czwartek, 20 listopada 2014

Caroline Leavitt "Gdzie jesteś, Jimmy?" [Recenzja]




"Gdzie jesteś, Jimmy?" to najnowsza propozycja Wydawnictwa Świat Książki wydana w cyklu Leniwa Niedziela. Trzeba przyznać, iż tematyka i forma książki zostały idealnie dobrane do serii wydawniczej, w jakiej ukazała się powieść. Bo "Gdzie jesteś, Jimmy?" autorstwa Caroline Leavitt to doskonała rozrywka podczas leniwej, relaksującej (niekoniecznie) niedzieli.

Rok 1956. Ava Lark jest piękną, rozwiedzioną samotną matką, kobietą pracującą, a na dodatek Żydówką. Już samo to połączenie wystarczy, aby we współczesnych jej czasach otoczenie zerkało na nią podejrzliwym wzrokiem. Ava wychowuje nastoletniego syna Lewisa, który wciąż tęskni za ojcem i obwinia matkę o rozwód rodziców. Chłopiec przyjaźni się z Rose i Jimmy'm - mieszkającym w sąsiedztwie rodzeństwem, które także wychowuje się w niepełnej rodzinie. Pewnego dnia Jimmy znika. Mijają dni, tygodnie, miesiące, a sprawy zaginięcia nastolatka nie udaje się rozwiązać. Nikt nie wie, co stało się z Jimmy'm. Rose i Lewis składają sobie przysięgę, że nigdy nie przestaną szukać Jimmy'ego. Po latach, już jako dorośli ludzie, spotykają się ponownie. Czy dotrzymali obietnicy? Czy odkrycie prawdy jest jeszcze możliwe? A może lepiej, by pewne tajemnice nigdy nie ujrzały światła dziennego?

Caroline Leavitt snuje swoją opowieść w szalenie interesujących czasach. Lata 50. to okres wielkich kontrastów, nowej generacji rodzącej się w cieniu zimnej wojny. Autorce udało się na kartach powieści oddać niepowtarzalny klimat tamtych czasów, tworząc liczne aluzje i nawiązania kulturowe. Na tym tle niebywale ciekawie prezentuje się kreacja jednej z głównych bohaterek - Avy Lark. Rozwód i samotne macierzyństwo wpływają na portret kobiety widziany oczyma sąsiadów i znajomych. Lata 50. to czasy, kiedy coraz częściej zaczynało dochodzić do rozwodów, jednak rozwiedziona, a na dodatek piękna kobieta wciąż budziła mieszane uczucia. Caroline Leavitt w sposób realistyczny opisuje swego rodzaju odosobnienie, jakiego doświadczyła Ava i jej syn Lewis. Autorka stworzyła wierny obraz rozbitej rodziny, wątpliwości nastoletniego syna wychowującego się bez ojca, starania matki, by zapewnić mu godny byt. "Gdzie jesteś, Jimmy?" to wielowątkowa historia, w której ważna jest nie tylko sprawa zaginięcia tytułowego bohatera, ale i istota rodzicielstwa. Rodzicielstwa samotnego, a poprzez to niezwykle trudnego. Wysiłki Avy Lark wzruszają, ale i skłaniają do głębszej refleksji. Rozterki Lewisa to myśli nie tylko nastolatka żyjącego w latach 50., ale wciąż aktualna wewnętrzna szamotanina młodego człowieka.

"Gdzie jesteś, Jimmy?" wciąga zdecydowanie postępującą akcją. Autorka umiejętnie buduje napięcie, a czytelnik staje się uczestnikiem emocjonującego, choć nietypowego śledztwa, mającego na celu wyjaśnienie kwestii zaginięcia tytułowego Jimmy'ego. Nastolatek zniknął bez śladu, mimo starań policji, rodziny, sąsiadów i znajomych nie udaje się wyjaśnić sprawy. Powieść przedstawia dramat tych, którzy zostali. Matka i siostra Jimmy'ego radzą sobie z tragedią każda na swój sposób. Ale czy "radzą sobie" jest odpowiednim określeniem podejmowanych prób? Leavitt stworzyła wzruszający portret rodziny rozbitej poprzez traumatyczne wydarzenie z przeszłości. Tląca się nadzieja stale nie pozwala iść dalej, niewyjaśnione tajemnice sprzed lat uniemożliwiają zostawienie tragicznego dnia za sobą. "Gdzie jesteś, Jimmy?" to fascynująca, wyjątkowa powieść będąca zbiorem niewypowiedzianych słów, niewyjaśnionych spraw oraz niemających ujścia uczuć. Leavitt napisała książkę, która aż kipi od emocji bohaterów. Jedynych w swoim rodzaju, prawdziwych i bliskich nam bohaterów.

