wtorek, 14 października 2014

Patronat medialny: Ewa Bartkowska "Ja, judaszka". Recenzja przedpremierowa




Spotkanie dwóch dusz... Wbrew zasadom, wbrew logice, wbrew konwenansom. Ewa Bartkowska w swoim literackim debiucie zrywa z tematami tabu, przedstawia zupełnie nowe, świeże podejście do niezwykłego uczucia, jakie połączyło dojrzałego mężczyznę i młodziutką dziewczynę. Nie, to nie jest druga "Lolita". To pełne pasji i emocji studium związku ludzi, którzy pragną żyć według swoich zasad.

Kiedy drogi Alicji i Wiktora skrzyżowały się, ona była jego uczennicą, on - nauczycielem i wychowawcą. Wzajemna fascynacja dwóch niezwykle wrażliwych i inteligentnych osób szybko stała się początkiem czegoś większego. Nałogu, jakim jest potrzeba nieustannej obecności drugiej osoby, przyjaźni  i miłości. Alicja jest uwięzioną w ciele nastolatki dojrzałą i mądrą kobietą. Wiktor, który nigdy wcześniej nawet nie spojrzał na swoją uczennicę, początkowo pełen obaw, szybko poddaje się rodzącemu się właśnie uczuciu. Ale to dopiero początek. Przed nimi jeszcze długa droga. Alicja w końcu przestanie być uczennicą Wiktora, zdaje się, że już nic nie stanie na drodze ku ich szczęściu. Ale czy na pewno? Czy bohaterom uda się całe życie podążać wspólnie pod prąd? Czy taki scenariusz jest w ogóle możliwy?

"Ja, judaszka" to powieść niezwykle bogata pod względem emocjonalnym. Ewa Bartkowska przepięknie, niewyobrażalnie wręcz, jak na debiutantkę, operuje słowem. Autorka przyznaje, iż napisanie książki od zawsze było jej marzeniem i żałuje, że nie zrobiła tego wcześniej. Ja jednak nie ubolewam nad tym. W jej powieści widać ogromną dojrzałość, jaka na pewno nie stałaby się udziałem tej książki, gdyby Bartkowska napisała ją zbyt szybko. Najpiękniejsze dzieła muszą kiełkować tygodniami, miesiącami i latami w umyśle autora. Taka właśnie jest "Ja, judaszka". Staranna, przemyślana, dojrzała. To opowieść, która dorosła do tego, aby zachwycić czytelników. Niesie ze sobą wiele wątpliwości, pytań, na jakie sami powinniśmy znaleźć odpowiedź. Bartkowska nie podsuwa gotowych rozwiązań. Kluczy, sugeruje, naprowadza, jednak nigdy nie podaje rozwiązania na tacy.

Książka jest zapisem próby wyjścia z życia w cieniu utartych schematów. Zasiewa w nas niepewność, pozwala wątpić, czy nie jesteśmy jednymi z tych, którzy tak łatwo narzucają zasady. Historia Alicji i Wiktora dowodzi, iż nic nie jest takie, jakim się wydaje na pierwszy rzut oka. Bohaterowie muszą podjąć niezwykle trudną decyzję. Czy odważą się żyć życiem upragnionym, wymarzonym czy poddadzą się wzorcom, w jakie wtłacza nas społeczeństwo? Powieść z pewnością nie jest szokującą próbą zwrócenia na siebie uwagi, jak mogłoby się wydawać, kiedy poznamy jej ogólne zarysy - nastolatka, uczennica w związku ze swoim ponad czterdziestoletnim nauczycielem. Wbrew pozorom, to nie jest książka kontrowersyjna, napisana po to, by przyciągnąć masy skandalem. "Ja, judaszka" jest udaną próbą opisania wyrwania się schematom. 

Autorka w swojej debiutanckiej powieści porusza szereg spraw istotnych dla każdego z nas. Ewa Bartkowska zadaje ważne pytania, podsuwa nam uniwersalne prawdy, jakie są częścią życia człowieka. To nie tylko miłość, ale i przyjaźń, seks, nadzieja, zdrada, zmagania z samym sobą.  Książka z pewnością trafi do każdego, gdyż dotyczy spraw powszechnych. "Ja, judaszka" jest doskonałą okazją do refleksji i zadumy. Napisana w cudowny sposób, jestem pewna, iż skradnie serce niejednego czytelnika.

