlugt "Bezpiecznie jak w domu"
Wydawnictwo Feeria, 2014
ilość stron: 238
data premiery: 19.03.2014

niedziela, 30 marca 2014

Virginia C. Andrews "Mroczny anioł" [Recenzja]


Virginia C. Andrews zaskoczyła mnie niejednokrotnie zadziwiającymi zwrotami akcji już w pierwszej części sagi, w książce "Rodzina Casteel" (recenzja tutaj). Nieprzewidywalne koleje losów młodych postaci zyskały wielu sympatyków, w tym również i mnie. Premiera kolejnej publikacji o Heaven Leigh Casteel wydanej nakładem Wydawnictwa Prószyński i S-ka, miała przynieść odpowiedź na pytanie, czy teraz, gdy główna bohaterka dorosła i wyrwała się z biedy, jej przygody okażą się w tym samym stopniu interesujące, co poprzednio.

Heaven trafia do rezydencji swojej babci i jej męża. Matka dziewczyny umarła podczas porodu, młoda kobieta liczy na to, że w rodzinnym domu rodzicielki dowie się więcej o niej samej, a przede wszystkim, iż pozna powody ucieczki swej mamy z tego iście bajkowego domu. Ucieczki do skrajnej nędzy, która zabiła ją kilka miesięcy później.. Heaven, wraz z oziębłością swej babki, otrzymuje bogactwa, o jakich dotąd tylko marzyła, gdy kładła się spać z pustym brzuchem. Zdobywa upragnione wykształcenie i poznaje kilka lat starszego od siebie mężczyznę, z którym połączy ją płomienne uczucie. Jednak przeszłość nie daje o sobie zapomnieć. Jest jej dziedzictwem i przekleństwem.

"Mroczny anioł" to utrzymana w niesamowitym, charakterystycznych dla Andrews klimacie współczesna baśń dla dorosłych. Heaven niczym Kopciuszek opuszcza skrajną nędzę, by zamieszkać w wielkim, wystawnym pałacu, ale czy dzięki temu będzie szczęśliwa? Dzisiejszego księcia trapią liczne stany lękowe, a Kopciuszek nie jest szlachetną dziewicą, lecz mrocznym aniołem. Ludzie otaczający główną bohaterkę pomagają zrozumieć dziewczynie, kim ta naprawdę jest. Autorka trafnie oddaje tragizm postaci, jej przywiązanie do przeszłości i liczne próby scalenia rodziny, tak dotkliwie rozbitej przez ojca, który sprzedał swe dzieci po pięćset dolarów za sztukę. Heaven to nietuzinkowa, barwna i intrygująca postać, którą charakteryzują przede wszystkim emocje i działania, które podejmie pod wpływem silnych uczuć. Dziewczynę definiuje jej siła i niezłomność, a cały dramat polega na tym, iż swą moc pokłada w ludziach i przedsięwzięciach, które mogą ją zgubić. 

Virginia C. Andrews ponownie zaskakuje kierunkiem, w którym zmierza fabuła, sekret sagi tkwi w jej nieszablonowości i nieprzewidywalności. Nie sposób założyć zawczasu przebiegu wydarzeń, gdyż z każdym rozdziałem autorka zdumiewa i sprawia niemałą niespodziankę swoim czytelnikom. Mogłoby się wydawać, i sama padłam złudzeniu tego szablonowego myślenia, iż cała niezwykłość dzieła Andrews polegała na opisaniu zatrważającej biedy oczami dziecka tkwiącego w samym środku patologii, a teraz, gdy Heaven trafia do obrzydliwie bogatej rodziny, "Mroczny anioł" nie zadziwi niczym nowym, a książką będzie jedynie nie do końca udaną próbą odcięcia kuponów od wyjątkowości jej poprzedniczki. Nic bardziej mylnego! Autorka poprowadziła akcję gładko, a kolejne wydarzenia uzupełniają się w sposób logiczny. Powieść czyta się przyjemnie z uwagi na lekkie pióro Andrews i jej talent narratorski. To nader emocjonująca i wciągająca historia, której większość z czterystu osiemdziesięciu stron przeczytałam w jeden dzień z największą przyjemnością.

