poniedziałek, 1 grudnia 2014

Katarzyna Misiołek "Niekochana" [Recenzja]




Czy można napisać jeszcze coś nowego w temacie, jaki był poruszany przez wielu pisarzy setki razy? Oczywiście, że można, ale przyznajmy, to nie lada sztuka i udaje się nielicznym. Kryzys w małżeństwie. Samotność wśród ludzi. Pozory, pozory i jeszcze raz pozory. O tym właśnie zdecydowała się pisać Katarzyna Misiołek w swej powieści "Niekochana" wydanej właśnie przez Wydawnictwo MUZA. Pisać, ale czy udanie?

Agnieszka i Igor od jakiegoś czasu żyją razem, ale jakby obok siebie. Codziennie mijają się w swoim domu, a Igor zdaje się nie zauważać żony. Chłodny, obojętny na potrzeby małżonki, coraz częściej znika i oddala się od Agnieszki. Agnieszka cierpi, próbuje się buntować, wyprowadza się, ale szybko wraca, przerażona swoimi emocjami, poczuciem zagubienia i, no cóż, wielkim światem, przed którym dotychczas bronili ją poprzedni partnerzy, a ostatnio mąż. On obiecuje, że będzie lepiej, bo przecież ją kocha, postara się. Szybko okazuje się, iż tak naprawdę nic się nie zmieniło. Trwają tak dalej w bezruchu, żyjąc w świecie pozorów. Pewnego dnia Agnieszka odkrywa prawdę na temat dziwnych upodobań swego męża. Podejmuje grę, ale jak długo można żyć wbrew sobie?

Jeśli zastanawiacie się nad lekturą tej powieści, powiem wam, czego przede wszystkim nie powinniście robić. Czytać opisu, a raczej streszczenia, na tylnej okładce książki czy na stronie internetowej wydawcy. MUZA, którą osobiście bardzo szanuje, ma nieznośną tendencję do zdradzania czytelnikowi całej fabuły książki i nie inaczej jest tym razem. Przyznam, że i bez tego nie trudno byłoby się domyślić, w jakim kierunku podąży autorka, ale uważam, iż opis powinien przede wszystkim zaintrygować, a nie streścić całą powieść. Kiedy już pominiecie lekturę tylnej okładki, możecie odnaleźć się w świecie "Niekochanej", jeśli preferujecie proste, nieskomplikowane publikacje. Książkę czyta się - że się tak kolokwialnie wyrażę - fajnie i przyjemnie, czas szybko mija, a przez 350 stron można przebrnąć łatwo i gładko. "Niekochana" została napisana w prostym, przystępnym języku, trafi przede wszystkim do przeciętnego czytelnika, nie zadowoli natomiast miłośników wyszukanych rozwiązań w literaturze. Z jednej strony - podobała mi się, wciągnęła, przez chwilę żyłam życiem bohaterów, ale.. Już o niej zapominam, a skończyłam ją zaledwie wczoraj!

Katarzyna Misiołek snuje swoją opowieść starannie, dokładnie, aż tu nagle.. urywa niedokończoną historię. Wszelkie myśli, jakie przewijają się w głowie bohaterki, jej wewnętrzne rozterki stanowią interesujący punkt wyjścia, ale zabrakło końcowych wniosków. Nie twierdzę, iż otwarte zakończenia są złe, jednak jeśli autor zdecydował się już na postawienie pytania "czy Agnieszka znajdzie szczęście?", wypadałoby chociaż pokusić się o poszukanie odpowiedzi. Mam takie wrażenie, że lektura jest niepełna, gdzieś po drodze zawieruszyło się ostatnie kilkanaście czy kilkadziesiąt stron. Temat - nie ukrywajmy - był już poruszany setki razy, więc jeśli autor pragnie mieć coś jeszcze do powiedzenia w sprawie, która została omówiona na wszelkie możliwe sposoby, trzeba mieć na to wyjątkowy pomysł i zaskoczyć czymś czytelnika. Tego elementu zaskoczenia w "Niekochanej" po prostu nie ma.

Zapytałam na wstępie, czy można napisać jeszcze coś nowego w temacie kryzysu w małżeństwie, samotności wśród ludzi. Sama sobie odpowiedziałam, że tak, można, jednak to nie udało się Katarzynie Misiołek. Książka zła nie jest, ależ skąd, sama przecież przyznałam, iż miło spędziłam wieczór, przez moment żyłam życiem Agnieszki i Igora. Nie traktuję jej w kategorii straty czasu, jednak muszę przyznać, iż Katarzyna Misiołek nic nowego nie odkryła. Napisała przeciętną powieść, którą przeczytać można, ale nie trzeba.