"Gdzie jesteś, Jimmy?" to doskonała rozrywka, powieść reprezentująca sobą doprawdy wysoki poziom. Caroline Leavitt stworzyła emocjonującą oraz niebanalną powieść. Jestem zachwycona ciekawymi porterami psychologicznymi bohaterów, intrygującym spojrzeniem na amerykańskie przedmieścia w latach 50. No i akcja - niezatrzymująca się nawet na chwilę. Uwaga! "Gdzie jesteś, Jimmy?" wciąga bez reszty!

Dziękuję Wydawnictwu Świat Książki za udostępnienie egzemplarza recenzyjnego!

Caroline Leavitt "Gdzie jesteś, Jimmy?"
Wydawnictwo Świat Książki, 2014
ilość stron: 384
data premiery: 22.10.2014

środa, 19 listopada 2014

Wywiad | Karolina Wilczyńska: "Jeżeli podczas lektury budzą się ludzkie emocje, to dla mnie największa nagroda."

Dumna autorka z egzemplarzem swojej powieści (fot. dzięki uprzejmości autorki)


Właśnie ukazała się najnowsza powieść Karoliny Wilczyńskiej, "Jeszcze raz, Nataszo". Książka zbiera fantastyczne opinie pierwszych recenzentów, postanowiłam więc poznać jej autorkę i zadać kilka nurtujących mnie pytań. Jak Karolina Wilczyńska reaguje na pozytywne recenzje, jakie zbiera jej powieść? Dla kogo napisała "Jeszcze raz, Nataszo"? Czy odnajduje w tej historii siebie? Przeczytajcie sami.

    Uśmiechnęłam się pod nosem, kiedy czytałam notkę biograficzną o Pani osobie na ostatnich stronach książki „Jeszcze raz, Nataszo”. „Posiada dar nieograniczonego rozciągania czasu (…)” – jak Pani to robi, że udaje się pogodzić wszystkie zajęcia i jeszcze znaleźć czas na napisanie książki?
Właśnie sama nie wiem jak i dlatego doszłam do wniosku, że muszę posiadać dar rozciągania czasu. ;) A tak bardziej serio, to jestem osobą aktywną, lubię działać, chętnie podejmuję wyzwania. To mnie nie męczy, a przeciwnie – daje mi energię. Jeżeli coś powinno być zrobione – robię to i już. A pisanie? To właśnie jedna z najważniejszych dla mnie rzeczy, więc rozciągam czas jeszcze trochę, a potem jeszcze i… piszę kolejną opowieść.
    Pojawiły się pierwsze recenzje „Jeszcze raz, Nataszo” i są to opinie bardzo pozytywne. Jak Pani reaguje na te oceny?
A jak mogłabym reagować? Cieszą mnie. Bardzo. Siedzę przed monitorem i uśmiecham się myśląc: „Opowieść Nataszy wzbudza emocje, daje impuls do przemyśleń”. O to mi chodziło. Zawsze podkreślam, że dla mnie najważniejsze są ludzkie uczucia. I jeżeli one budzą się podczas lektury – jakiekolwiek by nie były – to dla mnie największa nagroda. A jeżeli dodatkowo czytelnicy chwalą mój warsztat, styl, to dla mnie dodatkowy powód do zadowolenia.
    Dla kogo jest powieść „Jeszcze raz, Nataszo”? Czy tylko dla kobiet?
Cóż, bohaterką jest kobieta. Autorką jest kobieta. Pewnie więc i treść pokazuje bardziej kobiecą perspektywę. Jednak jestem pewna, że każdy człowiek, bez względu na płeć, podobnie czuje, w podobny sposób przeżywa to, co go spotyka. To chyba bardziej kwestia wrażliwości niż płci. Zresztą nie lubię podziałów na literaturę „kobiecą” i „męską”, uważam, że są książki dobre i złe. W związku z tym poznanie historii Nataszy polecam wszystkim, a ocenę pozostawiam tym, którzy przeczytają.
    Teraz, kiedy książka trafia już na księgarniane półki.. Czy jest jeszcze coś, co by Pani zmieniła, poprawiła?
Nie. Starałam się przekazać czytelnikom opowieść bohaterki najlepiej jak potrafię. Taka była, gdy przelewałam ją na papier. Włożyłam w nią serce, a poprawianie byłoby już wyrachowaną ingerencją w losy bohaterki. Wolę pokazać czytelnikom historię, która żyła we mnie, którą czułam podczas pisania. I mam nadzieję, że to się uda.
    Proszę w kilku zdaniach powiedzieć, czym dla Pani jest powieść „Jeszcze raz, Nataszo”. Jaką rolę odegrała w Pani życiu?
Każda historia, którą opisuję ma dla mnie duże znaczenie. Rodzi się we mnie i wyrasta na gruncie moich przeżyć, doświadczeń i obserwacji. Można powiedzieć, że to, co piszę jest moją odpowiedzią na otaczający świat. Dlatego odgrywają w moim życiu ważną rolę. Tak samo było z „Jeszcze raz, Nataszo”. Od razu jednak dodam, że nie znaczy to wcale wiernego opisywania tego, co sama przeżyłam.
    „Jeszcze raz, Nataszo” to swego rodzaju spowiedź głównej bohaterki, jej wspomnienia, refleksje. Czy odnajduje Pani tam również siebie?
Właściwie odpowiedź rozpoczęłam już w poprzednim pytaniu. Jednakże fakt, że nie opisuję dosłownie własnych przeżyć nie oznacza, że nie ma tam cząstki mnie. W końcu Natasza powstała w mojej wyobraźni, a na dodatek jesteśmy kobietami, więc ja to trochę Natasza, a ona to trochę ja. Zresztą myślę, że każda czytelniczka odnajdzie w powieści fragment swojego życia.
    Ile trwały prace nad powieścią „Jeszcze raz, Nataszo”?
Zależy co uznać za pracę – jeżeli samo pisanie, to około dwóch miesięcy. Tyle, że ja spisuję historie, gdy już ułożą mi się w głowie. A ten proces trwa znacznie dłużej.
    Powieść jest zbiorem uniwersalnych prawd życiowych, ciekawą wskazówką dla czytelnika. Skąd czerpała Pani inspiracje do stworzenia tej historii?
Zawsze czerpię z życia - swojego, ludzi, których spotykam. Nie wymyślam też „uniwersalnych prawd życiowych”, bo nie ma takiej potrzeby. Te prawdy są, każdy ma je w sobie, trzeba tylko zatrzymać się na chwilę, wyciszyć, odciąć od zewnętrznego zgiełku i poszukać. Jeżeli udaje mi się choć w niewielkim stopniu towarzyszyć czytelnikom w tym procesie, to jest to dla mnie niezwykle cenne i bardzo mnie cieszy.
    W maju 2015 roku nakładem Wydawnictwa Czwarta Strona ukaże się pierwsza część cyklu „Stacja Jagodno”. Czego możemy się spodziewać? Czy książka będzie utrzymana w podobnym klimacie, jak „Jeszcze raz, Nataszo”?
„Stacja Jagodno” będzie cyklem powieści , w których opowiem tym razem historie wielu kobiet. Ich losy będą się splatać, a miejscem, które połączy je na krócej lub dłużej będzie właśnie Jagodno. Moim zamiarem jest pokazanie wszystkich smaków życia – od słodyczy sukcesów do goryczy porażek. A wszystko to na tle moich rodzinnych stron – malowniczych Gór Świętokrzyskich. Moim celem, jak zawsze, będzie pokazanie całej gamy ludzkich emocji, ale i siły kobiecej solidarności. Mam nadzieję, że nie zawiodę czytelników. 