Czytelnikiem targają sprzeczne uczucia: od nadziei, poprzez najpiękniejszą w swej naturze miłość, po rozpacz. Autorka wyciska z naszych łez łzy wzruszenia, kiedy Heaven traci to, co najcenniejsze, ale i wywołuje uśmiech na twarzy, przywracając wiarę w słuszność całej karuzeli emocji, zwanej życiem. "Mroczy anioł" niesie ze sobą całe mnóstwo ważnych, uniwersalnych i ponadczasowych wartości, ukazuje zakłamanie dzisiejszego świata i przekonuje, iż każdy uzurpator w końcu musi zrzucić swą maskę. Mnogość wątków występujących w powieści świadczy o powszechnym wydźwięku dzieła, które czyta się jak najwspanialszą bajkę. Nawet o sprawach trudnych, łamiących serce autorka pisze z wielką wrażliwością i subtelnością, która udziela się czytelnikowi. "Mroczny anioł" z pewnością nie daje o sobie szybko zapomnieć. 

O ile pierwsza część sagi traktowała przede wszystkim o problemie biedy wśród dzieci, o tyle "Mrocznego anioła" nie można zamknąć w hermetycznych ramach danej materii. Książka wyróżnia się swoistym klimatem, którego obecność odczułam już podczas lektury "Rodziny Casteel" i urokiem iście bajkowym. Heaven to arcyciekawa postać współczesnej literatury, a jej zmagania z doczesnością to jedne z najciekawszych przygód, jakie miałam okazję przeczytać. Rewelacja przed duże "R"!


Dziękuję Wydawnictwu Prószyński i S-ka za udostępnienie recenzyjnego egzemplarza powieści!



Virginia C. Andrews "Mroczny anioł"
Wydawnictwo Prószyński Media, 2014
ilość stron: 480
data premiery: 18.03.2014

piątek, 28 marca 2014

Joanna Opiat-Bojarska "Słodkich snów, Anno" [Recenzja]



Liryczny tytuł powieści "Słodkich snów, Anno" oraz przyciągająca uwagę, smakowita okładka składają czytelnikowi obietnicę. Piękna oprawa pozwala przypuszczać, że skrywa jeszcze bardziej atrakcyjną zawartość, a nazwa książki zaręcza, iż będzie to pełna uroku rozrywka dawkowana przed snem. Już kiedy odkryłam zapowiedź wydawniczą, zapragnęłam ułożyć się wygodnie z kubkiem kakao, ulubionym napojem zarówno moim, jak i tytułowej Anny, a potem rozkoszować się lekturą...

Główną bohaterkę powieści, Annę Rogozińską, poznajemy w chwili rozpracowywania afery lekarskiej. Kobieta jest dziennikarką śledczą, jej największym marzeniem jest własny program na żywo, a kariera zajmuje pierwsze miejsce w hierarchii wartości. Ania, podążając tropem przekrętów w środowisku medycznym, trafia na ślad mordercy. Rozpoczyna stałą korespondencję z człowiekiem, który zdaje się wiedzieć wszystko o zabójstwach, które początkowo nie wydają się mieć ze sobą żadnego związku.
Wkrótce dziennikarka stanie przed decyzją, która może mieć konsekwencje nie tylko w życiu zawodowym Anny. ale również w prywatnym...

W odpowiedzi na wymagania dzisiejszego świata powstał nowy typ bohatera literackiego, do którego zalicza się również Anna Rogozińska. Kiedyś na fali byli młodzi romantycy ginący za ojczyznę, jeszcze później zwolennicy uprawiania roli od podstaw, natomiast w ostatnich latach, w odpowiedzi na teraźniejsze realia, pojawiła się nowa postać: pracoholik, który dla kariery poświęci wszystko. I taka jest właśnie główna persona powieści Joanny Opiat-Bojarskiej "Słodkich snów, Anno". Bohaterka wzbudza u czytelnika silne emocje, a jej portret został przedstawiony przez autorkę rzetelnie, głównie opierając się na przeciwieństwach. Bo Anna Rogozińska sama jest jednym wielkim przeciwieństwem. Postać naszych czasów, niezwykle silna, ale i zagubiona. Stale dążąca do jasno wyznaczonego celu, ale i powątpiewająca w jego słuszność. Zorientowana tylko na karierę, ale i samotna. Nie lubi weekendów, gdyż wtedy ma czas, aby stwierdzić, że to życie nieco ją przytłacza. Że może brak kogoś obok.. Gdy jednak w pobliżu pojawia się ten "ktoś", ona ucieka, ukrywa się w swym bezpiecznym pancerzu. Ania bywa irytująca, podczas trwania powieści zdarzają się takie momenty, gdy czytelnik ma ochotę wręcz nakrzyczeć na kobietę. Rogozińska jest niezwykle prawdziwa, a jej charakterystyka wprost genialna. Joanna Opiat-Bojarska budując postać Anny, przedstawiła statystyczną, dobrze zarabiającą Kowalską po trzydziestce. W tym tkwi tajemnica "Słodkich snów, Anno" - w mocno naszkicowanej, bliskiej czytelnikowi głównej personie powieści.