Dziękuję Wydawnictwu MUZA SA za udostępnienie egzemplarza recenzyjnego powieści!

Katarzyna Misiołek "Niekochana"
Wydawnictwo MUZA SA, 2014
ilość stron: 352
data premiery: 29.10.2014

sobota, 29 listopada 2014

Ella Harper "Cząstka ciebie" [Recenzja]




W idealnym świecie, kiedy dwoje ludzi kocha się, pragnie ze sobą spędzić życie i mieć dziecko, tworzą szczęśliwą rodzinę i szybko doczekują się potomka. W idealnym świecie. Ale wszyscy wiemy, że idealny świat nie istnieje. Czasem mijają lata, nic się nie dzieje, lekarze bezradnie rozkładają ręce. Kolejne rozbudzone nadzieje i płynące z nich rozczarowania zadają ciosy w samo serce. Realizacja największego marzenia, mimo wszelkich starań i podjętych działań, nie przybliża się nawet o krok. Co wtedy dzieje się między małżonkami? Jaką podjąć decyzję, kiedy stanie się przed dylematem: miłość swojego życia czy pragnienie posiadania dziecka? Na te i inne pytania w swojej książce "Cząstka ciebie" odpowiedzi poszukuje autorka ukrywająca się pod literackim pseudonimem Ella Harper. 

Lucy i Luke Harte stanowią idealnie dobraną, perfekcyjną wręcz parę. Przyjaciele szczerze zazdroszczą im tego niesamowitego porozumienia dusz, jakie połączyło zakochanych. Harte'owie mają wszystko, oprócz jednego, najważniejszego. Po kilku lat bezowocnych starań i ośmiu poronieniach jeszcze raz stają przed szansą na realizację największego marzenia. W wyniku ostatniego możliwego zabiegu in vitro Lucy zachodzi w kolejną ciążę. Tym razem wszystko jest na dobrej drodze, aby kobiecie udało się donosić ciążę i urodzić zdrowe dziecko. Lucy jest w szesnastym tygodniu - jeszcze nigdy nie udało im się przekroczyć magicznej granicy dwunastego tygodnia. Wtedy nadchodzi cios. W wyniku wypadku samochodowego, w którym Luke odnosi poważne obrażenia, mąż Lucy na długie tygodnie zapada w śpiączkę. Jednak to nie koniec planów, jakie los przedsięwziął wobec małżeństwa Harte'ów. Lucy w telefonie męża natrafia na tajemnicze wiadomości, a kilka dni później przy szpitalnym łóżku nieprzytomnego Luke'a spotyka Stellę - koleżankę z pracy mężczyzny. Lucy przyjdzie znaleźć odpowiedź na pytanie, dokąd doprowadziła jej małżeństwo obsesyjna chęć posiadania dziecka.

Lubię książki wydawane pod opiekuńczymi skrzydłami klubu "Kobiety to czytają", gdyż poruszają istotne problemy społeczno-obyczajowe, stawiają czytelnika w ogniu pytań i pomagają spojrzeć na sprawę z nieco innej strony. Tym razem - przyznaję - do lektury podchodziłam z niewielkim lękiem, spodziewając się typowego, niezbyt ambitnego "czytadła". Takie wrażenie odniosłam, kiedy zaznajomiłam się z opisem wydawniczym i przez długi czas nie mogłam pozbyć się tych myśli. Aż sięgnęłam po książkę. Moje wyobrażenia legły w gruzach, dając obraz dojrzałej, przemyślanej, a przede wszystkim mądrej historii. "Cząstka ciebie" okazuje się być bardzo dobrą, a nawet pokuszę się o stwierdzenie, iż rewelacyjną powieścią obyczajową. Autorka dokonuje wiwisekcji pary głównych bohaterów, dając świeże spojrzenie na problem bezpłodności w małżeństwie. Ale nie tylko, gdyż książka obfituje w liczne wątki poboczne, takie jak wierność, rola i wsparcie ze strony rodziny, motyw "tej drugiej" przedstawiony bardzo dokładnie i z dwóch stron medalu, poczucie winy, moralność, czy cena dążenia do realizacji marzeń. Ella Harper zadbała o wierny portret pary małżonków w chwili próby. Wszelkie emocje skupiają się głównie na osobie Lucy, gdyż Luke pozostaje niemym świadkiem następujących wydarzeń. Lucy sama musi odnaleźć prawdę, odpowiedzieć sobie na pytanie, co stracili przez lata starań o dziecko. Ten zabieg ma szczególne znaczenie, gdyż pozwala nam zrozumieć również kwestie, które wychodzą poniekąd "w praniu". Czy w takiej sytuacji to właśnie kobieta jest głównym motorem napędzającym działania całej rodziny? Czy macierzyństwo jest ważniejsze od ojcostwa? Co czuje mężczyzna, sprowadzony przez miłość swojego życia do roli "dawcy spermy"?