Zapraszam również na stronę internetową autorki www.karolinawilczynska.eu

wtorek, 18 listopada 2014

Kamil Janicki "Damy złotego wieku" [Recenzja]




Wiek XVI w Polsce nazywany jest "złotym wiekiem". W połowie tego wieku państwo polsko-litewskie było jednym z największych państw w Europie. Szesnaste stulecie to okres, kiedy Polska stanowczo wzmocniła swoją potęgę i znaczenie na arenie międzynarodowej. Zaobserwowano rozkwit kultury, nauki i sztuki. Kobiety, które opisuje Kamil Janicki, nie tyle żyły, co brały czynny udział w tworzeniu tej epoki. Przyjrzyjmy się z bliska "Damom złotego wieku" w serii "Prawdziwe historie".

Bona Sforza, Barbara Radziwiłłówna, Anna Jagiellonka. Polacy znają te kobiety z kart historii. Kim były, jak żyły najpotężniejsze kobiety XVI wieku?
Bona Sforza przyczyniła się do rozkwitu "złotego wieku", sterując królem i całym państwem renesansowej Europy. Urodziła się w podrzędnym włoskim rodzie, urosła do rangi królowej jednego z najpotężniejszych krajów ówczesnego świata. Bona przez całe życie oddawała się intrygom, aż w końcu sama padła ofiarą spisku wymierzonego w swoją osobę. Ukochany syn, któremu za wszelką cenę starała się zagwarantować polską koronę, okazał się jednym z jej największych wrogów.
Barbara Radziwiłłówna to jedna z najbarwniejszych kobiet w polskiej historii, która stała się inspiracją wielu utworów, a także współczesnych dzieł filmowych. Kobieta, którą do szaleństwa pokochał sam król Zygmunt August i dla niej zaryzykował wszystko, co posiadał, kiedy ta nosiła w łonie nieślubne dziecko władcy. Wyrafinowana nierządnica czy zakochana do szaleństwa w królu dziewczyna?
Anna Jagiellonka - ostatnia, po śmierci króla Zygmunta Augusta, osoba z dynastii Jagiellonów, która cokolwiek znaczyła na objętym bezkrólewiem terytorium Polski. Kobieta wierna swoim ideałom, skromna i dotąd pozostająca w cieniu. Wraz z jej śmiercią, kończy się w Polsce "złoty wiek".