Dziękuję Wydawnictwu JanKa za udostępnienie egzemplarza recenzyjnego!

Ewa Bartkowska "Ja, judaszka"
Wydawnictwo JanKa, 2014
data premiery: 16.10.2014

niedziela, 12 października 2014

Ewa Stachniak "Cesarzowa nocy. Historia Katarzyny Wielkiej" [Recenzja]




Katarzyna Wielka przez 34 lata nieprzerwanie rządziła Rosją, podbijając kolejne tereny, łamiąc męskie serca, w końcu - doprowadzając do rozbioru Polski. Tron zdobyła dokonując zamachu stanu i tym samym strącając z niego swego męża Piotra III Romanowa. Znana ze swych romansów, chociażby z późniejszym królem Polski Stanisławem Augustem Poniatowskim, będąca obiektem związanych z jej rozwiązłością plotek na dworach całej Europy - kim była Katarzyna II Wielka, Wielka Imperatorowa Wszechrusi, urodzona jako Zofia Fryderyka Augusta Anhalt-Zerbst?

Zofia miała zaledwie 14 lat, kiedy caryca Elżbieta sprowadziła ją i jej matkę na dwór rosyjski. Przedstawiona jako kandydatka na żonę Piotra, następcy tronu, Zofia przeszła na prawosławie i przyjęła imię Katarzyna. Zerwała ze swoim dotychczasowym życiem i szybko zrozumiała reguły pałacowej gry. Niestrudzona plotkami i niechęcią, jaką do cudzoziemców żywią Rosjanie, sięgnęła szczytu marzeń. Została carycą. W tym miejscu kończy się opowieść spisana w poprzedniej powieści Ewy Stachniak "Katarzyna Wielka. Gra o władzę". Ale historia dopiero się zaczyna.. 

Jest listopad 1796 roku, Katarzyna Wielka umiera, pozostając niemym obserwatorem wydarzeń, jakie następują po paraliżującym wylewie carycy. Monarchini wspomina swoje przybycie na dwór, dojście do władzy, w końcu lata panowania na rosyjskim tronie.

"Cesarzowa nocy", będąca swego rodzaju kontynuacją losów władczyni, śmiało może być traktowana jako odrębna historia, gdyż Stachniak również i w tej pozycji przywołuje losy Katarzyny od momentu jej przybycia na dwór. Skupia się jednak przede wszystkim na życiu monarchini już po koronacji na carycę Rosji. Należy mieć świadomość, iż nie mamy do czynienia z klasyczną biografią, powieść Ewy Stachniak to przede wszystkim fikcja literacka inspirowana historią życia i rządów Katarzyny Wielkiej. Utrzymana w klimatach wzajemnych pomówień i spisków, książka jest fascynującym zapisem brutalnych praw rządzących dworem rosyjskim w czasach panowania carycy. Autorka skupia się na niepowodzeniach miłosnych Katarzyny, opisuje jej związki oraz romanse. Przywołuje postać Grigorija Potiomkina, największej miłości carycy, wspomina relacje łączące kobietę ze Stanisławem Augustem Poniatowskim czy hrabią Orłowem. To wszystko okazuje się pasjonującym materiałem na napisaną z rozmachem powieść. Powieść o kobiecie, która wybrała władzę i koronę...

Bliżej mi do portretu Katarzyny przedstawionego w książce "Katarzyna Wielka. Gra o władzę" aniżeli do obrazu wyłaniającego się z najnowszej publikacji Stachniak. Obrazu kobiety, dla której w pewnym momencie nie istniał już wybór pomiędzy głosem serca a obowiązkami monarchini. Katarzyna Wielka była przede wszystkim carycą Rosji, i taki wizerunek poznajemy w "Cesarzowej nocy". Zerwałam jakąkolwiek więź, jaka nawiązała się pomiędzy mną a przedstawioną w "Grze o władzę" kobietą. Bohaterka "Cesarzowej nocy" nie jest już zagubioną młodą dziewczyną. To wyrachowana i zimna władczyni. Kobieta, która nie okazuje swoich słabości, a otaczających ją ludzi traktuje niczym pionki, które w dogodnym momencie mogą zapewnić jej wygraną. Ewa Stachniak zbudowała ciekawy portret władczyni, jednak zabrakło mi ludzkiego czynnika, jaki dominował w poprzedniej książce autorki o Katarzynie Wielkiej. Te powieści różnią się między sobą również konwencją, w jakiej są utrzymane. "Katarzyna Wielka. Gra o władzę" to publikacja skupiająca się przede wszystkim na samym Pałacu Zimowym, do którego przybywa Katarzyna (taki jest również angielski, oryginalny tytuł powieści), natomiast "Cesarzowa nocy" to przede wszystkim portret kobiety będącej u szczytu władzy. Mało tego, ta władza jest sensem i jedynym dobrem w życiu Katarzyny Wielkiej.