"Cząstka ciebie" to doskonały wybór dla klubu dyskusyjnego. Wymarzona lektura, aby siąść przy ciepłej herbacie i rozmawiać o niej przez długi czas. Mnogość wątków, jakie występują w książce, sprowadzi wymianę poglądów do szerokiej dyskusji na tematy niekoniecznie związanie z bezpłodnością i nieudanymi staraniami o dziecko. Mnie szczególnie do gustu przypadło tło powieści, życie poszczególnych członków rodziny Luke'a, jego matki, siostry i brata. Rodziny złamanej i rozbitej poprzez nagłą śmierć ojca. Autorka ciekawie pisze o żałobie, przekonuje, iż istnieją rany, które same nigdy się nie zabliźnią, jeśli starannie ich nie wyliżemy. Szczególną sympatią obdarzyłam szwagierkę Lucy - Nell, którą mogę jednoznacznie okrzyknąć moją ulubioną postacią lektury. Młoda kobieta, która kiedyś w życiu zabłądziła, dziś niekoniecznie podejmuje dobre decyzje i ufa właściwym osobom, jednak cały czas poszukuje - to zwłaszcza jej perypetie przypadły mi do gustu w tle dramatu Lucy i Luke'a. Książka, oprócz tej głównej, podejmuje jednocześnie kilka opowieści, poprzez co przez pierwszych kilkadziesiąt stron odnalezienie się w lekturze może powodować nieznaczne problemy. W mojej ocenie to jedyny zgrzyt. Całość przeczytałam w jeden wieczór, totalnie przejęta i rozemocjonowana odbywającym się na moich oczach załamaniem świata Lucy.

Idealny świat nie istnieje, tak jak i nie istnieją idealne lektury, jednak ja istotnie nie potrafię znaleźć większych wad tej powieści. Mogłabym polemizować z nieco zbyt ckliwym i niewyszukanym zakończeniem, gdyż na ten moment mojego życia nie potrafię zrozumieć pewnych uczuć, jakie zrodziły się w bohaterce, i słów, które zostały wypowiedziane. Jednak pamiętajmy, iż znamy siebie na tyle, ile nas sprawdzono, więc nie mnie oceniać kierunek, w jakim podążyła postać. Jedno jest pewne: kiedy zaczniecie swą przygodę z "Cząstką ciebie", nie będziecie w stanie przewidzieć, dokąd was zaprowadzi. Cenię powieść za wartką akcję i życiowe obserwacje. Tęskniłam za tym uczuciem niemożności oderwania się od lektury. "Cząstka ciebie" zaspokoiła ten głód.

Dziękuję Wydawnictwu Prószyński i S-ka za udostępnienie egzemplarza recenzyjnego!

Ella Harper, "Cząstka ciebie"
Wydawnictwo Prószyński i S-ka, 2014
ilość stron: 448
data premiery: 27.11.2014

piątek, 28 listopada 2014

Wywiad | Anna Fryczkowska: "Moja następna książka będzie jeszcze lepsza"

Anna Fryczkowska (fot. dzięki uprzejmości autorki)


W listopadzie do księgarni trafiła najnowsza, szósta już i, jak sama autorka przyznaje, najlepsza powieść Anny Fryczkowskiej - "Kurort Amnezja". Pisarka konsekwentnie, wraz z każdą kolejną książką, wspina się na literacki Olimp. Perfekcjonistka czy szczęściara? Jak pracuje, skąd czerpie inspiracje? Poznajcie Annę Fryczkowską. A potem koniecznie przeczytajcie "Kurort Amnezja".

Rozmawiamy z okazji premiery Pani najnowszej powieści „Kurort Amnezja”, w której oswaja Pani temat śmierci i żałoby. Co wpłynęło na powstanie książki o takiej tematyce?

Każdy kryminał oswaja temat śmierci, a całkiem dużo z nich – temat żałoby. Dzięki lekturze pozwalamy sobie przez chwilę pomyśleć o tym, co i tak nieuchronne. Śmierć jako zaburzenie, a opis śledztwa jako przywrócenie porządku świata. Każdy kryminał to potyczka z ludzkim lękiem przed nieuniknionym.
Ale zanim napisałam tę książkę, miałam przed oczami taki obraz: dziewczyna stoi przed lustrem i nie poznaje swojej twarzy. Odwraca się, a za nią stoi mężczyzna, który twierdzi, że jest jej narzeczonym. Jego też nie pamięta... Co gorsza, choć chciałaby mu zaufać, nie umie go nawet polubić.