"Damy złotego wieku" to fantastycznie napisana, wciągająca i emocjonująca lektura. Kamil Janicki wykazuje się niezwykłą wręcz dbałością o szczegóły, przy czym jego publikacja nie jest zbiorem suchych, pozbawionych literackiego polotu faktów. Już same losy prezentowanych kobiet są gotowym materiałem na zajmującą i interesującą książkę, ale potrzeba jeszcze tego tajemniczego "czegoś", aby odpowiednio wyszlifować i wykrystalizować zebrane informacje. Kamil Janicki robi to w sposób godny mistrza. "Damy złotego wieku" okazują się literaturą historyczną, która zadowoli nie tylko pasjonatów historii, ale i osoby, które za tą dziedziną nauki raczej nie przepadają. Autor swoją opowieść snuje w idealnym rytmie, nie za szybko, nie za wolno, stopniowo wprowadzając na arenę kolejne postacie, które trzęsły polską polityką w XVI wieku. Skupiając się na trzech głównych bohaterkach - Bonie, Barbarze Radziwiłłównie oraz Annie Jagiellonce - Janicki nie pomija innych fascynujących osób, pozostaje jednak wierny pierwotnemu kształtowi powieści, poprzez co czytelnik zostaje wyposażony w pełny obraz życia "Dam złotego wieku".

Janicki trafił w dziesiątkę, dobierając bohaterki swojej najnowszej książki. Może nieco za dużo tutaj Bony, a za mało pozostałych kobiet - Barbary i Anny, ale to w zasadzie jedyny zarzut, jaki mogę skierować w stronę tej powieści, poza tym jest to zrozumiałe ze względu na bieg historii i rolę, jaką odegrała Bona w kształtowaniu się tytułowego "złotego wieku" w Polsce. Otrzymujemy doskonałe portrety psychologiczne wszystkich kobiet, chociaż w tej materii nieco pomięta powinna czuć się Anna Jagiellonka. Jej autor poświęca najmniej miejsca i odniosłam wrażenia, iż nie tylko miejsca, ale również uwagi. W mojej opinii najciekawsza jest część o Barbarze Radziwiłłównie. Ten rozdział pochłonęłam jednym tchem, pozostając pod wrażeniem nie tyle historii związku szlachcianki z Zygmuntem Augustem - wszak jest to opowieść, która urosła do rangi legendy w polskiej kulturze - co intrygującym faktom, do których dotarł Janicki i w jakie wyposażył swoją publikację.

"Damy złotego wieku" swoim rozmachem, fabułą oraz formą dorównują "Dziewczynom z Powstania" - książce, która dotychczas pozostawała moim osobistym numerem jeden w rankingu powieści wydanych w serii "Prawdziwe historie". Teraz "Dziewczyny.." muszą podzielić się zaszczytnym pierwszym miejscem z kobietami, które żyły czterysta lat wcześniej, a ich losy są nie mniej fascynujące, co koleje życia bohaterek Powstania Warszawskiego. 

Dziękuję Wydawnictwu Znak Horyzont za udostępnienie egzemplarza recenzyjnego!

Kamil Janicki "Damy złotego wieku"
Wydawnictwo Znak Horyzont, 2014
ilość stron: 498
data premiery: 03.11.2014

niedziela, 16 listopada 2014

Wywiad | Ewa Bartkowska: "Pisząc, byłam wewnątrz książki, żyłam w niej i spałam."




Ewa Bartkowska od zawsze marzyła o tym, by napisać i wydać powieść. Udało się, jej debiutancka książka pod tytułem "Ja, judaszka" trafiła na księgarniane półki. Autorski debiut Bartkowskiej to książka pełna emocji, o emocjach i w sposób emocjonalny napisana. Czy Ewa Bartkowska potrafiła zachować dystans, a może wsiąkła w życie swoich bohaterów na dobre? Co czuje autor, kiedy marzenie się spełnia i jego debiutancka książka zostaje wydana? Ile trwa napisanie powieści?


„Ja, judaszka” to Pani debiutancka powieść. Wiem, że wydanie książki było zawsze Pani marzeniem. Zastanawia mnie jednak, czy ta historia była w pewnym sensie oczywista, gdy myślała Pani o napisaniu książki, czy pomysłów było co najmniej kilka i trzeba było dokonać wyboru?