Cała książka jest bardziej "obyczajowa", niż "kryminalna", jednak gdy wątek sensacyjny już się pojawia, jest naprawdę mocny. Autorka sięgnęła po źródła do klasyki literatury.. dziecięcej, rozkazała bohaterce rozwiązać zagadkę, którą bodaj 3% ludzkości jest w stanie rozwikłać, aby potem oprzeć się na największej katastrofie kolejowej PRL. Na tym wszystkim Opiat-Bojarska buduje swą intrygę, a prawdziwa sztuczka polega na tym, iż poszczególne elementy układanki rzeczywiście do siebie pasują!

Na co przede wszystkim zwróciłam uwagę? Na język. Iście artystyczny, płynny, aż kipiący licznymi nawiązaniami, pięknymi związkami frazeologicznymi. Uważam styl wypowiedzi za istotnie największą zaletę "Słodkich snów, Anno". O ile fabuła zdaje się nie być wyjątkowo oryginalna, wszak typ bohaterki "po trupach do celu" i jej prywatne śledztwa są już nam dobrze znane z innej literatury, o tyle warto przeczytać powieść ze względu na język właśnie. Atrakcyjny kunszt słowa niesie gładko narrację, nawet przy przydługich, niepotrzebnych wątkach, których część nie została poprowadzona do końca, dlatego ich obecność jest dla mnie wielką zagadką. Rozumiem, iż autorka ma zamiar kontynuować losy Rogozińskiej, a "Słodkich snów, Anno" jest pierwszym tomem z serii, jednak nieliczne myśli były najzwyczajniej zbędne.

"Słodkich snów, Anno" to odprężająca lektura, pozwalająca się zrelaksować, odpocząć przy kubku kakao. Joanna Opiat-Bojarska pisze o kobietach dla kobiet, zagląda w zakamarki naszej duszy, eksponując głęboko schowane pragnienia, o których niekoniecznie chcemy mówić na głos. Myślę, że każda z pań ma w sobie coś z głównej bohaterki, gdyż Anna Rogozińska pod warstwami podkładu nałożonymi przez nagraniem w studio, skrywa te same tajemnice, co każda kobieta. Dlatego wszystkie panie znajdą coś indywidualnie dla siebie, w zależności od potrzeb. "Słodkich snów, Anno" to wielowątkowa powieść, poruszająca szereg tematów, których nie sposób wyliczyć. Ciekawa propozycja na rodzimym rynku wydawniczym.

Dziękuję Wydawnictwu Filia za udostępnienie recenzenckiego egzemplarza powieści!



Joanna Opiat-Bojarska "Słodkich snów, Anno"
Wydawnictwo Filia, 2014
ilość stron: 392
data premiery: 12.03.2014

wtorek, 25 marca 2014

Przedpremierowa recenzja "Kiedyś Cię odnajdę" Małgorzata Rogala



Los czasem zdaje się okrutnie z nas drwić i dopuszcza do tego, aby najgorsze wspomnienia powróciły, niekoniecznie tylko w snach..

Ludzka psychika bywa zadziwiająca. Człowiek w sytuacjach najbardziej traumatycznych odnajduje w sobie pokłady sił, których istnienia nie był dotychczas świadomy. Tracąc najbliższych, odczuwamy, jakoby część nas umarła wraz z nimi, doznajemy niewyobrażalnego bólu, gdy nasze serce pęka na miliony kawałków. Weronika Nowacka swoją matkę utraciła dziesięć lat temu w najgorszy z możliwych sposobów. Kobieta została brutalnie zgwałcona i zamordowana we własnym mieszkaniu, a policja nigdy nie odnalazła sprawcy. Dziewczyna długo nie mogła poradzić sobie ze śmiercią rodzicielki, a umorzenie śledztwa spowodowało, że Nika cały czas nie potrafi zostawić tego za sobą i zacząć żyć pełnią życia. Na nogi przed laty postawiła ją Olga Cichoń, najlepsza przyjaciółka Weroniki, jednakże pancerz, w którym ukryła się dziewczyna, nie pozwala jej nawiązać bliższej relacji z drugim człowiekiem. Jedyną osobą, której Nika pozwoliła się zbliżyć do siebie, jest Olga.