Powieść obyczajowa, thiller psychologiczny, kryminał... A jak sama autorka zaklasyfikowałaby powieść „Kurort Amnezja”?

Mocna powieść psychologiczno-obyczajowa z elementami kryminału. Czy też kryminał przepojony obyczajem. Lubię ubierać swoje pomysły w zakrwawione szatki powieści gatunkowej.

W książce porusza Pani problem amnezji. Jak przebiegały przygotowania do zmierzenia się z tematem?

Zaczęło się od lektury reportażu w „Wysokich Obcasach” o pewnej dziewczynie, która straciwszy pamięć po wypadku, zaczęła życie totalnie od nowa. Przed wypadkiem studiowała prawo, nie była fanką prac domowych, marzyła o karierze. Po utracie pamięci zrezygnowała z ambicji prawniczych, zaczęła pisać bloga kulinarnego, marzy o prowadzeniu gospodarstwa agroturystycznego z restauracją. Czytałam o jej cierpieniu związanym z utratą tożsamości, o tym, jak zastanawiała się, kim naprawdę jest i czego chce.  Potem zaczęłam przeglądać literaturę przedmiotu, odbyłam kilka spotkań z fachowcami. Utrata pamięci stała się moim ćwiczeniem w patrzeniu na świat. Jak się widzi rzeczywistość, gdy ma się o niej niemal zerową wiedzę? Gdy nie wie się, kim się jest, z kim się było, co zrobiło się w życiu złego, a co dobrego? Kiedy pisałam, przez parę tygodni chodziłam po świecie, jakbym go w ogóle nie znała. Bez wiedzy o mechanizmach, które tym wszystkim rządzą, życie wydaje się dziwnie intensywne i zupełnie niezrozumiałe.
Jak na przykład w tym fragmencie „Kurortu Amnezja”: „Słodka woda to woda niesłona, tyle już się nauczyłam. Przynajmniej jeśli chodzi o akweny wodne. Podobno nie mówi się „akweny wodne”, twierdzą Ciotki. Marek uważa, że przesadzają, więc trzymam się raczej jego wersji, bo czyjąś powinnam przecież wybrać. Jeśli chodzi o herbatę – słodka woda w herbacie znaczy, że herbata została posłodzona. Staram się to wszystko przyswoić, a Marek pomija milczeniem uwagi Ciotek. Zależy mu na dobrym kontakcie z nimi, ze względu na mnie. Więc tylko całuje Ciotkę w dłoń, starsza pani milknie, a nawet jej twarz marszczy się w czymś w rodzaju uśmiechu.
Akwarium, zwłaszcza podświetlone, wygląda ładnie, Marek wsadza tam roślinki, kamyczki, wszystko przywiózł ze sobą, i popatruje na mnie, czy się cieszę. Uśmiecham się tak, żeby było widać zęby. Rozluźnia się, więc widać o to chodziło. Uśmiech z zębami jest weselszy niż uśmiech bez zębów”.

Sama Pani przyznaje, że „Kurort Amnezja” to jej najlepsza książka. Dlaczego właśnie „Kurort Amnezja”, a nie żadna z Pani poprzednich publikacji?

Co ja poradzę, że zawsze najbardziej lubię ostatnią. Na szczęście ciągle się rozwijam. Następna będzie jeszcze lepsza.

Co chciałaby Pani osiągnąć w polskiej literaturze?

Osiągnęłam już mnóstwo, to znaczy zgraną grupę wielu tysięcy czytelniczek i czytelników, którzy czekają na moją kolejną powieść. Dużo osób pisze do mnie po lekturze, lubię te dyskusje. Cieszy mnie też, że wydawca czeka na moje kolejne teksty i ufa na tyle, że wysyła mi umowę, gdy tylko przedstawię zarys pomysłu. A poza tym? Marzę o czerwonych dywanach i wywiadach w każdej śniadaniówce. Nie, żartuję, wolę, żeby mnie nie rozpoznawano w warzywniaku. Bycie nierozpoznawalnym to błogosławieństwo, naprawdę współczuję celebrytom.

Subiektywny przegląd mijającego roku w polskiej literaturze według Anny Fryczkowskiej – co warto przeczytać, na co zwrócić uwagę?