W chwili, gdy podjęłam decyzję, że tak, wreszcie napiszę książkę, miałam w głowie zupełnie inną historię. Zaczęłam nad nią pracować, ale tydzień później, pewnego dnia, nagle, moje myśli przeskoczyły na inny tor i dosłownie „zobaczyłam” opowieść o Alicji i Wiktorze. Wizja była tak kusząca, że nie byłam w stanie się jej oprzeć, więc natychmiast zarzuciłam pierwotny pomysł i napisałam „Ja, judaszka”.      

Ile czasu zajęło Pani napisanie tej powieści? Chodzi mi już o sam akt tworzenia, od momentu kiedy napisała Pani pierwsze zdanie.

Począwszy od pierwszego zdania, zanim dobrnęłam do ostatniego, upłynęło dziewięć miesięcy. Pisałam od rana do wieczora, codziennie, bez względu na dzień tygodnia.

A kiedy już Pani skończyła, czy poprawkom nie było końca? Wciąż Pani szukała, urozmaicała, czy po prostu wysłała Pani gotowe dzieło do wydawcy?

Wysłałam je do Wydawcy. Poprawki zaczęły się potem, gdy porozumieliśmy się w kwestii wydania. Pierwotna wersja zawierała dodatkowy, dość obszerny wątek życia Julki, która w „Ja, judaszka” jest zaledwie wspomniana kilka razy z imienia. Było też kilka innych poprawek. Jednak porównując obie wersje jestem z tych zmian bardzo zadowolona, wyszły książce na dobre.    

„Ja, judaszka” aż kipi od emocji bohaterów. Czy udało się Pani zachować emocjonalny dystans, a może zaczęła Pani w którymś momencie żyć życiem swoich postaci?

Nawet nie starałam się go zachować. Po pierwsze to niełatwe, po drugie może okazać się zgubne, bo możemy zacząć ślizgać się po powierzchni. Jeśli chcę opisać emocje, opisać prawdziwie, oddać ich temperaturę, to muszę wejść w sytuację, muszę ją czuć. Pisząc, byłam wewnątrz książki, żyłam w niej, spałam w niej, moje ciało było na zewnątrz, ale ja żyłam w środku. Wiem, że nie wszyscy są w stanie to zrozumieć, odczułam na własnej skórze. Kilkoro znajomych nie pojmowało, że nie nagle nie mam czasu na telefoniczne rozmowy, na kawę, weekendowy wyjazd. Padła nawet propozycja wizyty u psychiatry, bo „to nienormalne”.

Co czuje autor, kiedy jego powieść trafiła na księgarniane półki?

Ludzie odbierają zdarzenia indywidualnie, nie wiem, czy inni autorzy czuli dokładnie to samo. W moim przypadku to była ogromna radość, wręcz uniesienie. Ale też niedowierzanie, że to dzieje się naprawdę, że ja ją stworzyłam, to  m o j a  książka. Przeżycie warte każdego poświęcenia i czasu.

Co dalej? Czy „Ja, judaszka” to jednorazowy eksperyment czy zamierza Pani zająć się pisarstwem na poważnie?

 Pisanie jest bardzo poważnym zajęciem, i tak je traktuję. Nigdy nie myślałam o nim w kategoriach eksperymentu. Mam kilka pomysłów na kolejne książki, w tym jeden już przerobiony, gotowy i niecierpliwy, by wyjść z więzienia mojej głowy.

Gdyby miała Pani w kilku zdaniach zachęcić czytelnika do przeczytania książki, co by Pani powiedziała?

Mam wrażenie, że współczesny świat to ogromne targowisko, gdzie wszyscy, zachwalając swoje „towary”: umiejętności, talenty i siebie samych, przekrzykują się nawzajem. Nie chcę tego robić -  nikogo do niczego zachęcać, ponieważ sama nie lubię być czy to zachęcana, czy też zniechęcana. Książka została wydana, istnieje fizycznie, jest w zasięgu każdego czytelnika. Informacje o niej i recenzje również.  

Co podczas pracy nad powieścią sprawiło najwięcej trudności?

Przymus wracania do rzeczywistości, nawet jeśli w minimalnym zakresie. Momenty, gdy musiałam oderwać się od pisania, wyjść z opowieści by odebrać telefon, wyjść po zakupy, zrobić to czy tamto. Natomiast samo tworzenie, wyobrażanie, pisanie to, dla mnie, pasmo czystej przyjemności.

Jakie odbiera Pani sygnały teraz, już po premierze książki?