Najnowsza powieść Ewy Stachniak wzbudza wiele emocji. Nie możemy przejść obojętnie obok starannego, wyselekcjonowanego portretu Katarzyny Wielkiej. Czekałam na tę powieść od dłuższego czasu i nie zawiodłam się. Ewa Stachniak odwaliła kawał dobrej, literackiej roboty, że się tak potocznie wyrażę. Przeczytałam z największą przyjemnością płynącą z lektury.

Dziękuję Wydawnictwu Znak za udostępnienie egzemplarza recenzyjnego!

Ewa Stachniak "Cesarzowa nocy. Historia Katarzyny Wielkiej"
Grupa Wydawnicza Znak, Wydawnictwo Między Słowami, 2014
data premiery: 06.10.2014
ilość stron: 480

piątek, 10 października 2014

Magdalena Tulli "Szum" [Recenzja]




Istnieją pojęcia, których znaczenie winno być określane poprzez zdecydowanie szersze rozumowanie, aniżeli zostało to przyjęte. Bo czym jest "normalność"? Czy istnieją kryteria normalności? Czy normalnym jest ten, który żyje według ogólnych schematów, a może właśnie ten wyobcowany człowiek, będący poza ramami wzorca "normalnego" życia? W końcu - w którą pójść stronę, aby zaakceptować swoją wersję normalności i nauczyć się z nią żyć? Na te i inne pytania odpowiedzi poszukuje Magdalena Tulli w niezwykle osobistej i szczerej powieści "Szum".

Bohaterka "Szumu" od zawsze jest niedostosowana. Do życia w grupie rówieśników, do odrabiania lekcji, w końcu do pierwszych miłości, małżeństwa. Do życia w pojęciu ogólnym. Kobieta próbuje przełamać poczucie wyobcowania, poszukuje własnego sposobu na funkcjonowanie w świecie. Wraca do źródeł, próbuje uporać się z trudnymi relacjami, jakie od zawsze łączyły ją z matką. Choć ta już nie żyje, bohaterka stara się znaleźć nić porozumienia pomiędzy dwoma kobietami. Okazuje się, iż to, co przemilczane, nie traci atrybutu istnienia, a na drodze do uporządkowania swego życia należy odnaleźć spokój, zrozumienie i, przede wszystkim, wybaczenie.

"Szum" to proza przywodząca na myśl najdoskonalszą poezję. Literatura Tulli pełna jest sekretów, zakrętów, metafor i niedomówień. Powieść jest szczerą, odważną i bolesną próbą uporania się z demonami dorosłej kobiety. To jedna z tych opowieści, która utwierdza nas w przekonaniu, iż jest coś ponad nami - nasza historia. Przemilczane, zamiecione pod dywan traumy upomną się o siebie w najmniej oczekiwanym momencie, w kompletnie nieprzewidywalny sposób. Nasza opowieść rozpoczęła się na długo przed tym, zanim świadomie zaczęliśmy ją tworzyć. "Szum" to historia dzieciństwa i dorosłego życia w poczuciu wyobcowania. Książka jest zbiorem uniwersalnych prawd o ludzkim bycie, skarbnicą mądrości i wiedzy. "Szum" trzeba przeczytać, aby zrozumieć i zaakceptować swoją historię.