Trudne pytanie, bo za dużo czytam. Czytam, żeby się wybudzić i żeby zasnąć. Czytam, gdy jadę metrem i czekam na autobus. Czytam w pracy i na wakacjach. Jestem więc trochę skrzywiona, bo wymagania mam duże i wciąż rosną. Ale mogę też przytaczać długie listy tego, co mi się podobało. Może więc ograniczę się tylko do najnowszych kryminałów. Gaja Grzegorzewska, „Grób”, ona pięknie się bawi konwencjami popkulturowymi. „Gniew” Miłoszewskiego, niby kryminał, a przecież najlepszy, najmocniejszy, najprawdziwszy we fragmentach obyczajowych, więc biorę na poważnie zapewnienia autora, że zrywa z gatunkiem. Wznowienie Kate Atkinson, „Zagadki przeszłości”, historia po części kryminalna, po części przewrotnie obyczajowa. „Cicha przystań” Marty Mizuro, kryminał o polskiej prowincji, o silnych i słabych kobietach. „Monogram” Joanny Marat, gdzie połączono katastrofę smoleńską z wątkiem kryminalnym, panopticum odjechanych postaci oraz ciekawym obrazem Warszawy. „Z ostatniej chwili” Małgorzaty Sobieszczańskiej, kryminał z newsową dziennikarką w roli głównej, dlatego właśnie napisany w zdyszanym, newsowym tempie. „Zasługa nocy” Mateusza Marcina Lemberga, mam nieodparte wrażenie, że rośnie z niego polski Nesbo, na razie jest świetnym polskim Lembergiem. No i Nesbo, jak zawsze.

Jakie są Pani plany zawodowe na nadchodzący rok? Czy pisze już Pani dla nas coś nowego?

Ciągnę dwie książki. Trudno mi się na razie zdecydować, która będzie pierwsza, osadziłam je w totalnie odmiennych klimatach i piszę to jedną, to drugą, w zależności od nastroju. Jedna: Żoliborz, przedwojenna willa, a w niej pomieszkuje dość przypadkowy zestaw ludzkich wyrzutków. A może raczej osób nieprzystosowanych. Ukrainiec, który uciekł przed wojną; uwięziona we własnym pokoju dziewczyna, dotknięta hejtingiem internetowym; sfrustrowana gospodyni domowa, która kocha oglądać cudze mieszkania. Więzy, które ich łączą, stają się silniejsze niż pokrewieństwo.
Druga: sześć pisarek w odciętym od świata domu na peryferiach Warszawy. Jedna z kobiet traci życie. Wszystkie miały motyw, żeby chcieć usunąć koleżankę. Która to zrobiła? Tutaj trochę pogrywam z patronką powieści kryminalnej, Agatą Christie, ona kochała kryminały zbudowane według formuły „zamkniętego pokoju”. Ja dodałam do tego stalkera, który krąży dookoła domu oraz warszawskie peryferie z za wielkimi domami pobudowanymi na kredyt, do których jeszcze nie zdążono wybudować porządnych dróg dojazdowych, a za oknami ciągle jeszcze widać pola kapusty.

Czy czuje Pani, że osiągnęła literacki szczyt swoich możliwości, a może powieść życia wciąż jeszcze przed Anną Fryczkowską?


Mam taką nadzieję, choć wiadomo, że człowiek strzela, Pan Bóg kule nosi. No, trochę mu pomagam, bo mnóstwo pracuję. Nad warsztatem, pomysłami, riserczem, stylem, konstrukcją. Kończę kolejne kursy, dużo rozmawiam z redaktorami, analizuję świetnie napisane powieści, żeby podpatrzeć cudze sztuczki. Przy każdej kolejnej redakcji książki usuwam zbędne słowa, a w zamian staram się chować do środka różne tropy, drugie dna. Uważni je znajdują, mniej uważni natomiast zarywają noc, żeby się dowiedzieć, kto zabił. I tacy, i tacy czytelnicy mnie cieszą.

czwartek, 27 listopada 2014

Krystyna Mirek "Podarunek" [Recenzja]




Krystyna Mirek ma dla Was doskonały podarunek. Pełną nadziei, niesamowicie ciepłą opowieść o tym, że nie zawsze los odpowiada na nasze prośby zgodnie z oczekiwaniami. Przewrotny los szykuje dla nas całkiem niezwykły podarunek. O tym podarunku w swojej najnowszej książce w niebanalny sposób pisze Krystyna Mirek. Warto przeczytać, zwłaszcza w tym wyjątkowym, przedświątecznym czasie.