Całe spektrum możliwych – niektórzy, jak moi bliscy i przyjaciele, są szczęśliwi, że się udało. Inni szczęśliwi, ale i zaskoczeni treścią czy stylem. Niektórzy dzwonią i opowiadając wrażenia po lekturze wyznają zmieszani, że się nie spodziewali, że „potrafisz aż tak”. Sygnały więc odbieram bardzo pozytywne, książka się podoba, to miłe, gdy ktoś poświęcił czas by przeczytać, i jeszcze odnalazł coś dla siebie.

sobota, 15 listopada 2014

Anna Fryczkowska "Kurort Amnezja" [Recenzja]




Oswojenie i uporanie się ze śmiercią to niezwykle trudny temat dla każdego pisarza, jednakże ważny oraz potrzebny. Nie tylko dla autora, ale i dla czytelnika. W swojej najnowszej powieści Anna Fryczkowska zagląda śmierci w twarz. Opisuje żałobę, emocje targające człowiekiem po stracie ukochanej osoby i posuwa się o krok dalej. "Kurort Amnezja" nie jest zwykłą powieścią obyczajową poruszającą motyw śmierci. To również doskonały, trzymający w napięciu thiller psychologiczny. Publikacja niebanalna i wyróżniająca się na polskim rynku wydawniczym.

Wanda i Marianna. Dwie kobiety, jedna tajemnica. Wanda zatraca się w nienawiści i chęci zemsty do kobiety, która zrujnowała jej życie. Marianna żyje w nieświadomości, jaką krzywdę wyrządziła tej pierwszej. Po tragicznym w skutkach wypadku, w wyniku którego Wanda straciła męża, dziewczyna cierpi na amnezję. Nie pamięta ani samego momentu zdarzenia, ani tego, jak wyglądało jej życie wcześniej. Narzeczony, by chronić Mariannę, ulokował ją w nadmorskim kurorcie. Jest środek zimy, a więc nikt nie powinien zakłócać dziewczynie wypoczynku. Tymczasem Wanda trafia na ślad Marianny i zjawia się w Brzegach, wiedziona żądzą zemsty, pogrążona w żałobie zakrawającej pod szaleństwo.

"Kurort Amnezja" jest z całą pewnością najdoskonalszą książką Anny Fryczkowskiej w całej jej karierze. Autorka dokonuje swoistej wiwiseksji bohaterek, doprowadza do ich konfrontacji, a ta z kolei wiedzi do zaskakujących wniosków. Fryczkowska obnaża śmierć, patrzy jej odważnie prosto w twarz, obcuje z szaleństwem, jakie kostucha rozsiewa wokół. Pisarka prezentuje intrygujące podejście do tematyki, stawia obok siebie w parze miłość i nienawiść, zemstę oraz akceptację, żałobę i życie. "Kurort Amnezja" to powieść mroczna, niesztampowa, pozostająca jednak w szerokich ryzach obyczaju. Anna Fryczkowska rozbiera psychikę bohaterek na części pierwsze, bezwstydnie odsłania wszelkie słabości i ułomności ludzkiego umysłu oraz zasiewa wątpliwość, czy aby na pewno słowo "ułomności" w pełni odpowiada naturze człowieka. I właśnie o tym ta książka w głównej mierze opowiada - o ludzkiej naturze, wszak śmierć jest naturalną konsekwencją biegu, chociaż nie zawsze sposób, w jaki przychodzi, przywodzi na myśl zgodny z prawami życia.

Czym "Kurort Amnezja" wyróżnia się na tle innych powieści podejmujących się tematyki śmierci oraz żałoby? Fryczkowska nie krystalizuje zmarłego, przeciwnie, w miarę rozwoju akcji dowiadujemy się, iż tak naprawdę był człowiekiem, który nie zasłużył na miłość. Jak w tej sytuacji ze swoim smutkiem poradzi sobie Wanda, żona zmarłego? I jaką rolę odegra Marianna, ta, którą Wanda obwinia o śmierć męża? To zaskakujące spotkanie wnosi świeże spojrzenie na sprawę. Anna Fryczkowska nie powiela utartych schematów, proponuje czytelnikowi coś zupełnie nowego, tak bardzo różniącego się od tego, do czego jesteśmy przyzwyczajeni. Jak wspomniałam powyżej, "Kurort Amnezja" jest nie tylko powieścią obyczajową, ale wyróżnia się również jako thiller psychologiczny. Marianna musi znaleźć odpowiedź na pytanie, kim jest ona sama, jak i również rozwiązać sprawę niejasnej śmierci oraz dowiedzieć się, kto zabił i dlaczego to zrobił.