Koszmar powraca. Pewnego ranka Weronikę budzi dzwonek do drzwi. Ku przerażeniu dziewczyny, okazuje się, że za drzwiami stoją policjanci z wydziału zabójstw i informują Weronikę, iż Olga nie żyje. Obrazy sprzed dziesięciu lat powracają. Identyfikacja ciała. Kartonik z nazwiskiem smętnie zwisający z dużego palca u stopy.. Los okrutnie zadrwił z Nowackiej - Olga zginęła w ten sam sposób, co matka Weroniki, została zgwałcona i uduszona. Co gorsza, prowadzący dochodzenie Szymon Pawelec, zdaje się nie robić w sprawie żadnych postępów, mimo iż sprawca był tak zuchwały, że pozostawił na miejscu zbrodni swoje DNA. Policjant zaczyna szukać w przeszłości podobnych mordów i dochodzi do wniosku, że złoczyńca może być seryjnym zabójcą. Tymczasem Weronika postanawia wziąć sprawy w swoje ręce, nie może pozwolić, aby tak jak przed dziesięcioma laty, śledztwo zostało umorzone.. Jedynym tropem wydaje się być zawieszka ze skarabeuszem, którą ofiara w chwili śmierci miała na sobie, a której policja nie odnalazła przy niej. Nowacka podejrzewa, że ze śmiercią Olgi mógł mieć coś wspólnego ktoś z jej środowiska pracy, postanawia więc przyjąć się do szkoły jako pedagog i obserwować najbliższe otoczenie przyjaciółki.

Autorka zbudowała niezwykle intrygujący portret psychologiczny głównej bohaterki powieści, Weroniki Nowackiej. Jej działania wydają się być zdeterminowane przez wydarzenia z przeszłości, a trauma, jaką przeżyła, jest głównym czynnikiem kształtującym jej osobowość. Dziewczyna stara się nie dopuścić do ponownego rozczarowania w życiu, stąd unika ludzi, a przede wszystkim stara się do nich nie przywiązywać, nie dopuszczać emocji do głosu. Jej postępowanie jest silnie naznaczone przez uraz, jakiego doznała w minionych latach. Obraz tej postaci intrygująco uzupełnia zachowanie dziewczyny, kiedy koszmar do niej powraca. Siła, z jaką walczy o sprawiedliwość, jest wprost zadziwiająca, a batalia, którą przyjdzie jej stoczyć, zdumiewająco wpłynie na osobowość bohaterki.

"Kiedyś Cię odnajdę" to emocjonujący kobiecy thiller, opowieść o zawiłych ścieżkach umysłu, geneza działań ludzkich. Autorka jest wnikliwą obserwatorką, przedstawiła szereg charakterów i zachowań wobec najrozmaitszego wachlarza sytuacji. Poznajemy zwykłe osoby w niezwykłych sytuacjach. Książka jest porywającym zapisem historii zbrodni człowieka, który już w prologu daje się poznać jako osoba skrzywdzona psychicznie przez najbliższych, a w jego głowie funkcjonuje fałszywy obraz stosunków damsko-męskich. Ale poza tym istotnym wątkiem, który kształtuje całą opowieść, mamy szereg innych zagadnień, głównie obyczajowych. Weronika podczas pracy w szkole zmierzy się z rzeczywistością polskiej rodziny, wraz z czytelnikiem pozna przeróżne warianty patologi w życiu dziecka, mocno zaangażuje się nie tylko w poszukiwanie zabójcy Olgi, ale i również w znajomość z pewnym intrygującym mężczyzną. Ale o tym cichosza, możecie przekonać się, kim jest owy pan i kto zamordował najbliższą przyjaciółkę Weroniki, już 2 kwietnia, kiedy książka ukaże się na rynku.

Zdążyłam przekonać się, iż dobry kryminał cechuje przede wszystkim jego nieprzewidywalność. I chociaż wielu wątków pośrednich można się domyślić podczas czytania powieści, tożsamość głównego zainteresowanego zaskakuje. Przyzwyczaiłam się już do tego, że zawsze jest to najmniej prawdopodobna osoba, i tak jest tym razem. Zakończenie przynosi niespodziankę. Cała lektura jest przyjemna, mimo poważnej tematyki, lekka i służy raczej odprężeniu, aniżeli kombinowaniu na wszystkie możliwe sposoby. Czyta się szybko, poszczególne rozdziały kończą się w kulminacyjnych momentach, stąd zainteresowanie czytelnika sukcesywnie wzrasta, aby osiągnąć apogeum na ostatnich kilkudziesięciu stronach.