Marta ma męża i dwójkę wspaniałych dzieci, a mimo to czuje się bardzo samotna. Mąż przestał dostrzegać jej potrzeby, Marta sama nie potrafi znaleźć odpowiedzi na dręczące ją pytanie, dlaczego z oddanych i pełnych miłości ludzi stali się obcymi sobie osobami. Marta od lat pozostaje w cieniu teściowej, która w każdy możliwy sposób daje Marcie do zrozumienia, iż ta nigdy nie była i nie jest kobietą godną ukochanego syna Eleonory. Marta wysyła prośbę do losu. Nie przypuszcza jednak, że ten odpowie zupełnie inaczej, niż Marta mogłaby się spodziewać.
Kaja to młoda, ładna i wesoła dziewczyna. Ma tylko jedną wadę - jest niewypłacalną dłużniczką, która stale pogłębia swoje problemy, pożyczając kolejne pieniądze na nowe ubrania, kosmetyki, dobre jedzenie i organizację świąt. Kaja lubi towarzystwo bogatych mężczyzn, którzy mogą wyciągnąć ją z kłopotów. W pogoni za facetem idealnym nie zauważa tego, co w życiu jest naprawdę ważne. 

"Podarunek" przeczytałam z największą przyjemnością płynącą z lektury. To wspaniała powieść obyczajowa, pełna wiary, ciepła i nadziei. Krystyna Mirek urzeka prostotą bohaterów, przepięknym słowem oraz ujmującą historią. Siłą tej książki są życiowe obserwacje oraz mająca swoje źródło w publikacji mądrość. Z pozoru prosta opowieść odpowiada najgłębszym potrzebom ludzkiego serca, pomaga znaleźć odpowiedź i uwierzyć. Autorka ofiarowała swoim czytelnikom niezwykły podarunek. Sprezentowała nam zamkniętą w 376 stronach tajemnicę, gotowe rozwiązanie, za jakim zdarza nam się gonić latami. Krystyna Mirek pozwala odbiorcy utożsamiać się z bohaterami, gdyż ci są niezwykle prawdziwymi ludźmi z krwi i kości, żyjącymi po sąsiedzku. W książkach Krystyny Mirek odnajdujemy.. siebie, dlatego te są magiczne i wyjątkowe.

Krystyna Mirek uświadamia czytelnikowi, jaką siłą dysponuje każdy człowiek. Prośba do losu może zostać wysłuchana, jednak to, co zrobimy z otrzymanym podarunkiem, pozostaje już w naszej gestii. To właśnie my sami mamy moc tworzenia, możemy podejmować decyzje, które w pełni odmienią życie. "Podarunek" to opowieść o tym, że nie istnieją gotowe rozwiązania, a złoty środek jest mitem. Autorka przepięknie pisze o życiu swoich bohaterek, nie oszczędzając nam wzruszeń oraz radości. 

"Podarunek" to wyjątkowa książka na wyjątkowy czas. Doskonale sprawdzi się jako prezent pod choinkę, umili długie, zimowe wieczory, rozgrzeje nasze serca i dusze. To jedna z tych powieści, których nie chcemy kończyć jednym tchem. Mamy ochotę delektować się słowem, cieszyć ciepłem, jakie rozlewa się po naszym ciele podczas lektury. Współodczuwamy z bohaterami, coraz mocniej zaciska się nawiązana między czytelnikiem a postacią więź. Krystyna Mirek bez wątpienia wykazuje się niecodziennym talentem do pisania powieści obyczajowych. Już dzisiaj wiem, że z radością przeczytam każdą jej książkę.

Dziękuję Wydawnictwu Filia za udostępnienie egzemplarza recenzyjnego powieści!

Krystyna Mirek "Podarunek"
Wydawnictwo Filia, 2014
ilość stron: 376
data premiery: 05.11.2014

poniedziałek, 24 listopada 2014

Jessica Treadway "Patrz na mnie" [Recenzja]




Przez cały czas, niezmiennie próbuję dogadać się z książkami z serii "Kobieca strona thillera" Wydawnictwa Prószyński i S-ka. Poświęcam czas i uwagę każdej z powieści, jaka ukazuje się w cyklu, z nadzieją, że w końcu trafię na coś, co rzuci mnie na kolana. Nie obca mi literatura kobieca, jak i takie gatunki, jak thiller czy kryminał, a jednak nie iskrzy. O co więc chodzi?

Hanna zostaje ciężko pobita, a jej mąż Joe zamordowany podczas napadu, jakiego ofiarami stają się we własnym domu. Głównym podejrzanym jest chłopak córki ofiary, Rud. Podczas śledztwa policjanci i prokuratura całkiem poważnie biorą pod uwagę również samą Dawn, córkę Hanny i Joe'go, jednak ta nigdy nie została oficjalnie oskarżona. Kiedy kilka lat później Rud wygrywa apelację, Hanna zgadza się zeznawać, czego nie zrobiła podczas pierwszego procesu. Kobieta musi odtworzyć w pamięci noc napadu. Jednocześnie do domu wraca Dawn, która wyjechała od razu po napadzie, w jakim zginął jej ojciec, a matka została brutalnie pobita. Hanna musi zmierzyć się z demonami przeszłości i znaleźć w pamięci odpowiedź na pytanie, co stało się tamtej pamiętnej nocy.