Podczas lektury "Kurortu Amnezja" czytelnik żyje emocjami bohaterek. Anna Fryczkowska stworzyła opowieść, obok której nie sposób przejść obojętnie. Historię nieszablonową, wymykającą się schematom. Właśnie ta niesztampowość zachwyca mnie najbardziej w momencie, kiedy na rynku ukazują się rocznie setki, a może i tysiące powieści polskich autorów. Annie Fryczkowskiej udało się pójść o krok dalej niż napisanie bardzo dobrej, trudnej powieści emocjonalnej. Bo ta bardzo dobra, trudna powieść emocjonalna jest przy tym wszystkim absolutnie wyjątkowa.

Dziękuję Wydawnictwu Prószyński i S-ka za udostępnienie egzemplarza recenzyjnego!

Anna Fryczkowska "Kurort Amnezja"
Wydawnictwo Prószyński Media, 2014
ilość stron: 424
data premiery: 13.11.2014

czwartek, 13 listopada 2014

Recenzja przedpremierowa | Karolina Wilczyńska "Jeszcze raz, Nataszo"




Zawsze jest odpowiedni moment, aby powiedzieć sobie "spróbuj jeszcze raz". Nieważne, jak bardzo zabłądziliśmy w życiu, gdzie zgubiliśmy siebie, jak długo pozwalaliśmy sobie na funkcjonowanie w fałszu. Możemy zatrzymać się, spojrzeć po raz ostatni za siebie, złapać głęboki oddech i podjąć jeszcze jedną próbę. Do tego przekonuje nas Karolina Wilczyńska w swojej najnowszej powieści "Jeszcze raz, Nataszo".

Małżeństwo Nataszy i Darka po 18 latach przechodzi do historii. Jeszcze do niedawna Natasza miała "wszystko": życie pełne luksusów, własną agencję reklamową, wybudowany wraz z mężem dom oraz szczęśliwy związek. Chwilę po rozwodzie kobieta analizuje swoje dotychczasowe doświadczenia. Odkrywa fałsz, na jakim oparła całe swe dorosłe życie, cofa się do najwcześniejszych lat, kiedy kształtowała się jej osobowość, krystalizowały się jej relacje z rodzicami, wkraczała w damsko-męskie związki, rodziły się pierwsze przyjaźnie. Natasza musi dojrzeć, aby powiedzieć sobie "spróbuj jeszcze raz".

"Jeszcze raz, Nataszo" to próba poradzenia sobie z przeszłością, swego rodzaju katharsis, które posiada ogromną moc oczyszczającą. Powieść jest zapisem doświadczeń i myśli kobiety na życiowym zakręcie, świadectwem jej marzeń i planów. Niezwykle życiowa oraz prawdziwa proza Karoliny Wilczyńskiej w sposób jednocześnie subtelny i brutalny stawia czytelnika w ogniu pytań. "Jeszcze raz, Nataszo" niesie ze sobą ogrom pytań oraz odpowiedzi, a do tych z kolei musimy dojść sami. Błądzić jest rzeczą ludzką, lecz nigdy nie jest za późno, aby odciąć się od tych pomyłek, zmienić coś w swoim życiu i spróbować raz jeszcze. Powieść jest impulsem do zmian, motorem napędzającym do działania, który każe ponownie przewartościować swoje życie i uszeregować wartości wedle ich hierarchii. 

"Jeszcze raz, Nataszo" jest powieścią nieprzeciętną i wyjątkową. Podzielona na dziesięć rozdziałów, stanowiących pojedyncze przesłania, jakie powinny stać się udziałem życia każdej kobiety, omawia istotne i uniwersalne prawdy życiowe. Nie sugerujcie się klasyfikacją jako literatura kobieca bo z pewnością pojawią się takie opinie. Opinie osób, które tej książki nie czytały. "Jeszcze raz, Nataszo" nie jest pospolitym czytadłem, służącym jedynie zaspokojeniu chęci rozrywki. To niesztampowa książka, będąca swego rodzaju psychoanalizą głównej bohaterki. Karolina Wilczyńska przeprowadza staranną obserwację Nataszy, podsuwa nam jej kilka wcieleń, by przekonać nas o jej ludzkim obliczu. Wszak każdy z nas ma nie jedną twarz i w życiu wciela się w wiele ról. Dawno nie czytałam powieści, w której autorka przeprowadza aż tak dokładną i skrupulatną analizę psychologiczną głównego bohatera.

Jest to powieść z gatunku tych, które przeczytać nie tyle wypada, co trzeba. "Jeszcze raz, Nataszo" jest dojrzałą, przemyślaną w każdym szczególe lekturą, której oddałam się z największą przyjemnością. Radość płynąca z obcowania z książką to nie jedyne, co wyniosłam z tej publikacji. Może to zabrzmi nazbyt pompatycznie, ale odnoszę wrażenie, jakoby powieść wniosła w moje życie więcej niż setki innych przeczytanych tytułów. 

"Jeszcze raz, Nataszo" z pewnością jest jedną z ciekawszych propozycji na polskim rynku wydawniczym w 2014 roku.