Mimo iż powieść jest krótka (192 strony), niemożliwym jest pochłonięcie jej w międzyczasie. Na tę książkę po prostu trzeba mieć czas, nie spieszyć się i, może powinnam zacząć od tego, dojrzeć do niej. "Szum" nie jest utworem dla wszystkich, lecz dziełem dla świadomych siebie osób, które od literatury wymagają czegoś więcej, aniżeli rozrywki. Nie doświadczamy tutaj tradycyjnej fabuły w stylu "poszła, przyszła, zrobiła". Książka jest zapisem luźnych, aczkolwiek wielkich myśli, wspomnień z dzieciństwa. To próba dojścia do ładu z samą sobą. Zapis relacji bohaterki z matką, jej poczucie niedopasowania trafiają do czytelnika dogłębnie. Obok tej powieści po prostu nie da się przejść obojętnie. 

Książka uczy zrozumienia i akceptacji. "Szum" obnaża najbardziej wstydliwe rejony naszej duszy, to bez wątpienia powieść wybitna, przez którą przemawia potrzeba zezwolenia na swoje słabości. Oraz wybaczenia. Sobie i innym. To trudna sztuka, tak jak i napisanie dzieła osobistego w ten sposób, w jaki osobisty jest "Szum". Doskonała lektura dla pragnących więcej.

Dziękuję Wydawnictwu Znak Literanova za udostępnienie egzemplarza recenzyjnego!

Magdalena Tulli, "Szum"
Wydawnictwo Znak Literanova, 2014
ilość stron: 192 
data premiery: 06.10.2014

środa, 8 października 2014

Recenzja premierowa | Åsa Hellberg "Ostatnia wola Sonji"




Czy kiedykolwiek marzyłeś o dobrej wróżce, która zmieni twoje życie jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki? Dobre wróżki niestety nie istnieją, ale od czego mamy przyjaciół? Åsa Hellberg w swojej powieści "Ostatnia wola Sonji" przekonuje, iż warto skorzystać z szansy polepszenia swojego życia i zacząć, najbanalniej?, być szczęśliwym.

Sonja, Susanne, Rebecka i Maggan stanowiły zgrany zespół. Sonja wiedziała, że w głębi serca jej przyjaciółki nie są szczęśliwe i, kiedy umiera, zostawia po sobie niezwykły testament. Susanne, Rebecka i Maggan mają porzucić swoje dotychczasowe życie i zająć się spełnianiem marzeń. Sonja zadbała o realizację tego planu. Każda z nich trafia do innego miejsca w Europie, gdzie Sonja przygotowała dla nich niespodzianki. Restauracja w Paryżu, hotel w Londynie i dom na Majorce mają na zawsze odmienić los trzech kobiet. A za progiem, jakże by inaczej, czeka miłość...

"Ostatnia wola Sonji" to współczesna, wzruszająca, momentami nieco przerysowana, ale urzekająca bajka dla dorosłych. Opowiada historię kobiet w średnim wieku, które mimo pięćdziesiątki na karku, wcale nie mają pukładanego życia. To opowieść o życiu na pół gwizdka w cieniu strachu. Hellberg obnaża lęki współczesnych ludzi, przekonuje, iż warto w końcu zerwać z obawami i zacząć żyć pełną piersią. "Ostatnia wola Sonji" to pełna optymizmu afirmacja życia w szczęściu. Szkoda tylko, że tę machinę napędzają tutaj niewyobrażalne pieniądze, przez co książka momentami wydaje się być nierealna, przesadzona. Przedstawione historie z pewnością nie staną się udziałem życia przeciętnego człowieka, lecz miło jest odpłynąć z tą lekturą, oderwać się od rzeczywistości.

"Ostatnia wola Sonji" jest lekką, idealną powieścią na jesienną chandrę. To doskonała pozycja do leniuchowania i wygrzewania się pod ciepłym kocem. Hellberg przenosi nas w odrealniony świat, gdzie wszystkie marzenia mogą się spełnić. Książka wywołuje uśmiech na twarzy czytelnika, potrafi też wzruszyć i zaskoczyć. Chociaż z punktu widzenia kunsztu literackiego, nie jest to powieść górnolotna, czyta się ją niezwykle łatwo, przyjemnie i szybko. A historia wprost.. magiczna. Urzekł mnie ten świat Hellberg. Autorka uczy swoje bohaterki uśmiechać się do swojego odbicia w lustrze, przekonuje, iż warto zrzucić z siebie ochronny pancerz i po prostu, żyć. Kobiety w końcu odkryją, w którym momencie zgubiły siebie.