Dziękuję Wydawnictwu Replika za przedpremierowe udostępnienie egzemplarza powieści!



Małgorzata Rogala "Kiedyś Cię odnajdę"
Wydawnictwo Replika, 2014
data premiery: 02.04.2014
ilość stron: 280

poniedziałek, 24 marca 2014

Joanna Marat "Monogram" [Recenzja]


Co przekonało mnie do lektury "Monogramu" Joanny Marat? Stali czytelnicy mojego bloga wiedzą, że gdy tylko ukaże się książka z policją na okładce, do tego jeszcze najlepiej polskiego autora, jej recenzję na pewno znajdą na Przeglądzie. Taka mała dygresja - odnoszę wrażenie, iż ostatnio nie czytam nic, gdzie nie występowałyby wątki kryminalne! "Monogram" to była publikacja, którą po prostu musiałam pilnie mieć. Książkoholik innego książkoholika zrozumie, więc na pewno powyższy stan jest wam bliski. "Bardziej komedia czy kryminał?" - reklamuje tytuł wydawca. "Bomba!" - pomyślałam.

Policjantów, których pracę i życie opisuje autorka, jest kilku, ale na pierwszy plan wysuwa się Marek Kos. Kos Marek. Koszmarek. To przezwisko prześladuje go od czasów szkoły podstawowej, kiedy to chłopiec doszedł do wniosku, iż ważniejsze jest nazwisko niż imię, więc sposób przedstawiania się w tej właśnie kolejności wydawał się jak najbardziej naturalny i właściwy. Koszmarek ma wrażenie, że urodził się nie w porę - był za młody, żeby po zmianie ustroju odejść z Milicji Obywatelskiej na emeryturę i za stary, aby w policji być "swój". Przeokrutnie klnie, ubiera się niechlujnie, a większość jego ciuchów dawno nie widziała się z pralką, którą była żona Kosa, Stary Kalosz, doprowadziła do spektakularnego końca, piorąc pojedynczo swoje wielkie gacie i staniki. Mężczyzna nie stroni od żołądkowej gorzkiej (która wcale gorzką nie jest), mimo tego, iż ciągle jest na "gazie", prowadzone przez niego śledztwa zostają zawsze doprowadzone z sukcesem do końca. Jest jeszcze Ernest Malinowski, całkowite przeciwieństwo Koszmarka, ale w pracy działają razem zadziwiająco dobrze. Maliniak jest zawsze schludny i czysty, a przede wszystkim trzeźwy, dzięki czemu nadkomisarz Kos może popijać sobie ze swej piersiówki na siedzeniu pasażera. Do Ernesta wdzięczy się Violetta Andżelika Maj, pani sierżant, która po komendzie spaceruje niczym po wybiegu, w czerwonych szpilkach i z czerwoną szminką na ustach. Do tej kolei po cichu wzdycha Arkadiusz Śledź, którego obecność w policji według Koszmarka jest wielką pomyłką.

Bohaterów poznajemy w chwili otrzymania sprawy brutalnego zabójstwa Marzeny Kroczek, kobiety noszącej nazwisko, które za czasów panowania ubeków stawiało włosy dęba na głowach większości obywateli. Na to przynajmniej wskazywałyby personalia z dowodu osobistego znalezionego przy denatce, bo jej identyfikacja może być trudna. Kobieta została pozbawiona głowy. Nasi policjanci rozpoczynają swoje śledztwo, w czasie niełatwym dla Polaków, gdyż rano właśnie rozbił się samolot. W Smoleńsku. I teraz wszyscy zajęci są spekulacjami, że to ruscy zamordowali pana prezydenta, "policjantki psycholożki" też chodzą po komendzie jakieś nieswoje, wpadają w płacz, że to straszna tragedia, a tu zabójcę odnaleźć trzeba! Zabójcę, który pozbawił kobietę głowy! Kiedy jednak Koszmarek zamiast upijać się w pracy, bo wtedy jego wydajność jest największa, nagle ni stąd ni zowąd trwa w notorycznej, od tygodnia już trzeźwości, śledztwo grzęźnie w martwym punkcie... A to dopiero początek!