Przyznam, iż opis zaintrygował mnie na tyle, że byłam skłonna uwierzyć, że czeka mnie wyróżniająca się spośród innych lektura. Wątek kryminalny, skomplikowane relacje rodzinne, niewyjaśniona tajemnica sprzed lat - i już czułam się kupiona. A jednak, książka jest w dużym stopniu przegadana i.. wieje nudą. Akcja toczy się w ślimaczym tempie, a przynajmniej połowa książki poświęcona jest wspomnieniom i przeżyciom wewnętrznym bohaterki. W pełni rozumiem zamysł autorki, która miała zamiar przedstawić sprawę sięgając do jej źródeł, ale zrobiła to w mało ciekawy i nieożywiony sposób. Zabrakło umiejętności zbudowania napięcia, przetrzymania czytelnika w wykreowanym przez siebie świecie. Bo, no cóż, ja podczas lektury miałam ochotę uciekać jak najdalej od rzeczywistości Jessici Treadway.

"Patrz na mnie" nawet nie stała koło thillera na księgarnianej półce. Nie pierwszy raz zwracam uwagę na nietrafiony dobór lektury do serii "Kobieca strona thillera". Rozumiem, że po "babskim" thillerze nie mam co się spodziewać druzgocących scen, psychopatycznych morderców itd., ale oczekuję nieco więcej niż słaba, pozbawiona napięcia akcja, nawet jeśli jestem kobietą. Poza kiepską fabułą treść nie oferuje nam nic więcej, a dylematy moralne, o jakich wspomina wydawca w swoim opisie, rozmywają się w tle. "Patrz na mnie" nie stanowi więc atrakcyjnej literatury, zarówno jako thiller, jak i powieść obyczajowa.

Czy będę nadal próbować odnaleźć się w serii "Kobieca strona thillera"? Nie wiem. Z każdą kolejną książką tracę nadzieję. Nie wszystkie są tak słabe, jak "Patrz na mnie", poprzednia, "Gdy przejdziesz przez próg" okazała się wcale niegłupią lekturą, a w porównaniu z kolejnymi, jedna z pierwszych - "Dopóki cię nie zdobędę" okazuje się co najmniej godną uwagi pozycją. "Patrz na mnie" to jedna z najgorszych, o ile nie najgorsza powieść serii. Jestem na nie.

Dziękuję Wydawnictwu Prószyński i S-ka za udostępnienie egzemplarza recenzyjnego!

Jessica Treadway "Patrz na mnie"
Wydawnictwo Prószyński i S-ka, 2014
ilość stron: 448
data premiery: 20.11.2014

niedziela, 23 listopada 2014

Konkurs! Wygraj powieść Zbigniewa Zborowskiego "Trzy odbicia w lustrze"





Konkurs!

Wygraj 1 z 2 egzemplarzy powieści "Trzy odbicia" w lustrze Zbigniewa Zborowskiego ufundowanych przez Wydawnictwo Zysk i S-ka.

"Trzy odbicia w lustrze" to wspaniała, trzypokoleniowa saga kobiet z rodziny Czeplińskich.

Czekamy na Twoje "Trzy odbicia w lustrze"!

Zadanie konkursowe polega na przedstawieniu Twoich tytułowych"Trzech odbić w lustrze". Pozostawiamy pełną dowolność formy oraz treści. 
Czekamy na zdjęcia, prace plastyczne, opowiadania, wiersze, anegdotki.. Liczymy, iż uruchomicie wodze wyobraźni.

Prace konkursowe należy przesyłać na adres mailowy przegladczytelniczy@interia.pl do 01.12.2014 do godz. 23:59 włącznie. Wyniki dnia następnego na fanpage'u Przegląd czytelniczy.

Warunkiem udziału w konkursie jest polubienie strony organizatora konkursu Przegląd czytelniczy oraz sponsora nagród Wydawnictwa Zysk i S-ka.