"Ostatnią wolę Sonji" polecę wszystkim tym, którzy uwielbiają marzyć. Ta nieco bajeczna opowieść może stać się impulsem do zmian na lepsze również i w naszym życiu. Czyta się wspaniale, a pomaga w tym lekki język autorki, urzekające bohaterki i iście wakacyjna okładka. Któż nie zechce przenieść się w wakacyjne klimaty w długie, jesienne wieczory?

Dziękuję Wydawnictwu Czwarta Strona za udostępnienie egzemplarza recenzyjnego!

Åsa Hellber "Ostatnia wola Sonji"
Wydawnictwo Czwarta Strona, 2014
ilość stron: 344
data premiery: 08.10.2014

wtorek, 7 października 2014

Jo Baker "Dworek Longbourn" [Recenzja]




Czwarta Strona to nowa marka na polskim rynku wydawniczym. Dziś przyjrzymy się pierwszej powieści wydanej przez oficynę, a mowa oczywiście o "Dworku Longbourn" autorstwa Jo Baker. Powiadają, iż nie należy oceniać książki po okładce, muszę jednak zwrócić na wstępie uwagę na to, co przyciąga wzrok na księgarnianych półkach - szatę graficzną. Okładka zapiera dech w piersi, a cudne wydanie zwróciło moją uwagę od razu po otwarciu paczki. Punkt dla Czwartej Strony. Czego możemy spodziewać się więc po lekturze przepięknie wydanego remake'u "Dumy i uprzedzenia"?

Autorka, jak sama przyznaje, "Dumę i uprzedzenie" Jane Austen uwielbia od zawsze. Postanowiła więc zaprosić czytelników na spotkanie ze starą, poczciwą panią Bennet, cichym i zamkniętym w sobie panem Bennetem, a także ich przepięknymi córkami oraz zainteresowanymi ich osobami kawalerami. Sara, romantyczna pokojówka, jest obserwatorem wydarzeń w Longbourn. Pomaga pannom przygotować się na słynny bal, który na zawsze zmienił życie Jane i Elizabeth. Jednak życie Sary jest nie mniej interesujące niż miłosne uniesienia dziewcząt. W dworku państwa Bennet pojawia się James, tajemniczy służący, a wraz z jego przybyciem, zmienia się życie pokojówki. Jednocześnie uwagę dziewczyny zaprząta przystojny, ciemnoskóry lokaj pana Bingleya. W którą stronę poszybują uczucia dziewczyny? Jaki mroczny sekret skrywa James? 

Och, cóż to było za cudowne spotkanie! Postaci znane z kart "Dumy i uprzedzenia" brzmią niczym starzy, dobrzy znajomi. Panią Bennet wciąż frasuje pojawienie się "młodego, niezamężnego dżentelmena z dużym majątkiem", pan Bennet nadal jest ponad tym, co dzieje się w jego domu, Jane stale wzdycha do pana Bingleya, a Lizzy pozostaje niewzruszona wobec zalotów pana Collinsa. Wspaniale było zetknąć się ponownie z ulubionymi bohaterami, doświadczając świeżości, jaką w historię tknęła Jo Baker. "Dworek Longbourn" to niezależna, wspaniała i wielowarstwowa powieść. Mimo iż mamy do czynienia z remake'iem, autorce udało się stworzyć dzieło samodzielne, dla którego "Duma i uprzedzenie" bez wątpienia stanowiła inspirację, ale proporcje zostały zachowane w smacznych ilościach. Czytelnik ma podwójną frajdę. Z jednej strony skupiamy się na całkiem nowej historii, jesteśmy zaintrygowani, jak potoczą się losy Sary i Jamesa, to dla nas coś innego. Z drugiej jednak - poruszamy się po znajomym gruncie, a nasza ciekawość wzrasta, ponieważ chcemy dowiedzieć się, jak słynne już na całym świecie losy miłości Elizabeth i pana Darcy'ego postrzegała służba Bennetów. Wspaniały pomysł, umiejętnie opisana historia - czego chcieć więcej?