Bardziej komedia czy kryminał? Humor powieści polega na groteskowości ich postaci, od imion, nazwisk, pseudonimy, poprzez elementy wyglądy, ubioru, aż po zachowania poszczególnych bohaterów. Z drugiej jednak strony mamy bestialsko pozbawionego życia trupa i całe to śledztwo, mające na celu znaleźć odpowiedzi na najważniejsze pytania "kto zabił Marzenę Kroczek i dlaczego?". Polski rynek wydawniczy cierpi na deficyt książek takich, jak "Monogram" Joanny Marat. Okazuje się powiem, iż publikacja jest również.. trafną satyrą polityczną, ukazującą paradoksy polskiego społeczeństwa. Już na początku, kiedy okazało się, iż główna zainteresowana zginęła w dzień rozbicia się samolotu w Smoleńsku, czułam, iż to będzie naprawdę dobra parodia. Autorka opisała w krzywym zwierciadle to, co działo się w kraju po tragedii, ale nie tylko napięta sytuacja tamtych dni jest obiektem ironii Marat. Pisarka bierze pod młot szeroko pojętą "polaczkowość", pisze o emblematach swoich bohaterów, czasem zabawnych, lecz innym razem śmiech grzęźnie w gardle. Zarówno postaci pierwszego, jak i drugiego, a nawet trzeciego i czwartego planu zostawiają swój ślad w powieści, poprzez widocznie naszkicowane charakterystyczne cechy swojej osoby, czy to brudny, dżinsowy mundurek, czerwone szpilki, moherowy beret, czerwona gwiazda na szubienicy, nazwisko czy monogram. Bohaterowie Marat to reprezentanci poszczególnych pokoleń, poglądów, nierzadko przerysowani i groteskowi.

Analizując wątek kryminalny, należy zwrócić uwagę na wielowątkowość przedstawionej intrygi. Korzenie zbrodni zdają się sięgać pięćdziesiąt lat wstecz, a na kartach powieści historia romansuje z komedią, kryminałem i satyrą. Ktoś zaginiony wtedy może stać się przyczyną obsesji teraz, a niewyjaśnione sprawy z przeszłości wciąż uwierają i pozostają niewygodne. W którymś momencie humor powieści zanika, aby ustąpić miejsca mrocznym tajemnicom historii. W tym właśnie miejscu książka staje się nieco zbyt chaotyczna. O ile początek oceniam bardzo wysoko, a przy każdym zdaniu na mojej twarzy pojawiał się kpiący uśmieszek, o tyle potem publikacja spada o klasę niżej. Z rewelacyjnej satyry staje się po prostu dobrym kryminałem, sięgającym po źródła do przeszłości, ale cały wydźwięk powieści psuje nadzieja, że jeszcze powróci ten sarkazm i ta polaczkowość pokazana w krzywym zwierciadle. Humor staje się mocno powtarzalny, a nagminne używanie przez wykształconą, pochodzącą z Kaszub panią prokurator "jo" w miejsce "tak" w końcu zaczyna irytować, zamiast ukazywać karykaturalność postaci.

Książka, łącząc elementy różnych gatunków, zrywa ze schematami poszczególnych kategorii. "Monogram" to ponadprzeciętnie ambitna książka autorki, która miała rzeczywiście świetny pomysł na nią, lecz pozostaje wrażenie, że nie pociągnęła go do końca. Zdecydowanie nie jest to publikacja dla każdego. Osoby, które czytają mało, mogą nie wyłapać wielu niuansów, nie zrozumieć poszczególnych nawiązań, a przede wszystkim nie dostrzec wyjątkowości tejże powieści. "Monogram" jest mocno innowacyjny, wprowadza nowatorskie połączenia między kategoriami literackimi. Nieco żałuję, iż w pewnym momencie zabrakło tego klimatu z początku powieści, gdyby autorka biegle posługiwała się ironią na takim poziomie, jak we wstępie, śmiało oceniłabym książkę jako jedną z najlepszych, jakie czytałam. A tak to jestem zmuszona zaklasyfikować ją jako " bardzo dobrą". Tylko i aż. W pewnym momencie kryminał wysunął się jako ten przodujący, a komedia zatraciła się zupełnie, aby czasem błysnąć gdzieś w tle powieści, przypominając o swojej obecności.


Dziękuję Wydawnictwu Prószyński i S-ka za udostępnienie recenzenckiego egzemplarza książki!



Joanna Marat "Monogram"
Wydawnictwo Prószyński Media, 2014
ilość stron: 328
data premiery: 20.03.2014