Dziękuję Wydawnictwu Czwarta Strona za udostępnienie egzemplarza recenzyjnego!

Karolina Wilczyńska "Jeszcze raz, Nataszo"
Wydawnictwo Czwarta Strona, 2014
ilość stron: 304
data premiery: 19.11.2014

środa, 12 listopada 2014

Marcin Ciszewski "Krüger. Szakal" [Recenzja]




Marcin Ciszewski swoimi poprzednimi powieściami zapewnił sobie pewne miejsce na literackiej scenie polskiej sensacji. Autor powraca z nowym, zaskakującym bohaterem. Pisarz przyzwyczaił nas do głośnych wybuchów, ataków terrorystycznych czy odważnych gliniarzy ruszających w pościg za rosyjskimi gangsterami, tymczasem mamy do czynienia z postacią z początku XX wieku, napadającym na banki Wilhelmem Krügerem. Najlepszym w swoim fachu.

Kiedy Wilhelm Krüger, wraz ze swoimi wspólnikami, okradał warszawski Bank Zachodni nie wiedział, że oto los odwraca jego kartę. Zawsze opanowany, perfekcyjny aż do bólu, wyrachowany. Nigdy nie pozwala sobie na drgnięcie ręki czy najmniejszy błąd, kiedy w dłoni trzyma broń. Jednak tym razem nie wszystko idzie zgodnie z planem, niekoniecznie z winy Krügera. Świadkiem wydarzeń jest przypadkowy mężczyzna, w którym osoba Wilhelma wzbudza niezdrowe zainteresowanie. Postanawia podążyć jego śladem. Podczas ucieczki  z miejsca zdarzenia, sytuacja wymyka się spod kontroli. Nie obywa się bez ofiar. Tropem Krügera zmierza nie tylko tajemniczy mężczyzna, ale i policja.

"Krüger. Szakal" wyróżnia się na tle innych powieści Marcina Ciszewskiego. Dotychczas autor kreował rzeczywistość sobie współczesnych bohaterów, tymczasem umieszcza akcję swojej książki 100 lat temu. Zabieg ten wymaga nie lada wprawy oraz wiedzy pisarza. Ciszewskiemu udało się zbudować wysoce realistyczną i prawdopodobną literaturę sensacyjną, a tło historyczne powieści stanowi swoistą "wisienkę na torcie". To mądra i emocjonująca publikacja, napisana w sposób dojrzały i przemyślany. Jedną z jej największych zalet jest bez wątpienia główny bohater. Autor stworzył szalenie intrygującą i przekonującą kreację Wilhelma Krügera. Klucząc pomiędzy latami dzieciństwa i dorastania Wilhelma, a rokiem 1918, kiedy Krüger jest już pełnoletnim mistrzem w złodziejskim fachu, zbudował portret człowieka wyszkolonego, by okradać i bez mrugnięcia okiem zabijać. Tego typu bohater musi mieć swojego odwiecznego wroga, i nie inaczej jest w przypadku Krügera. Powieść ukazuje swego rodzaju wędrówkę, jaką mężczyźni pokonują, aby się spotkać. Wilhelm - zupełnie nieświadomie, podczas gdy odnalezienie Krügera staje się szczególnym celem dla drugiego z nich.

"Krüger. Szakal" to jedna z tych powieści, którym zdecydowanie trzeba dać drugą szansę. Możliwe, iż książka nie zaciekawi was od razu, ba, istnieje prawdopodobieństwo, że całą historię uznacie początkowo za monotonną, ale dajcie temu tytułowi czas. Poszczególne warstwy nakładają się na siebie z biegiem czasu, a akcja zazębia się wokół osoby Krügera powoli, aczkolwiek systematycznie. "Krüger" może nie wzbudzi takich emocji, jak inne książki Ciszewskiego, niewykluczone, że fanom mocnych wrażeń będzie brakować napięcia, jednak kiedy ocenimy lekturę w kontekście całości, dostrzeżemy jej niewątpliwe atuty, o których wspominam powyżej. 

Jak zapowiada wydawca, "Krüger. Szakal" rozpoczyna nową serię Marcina Ciszewskiego. Ja czuję się kupiona, książka zaintrygowała mnie na tyle, że pozostaję ciekawa dalszych losów Wilhelma. Doskonale czyta się powieść, o której, oprócz tego, że zalicza się do gatunku sensacji, można powiedzieć, iż jest także dobrą literaturą samą w sobie. 

Dziękuję Wydawnictwu Znak Literanova za udostępnienie egzemplarza recenzyjnego powieści!

Marcin Ciszewski "Krüger. Szakal"
Wydawnictwo Znak Literanova, 2014
ilość stron: 400
data premiery: 20.10.2014