Bardzo przypadł mi do gustu warsztat pisarski Jo Baker. Autorka przepięknie osadziła swoją historię w realiach XIX-wiecznej Anglii, znaną jej wszak tylko z literatury i historii. Baker opisuje wszystko, jakoby żyła w tamtych czasach. Dostrzegalny jest olbrzymi wpływ twórczości Jane Austen, jednak to przede wszystkim Jo Baker. Odrębna historia, odrębna autorka. Czytelnik odczuwa niebywałą radość, jaka towarzyszyła pisarce podczas zamieszkania w świecie bohaterów "Dumy i uprzedzenia". Baker poszerzyła spostrzeżenia Jane Austen, skupiając się przede wszystkim na sytuacji służby w XIX wieku. Historia została również wzbogacona o wspomnienia wojenne z Hiszpanii i Portugalii, kiedy Europę podbijał Bonaparte. Baker wykazała się doskonałym przygotowaniem merytorycznym, opisując zwyczaje i życie codzienne Anglików w XIX wieku.

Okazuje się więc, że zachwycająca szata graficzna to nie jedyne, czym imponuje pierwsza wydana pod skrzydłami Wydawnictwa Czwarta Strona powieść. "Dworek Longbourn" zabierze nas w urzekający, jednocześnie znany i nieznany, świat. To doskonała pozycja dla wszystkich romantyczek i wielbicielek twórczości Jane Austen, gdyż historia Jo Baker wcale nie ustępuje od tej opowiedzianej 200 lat temu. 

Dziękuję Wydawnictwu Czwarta Strona za udostępnienie egzemplarza recenzyjnego!

Jo Baker, "Dworek Longbourn"
Wydawnictwo Czwarta Strona, 2014
data premiery: 24.09.2014
ilość stron: 392

niedziela, 5 października 2014

4. edycja eBuki - Przegląd czytelniczy startuje w kategorii "Nagroda czytelników"





Czy lubicie tutaj wracać?
Chętnie czytacie recenzje na Przeglądzie czytelniczym?
Zagłosujcie na Przegląd czytelniczy w głosowaniu czytelników!

Przegląd czytelniczy został zgłoszony do nagrody eBuka 2014. Głosowanie na najlepszy blog książkowy czas zacząć!

Jeśli chcecie oddać głos na Przegląd czytelniczy, proszę o wysłanie maila na adres ebuka@duzeka.pl w temacie maila wpisując "Przegląd czytelniczy". Zwycięzców i laureatów poznany podczas gali na tegorocznych Targach Książki w Krakowie.

Lista wszystkich zgłoszonych blogów i szczegółowe informacje tutaj.

Dziękuję za wszystkie głosy i odwiedziny na moim blogu!

sobota, 4 października 2014

Ałbena Grabowska "Stulecie Winnych. Ci, którzy przeżyli. Tom 1" [Recenzja]




"Piorun przeszył niebo, kiedy Kasia Winna wydała z siebie krzyk" - tak rozpoczyna się fascynująca saga rodziny Winnych spod pióra Ałbeny Grabowskiej. Ałbena wzbudza zachwyt błyskawicznie, rzuca czytelnika na kolana od pierwszego zdania i nie pozwala oderwać się od lektury, aż do ostatniego znaku. Im lepiej poznaję twórczość autorki, tym częściej zadaję sobie pytanie, jak mogłam funkcjonować wcześniej, nie czytając książek Ałbeny Grabowskiej?

Czerwiec 1914. Europa cieszy się ostatnimi gorącymi i spokojnymi dniami przed piekłem, jakie ma nadejść. W podwarszawskim Brwinowie na świat przychodzą bliźniaczki - Maria i Ania, a podczas porodu umiera ich matka Kasia Winna. Zrozpaczony mąż, Stanisław Winny, pogrąża się w żałobie, nie radząc sobie z opieką nad córkami i dwoma synami. Z pomocą przychodzi rodzina, która wspiera Stanisława w trudnych chwilach. Nadchodzą jednak kolejne ciężkie chwile. Wybucha I wojna światowa, a do Brwinowa wkraczają Rosjanie i Niemcy. Rodzina Winnych boleśnie odczuwa trudy wojny i epidemii hiszpanki, jaka dziesiątkuje Europę chwilę po zawieszeniu broni. Dziewczynki rosną, wydaje się, iż Winni mogą odetchnąć z ulgą, jednak zewsząd docierają informacje o krążącym nad Starym Kontynentem widmie kolejnej wojny.