Konkurs jest przeznaczony dla wszystkich osób zamieszkałych na terenie oraz poza granicami RP, pod warunkiem wskazania adresu do wysyłki na terenie kraju.

piątek, 21 listopada 2014

Zbigniew Zborowski "Trzy odbicia w lustrze" [Recenzja]




Zosia, Wanda, Anna. Trzy kobiety, jedna tajemnica. Wprawione w ruch wielkie koło fortuny, które potrzebowało 75 lat, by zakończyć pełen obrót. Nieważne, czy twardo stąpacie po ziemi, uważacie, że wszelkie nieszczęścia, jakie nas spotykają, są wynikiem ludzkich błędów, pomyłek, raz źle obranych dróg. Możliwe, że wierzycie w zabobony, ufacie, iż rzucony czar może na zawsze zmienić losy trzech pokoleń kobiet. To nieważne, bo i w jednym i w drugim przypadku po prostu musicie przeczytać książkę Zbigniewa Zborowskiego "Trzy odbicia w lustrze". Książkę, która mocno mnie oczarowała.

Zosia spędza upalne lato 1939 roku w otoczonym wołyńskimi lasami dworku Hryniewiczów. Serce młodej, ufnej dziewczyny szybko ulega zalotom dziedzica majątku, Adama Hryniewicza. Zosia zawsze marzyła o lepszym życiu, niż to, jakie wiedli jej rodzice. Upragnione studia i praca korepetytorki u Hryniewiczów miała jej w tym pomóc. Prawie jej się udało. Dziewczyna zachodzi w niechcianą ciążę, a chwilę później wybucha wojna. Zosia z córką przy boku wraca do płonącej Warszawy, podejmuje heroiczne wręcz wysiłki, by pozostać przy życiu i ocalić swoje dziecko. Fatum dosięgnie nie tylko Zosię, ale i jej córkę Wandę - ofiarę nowego systemu oraz Annę - wnuczkę, która stawia swe pewne kroki w kapitalistycznej rzeczywistości. Czy uda się odwrócić los? Zosia doskonale pamięta pewną kobietę, która w przedwojennej Warszawie rzuciła przekleństwo na młodą wówczas dziewczynę oraz cały jej ród.

Zadziwiające, jak doskonale Zbigniew Zborowski rozumie potrzeby kobiet. Autor stworzył przepiękny, dostarczający wielu wzruszeń i radości portret trzech pokoleń kobiet. Bohaterki są absolutnie wyjątkowymi osobami, kobietami, z którymi chętnie usiadłabym przy gorącej herbacie i posłuchała opowieści o ich zadziwiających losach. Musiałam zadowolić się powieścią "Trzy odbicia w lustrze" i nie był to marny substytut. Zbigniew Zborowski napisał wspaniałą sagę, ukazując zależności pomiędzy przeszłością a teraźniejszością, między historią naszej rodziny a nasza własną opowieścią. Zborowski upewnia nas w przekonaniu, iż dzieje każdego człowieka będą niepełne bez świadectwa przodków, co doskonale rozumieją starsze osoby. Pozostaję oczarowana portretami tych kobiet, a w szczególności jednej z bohaterek już w jesieni swego życia. Postać emanuje spotykaną tylko u naszych ukochanych babć niezwykłą mądrością życiową, spokojem. Zbigniew Zborowski obudził we mnie najgłębsze tęsknoty serca.

"Trzy odbicia w lustrze" prowadzi czytelnika przez życie trzech pokoleń kobiet, nie oszczędzając ich przed wpływem historii nieco potężniejszej aniżeli dzieje rodu - historii Polski, Europy i świata. Zbigniew Zborowski do niedawna był nurkiem eksplorującym zatopione na dnie Morza Bałtyckiego wraki i swoją pasję w intrygujący sposób połączył z opowieścią o kobietach z rodziny Czeplińskich oraz elementami historii XX wieku. Mieszanka daje piorunujący, zachwycający czytelnika efekt. Autor stworzył niesztampową, ambitną i porywającą sagę, nie tylko dla kobiet. Jest to opowieść o trzech pokoleniach kobiet, ale zdecydowanie nie tylko dla pań. Również mężczyźni znajdą w tej historii coś dla siebie. 

"Trzy odbicia w lustrze" to napisana z niezwykłą dbałością o szczegóły i autentyzm saga rodzinna, która wciąga bez reszty. Poza pięknym literackim językiem i ekscytującą fabułą oferuje nam coś jeszcze. Za pomocą tej książki możemy dokładnie przyjrzeć się lustrzanemu odbiciu bohaterek powieści oraz.. swojej własnej rodziny. Gorąco polecam.

Dziękuję Wydawnictwu Zysk i S-ka za udostępnienie egzemplarza recenzyjnego!

Zbigniew Zborowski "Trzy odbicia w lustrze"
Wydawnictwo Zysk i S-ka, 2014
ilość stron: 416
data premiery: 13.10.2014