"Stulecie Winnych. Ci, którzy przeżyli" to pierwsza powieść historyczna Ałbeny Grabowskiej i również w tym gatunku autorka sprawdza się znakomicie. Pisarka w fascynujący sposób połączyła elementy historii Polski i świata z zajmującą opowieścią o rodzinie Winnych. Na kartach powieści pojawiają się zarówno postacie fikcyjne, jak i prawdziwe. Spotkamy znane z kultury, literatury i historii osobistości na tle perypetii klanu Winnych. Losy familii są mocno wplątane w dzieje ludzkości, całość łączy się w logiczny, spójny, a przede wszystkim pasjonujący utwór. Ałbena Grabowska tak mocno splątała fikcję z rzeczywistością, iż w pewnym momencie nie mamy już pewności, co jest prawdą, a co fałszem, dążymy do rozwiązania zagadki, szukamy wskazówek. A przecież właśnie temu ma służyć literatura. Powieść nie może przynosić gotowych odpowiedzi, sztuka winna jedynie naznaczać kierunek poszukiwań. I taka jest najnowsza książka Ałbeny Grabowskiej. 

"Stulecie Winnych" jest porywającym obrazem życia na tle wydarzeń pierwszej połowy XX wieku. To również wnikliwy i wprost doskonały portret ówczesnego społeczeństwa. Poszczególni członkowie rodziny Winnych przedstawiają różnorodny i bogaty przekrój poglądów, zawodów, pragnień, stereotypów oraz charakterów tamtych czasów. Ałbena Grabowska wystawia swoich bohaterów na próbę, na jaką naraził ludzkość bieg historii. W tej powieści nie uświadczymy fałszu i przekłamania, "Stulecie Winnych" jest wysoce realistycznym i prawdopodobnym obrazem. A na dodatek nieprzewidywalnym, co rzadko idzie w parze. Mimo iż tło historyczne jest nam dobrze znane, jesteśmy w stanie przewidzieć, jakie wydarzenie wkrótce naznaczy rodzinę Winnych, książka nadal pozostaje zaskakująca. Ałbena Grabowska kluczy w przeszłości, miesza i robi to tak dobrze, że jest w stanie zdziwić czytelnika. Wiemy, dokąd Winnych zaprowadzi historia, nie wiemy jednak, jak na ich życie wpłyną ludzkie emocje i zgubny los. 

Pamiętajmy, iż "Stulecie Winnych" to przede wszystkim beletrystyka i  powieść obyczajowa osadzona w przeszłości. Dramatyczne wydarzenia XX wieku pozostają tylko tłem historycznym, a fabuła skupia się przede wszystkim na rodzinie Winnych. To najlepsza, jak dotąd, powieść Ałbeny Grabowskiej i jedna z najciekawszych propozycji historyczno-obyczajowych, jakie w tym momencie ma dla nas polski rynek wydawniczy. Autorka kreśli portrety swoich bohaterów niezwykle starannie, a ich losy są na tyle pasjonujące, że nie sposób oderwać się od lektury. Zdaje się, iż "Stulecie Winnych" to kamień milowy w karierze pisarskiej Ałbeny. Ta dotąd niedoceniania autorka wchodzi tą powieścią na salony.

Mocno trzymam kciuki, gdyż kibicuję Ałbenie Grabowskiej, odkąd przeczytałam jej pierwszą książkę. To doskonała pisarka, a "Stulecie Winnych" dowodzi, iż właśnie teraz jest w najlepszej formie. Jedyną wadą tej książki jest to, że nie ukazała się równocześnie z tomem drugim i trzecim. Czekanie na dalsze losy rodziny Winnych jest istną torturą.

Dziękuję autorce oraz Wydawnictwu Zwierciadło za udostępnienie egzemplarza recenzenckiego!

Ałbena Grabowska "Stulecie Winnych. Ci, którzy przeżyli." Tom 1
Wydawnictwo Zwierciadło, 2014
ilość stron: 336
data premiery: 10.09.2014