sobota, 14 listopada 2015

Lucyna Olejniczak "Kobiety z ulicy Grodzkiej. Wiktoria" | Recenzja



Czytelniczki poznały i pokochały Wiktorię w pierwszej części sagi Lucyny Olejniczak, "Kobiety z ulicy Grodzkiej. Hanka". Umierająca po porodzie Hanka, przekonana, że jej nowo narodzone dziecko również odeszło z tego świata, przeklęła Franciszka Bernata i jego rodzinę, nie wiedząc, że tym samym skazała na klątwę swoją córkę, Wiktorię. Czy to klątwa, czy zwykły pech - trudno powiedzieć. Fakt, że Wiktoria nie miała łatwego życia... W księgarniach właśnie ukazała się druga część sagi, "Kobiety z ulicy Grodzkiej. Wiktoria".

Wiktoria wyjeżdża do Paryża, by znaleźć ukochanego. Pragnie osobiście poinformować Filipa o tym, że już nic nie stoi na przeszkodzie, aby mogli być razem. Niestety, okazuje się, że Wiktoria przybyła zbyt późno, gdyż mężczyzna zdążył związać się z inną kobietą. Jednak pobyt we Francji okazuje się być brzemienny w skutkach. Wiktoria zrozpaczona wraca do Krakowa, gdzie rodzi się jej córka, Matylda. Wybuch I wojny światowej zmusza młodą kobietę, aby ulokować dziecko na wsi, a samej pracować w mieście. Wiktoria musi utrzymać aptekę, aby po zakończeniu wojny mieć z czego wyżywić siebie i córkę. Po zakończeniu wojny... Wiktoria i jej współcześni mają wrażenie, że wszystkie ważne decyzje odkładają na "po zakończeniu wojny". Rozłąka nie sprzyja budowaniu i tak nadszarpniętych relacji matki z dzieckiem. Czy Wiktoria odnajdzie szczęście? Czy słynna klątwa Bernatów nie pozwoli jej ułożyć sobie życia?

Z kontynuacjami jest taki problem, że autor często sam nie potrafi przeskoczyć postawionej przez siebie wysoko poprzeczki. Rzeczywiście, Lucynie Olejniczak nie udało się pobić samej siebie, ale... Po co od razu pobijać? Nie można po prostu napisać książki na równie rewelacyjnym poziomie? Otóż można, a Lucyna Olejniczak właśnie tak zrobiła. "Wiktoria" jest co najmniej tak ciekawą powieścią, jak jej poprzedniczka. Naturalny upływ czasu usuwa niektórych bohaterów ze sceny, a na ich miejsce wprowadza przedstawicieli nowego pokolenia. Bernatowie rodzą się, umierają i tylko klątwa zostaje wciąż ta sama. Tym razem Lucyna Olejniczak przenosi nas do Paryża sprzed wybuchy I wojny światowej. Wraz z Wiktorią powrócimy do Krakowa, aby tam zastało nas rozpoczęcie międzynarodowego konfliktu. Na własnej skórze doświadczymy tragicznych dla ludności cywilnej konsekwencji wybuchu wojennej zawieruchy. Niewiarygodne - Lucyna Olejniczak pisze tak, jakby tam wtedy była.

Fabuła "Hanki" zakończyła się w strategicznym momencie, pozostawiając rozemocjonowanego i mającego ochotę na więcej czytelnika nienasyconym. Uwierzcie mi na słowo - jeśli "Hanka" rozbudziła waszą ciekawość, "Wiktoria" nie pozwoli spać po nocach w oczekiwaniu na tom trzeci. Lucyna Olejniczak sięgnęła po najostrzejsze argumenty, aby czytelnik nie miał innego wyjścia, niż poczekać na kontynuację przygód kobiet z ulicy Grodzkiej. Jaka będzie "Matylda"? Mam nadzieję, że równie dobra, jak "Hanka" i "Wiktoria". Dwóch pierwszych części sagi nie da się porównać, nie można rozstrzygnąć, która lepsza i ciekawsza, bo obie są kapitalne. Lucyna Olejniczak stworzyła wyraziste postacie, do których nie sposób się nie przywiązać. Bohaterowie zostają z nami na dłużej, jesteśmy silnie związani z nimi, dotkliwie przeżywamy ich porażki i cieszymy się szczęściem. 

"Kobiety z ulicy Grodzkiej. Wiktoria" to powieść opowiadająca o trudnych czasach wojennej zawieruchy. To także książka o ludziach takich samych, jak my, którzy kochali, cierpieli i przeżywali rozczarowania w identycznym stopniu, jak ludzie współcześni. Lucyna Olejniczak w perfekcyjny sposób dopasowała bohaterów do czasów, w których przyszło im żyć. Jestem pod wrażeniem tła historycznego i przygotowania merytorycznego autorki. Z niecierpliwością czekam na "Matyldę", która - informacja zaczerpnięta u źródła - już "się pisze".

Dziękuję Wydawnictwu Prószyński i S-ka za udostępnienie egzemplarza recenzyjnego!

Lucyna Olejniczak "Kobiety z ulicy Grodzkiej. Wiktoria"
Wydawnictwo Prószyński Media, 2015
liczba stron: 376
data premiery: 03.11.2015

piątek, 13 listopada 2015

Olga Rudnicka "Diabli nadal" | Recenzja



W jednej z poznańskich korporacji wygodny fotel dyrektora kreatywnego zajmuje Diabeł. W wolnym czasie umyka przed ostrzącą na niego pazury Zdzirą i spotyka się z Koteczkami. Kiedy jednak Diabeł zostaje zamordowany, całe jego względnie poukładane życie się - rzecz jasna - komplikuje. Olga Rudnicka powraca w świetnej formie z błyskotliwym kryminałem w komediowym wydaniu.

Kim jest Diabeł? A raczej należałoby rzec - kim był Diabeł? Diabelnie przystojny i skuteczny Dagmar Różyc zostaje znaleziony martwy w swoim własnym gabinecie. Zwłoki odnajduje jego sekretarka, Monika, kiedy przychodzi rano do pracy. Młoda kobieta automatycznie wskakuje na pierwsze miejsce listy podejrzanych - wszak miała sposobność, a alibi zapewnione przez zakochanego w niej policjanta budzi wątpliwości współpracowników rzeczonego mężczyzny. Mateusz właśnie ukończył kurs oficerski w Szczytnie i wylądował w wydziale kryminalnym, gdzie - delikatnie mówiąc - nie jest mile widziany przez starszych kolegów. Monika jako jedyna zna sekret swojego szefa, teraz już - denata, jednak za nic w świecie nie wyjawi tajemnicy Diabła. Postanawia rozpocząć dochodzenie na własną rękę. Ryzykuje nie tylko swoim bezpieczeństwem, ale i rozwijającą się znajomością z Mateuszem.

Olga Rudnicka wykreowała kapitalne charaktery głównych bohaterów. Diabeł, Zdzira, Koteczki, a w samym środku tego zamieszania Monika - inteligentna młoda dziewczyna, trochę podkochująca się w szefie, jednak w pełni oburzona jego trybem życia. Mieszanka iście wybuchowa! W końcu musiało coś się wydarzyć... Ale żeby od razu morderstwo? Monika musi wziąć sprawy we własne ręce, aby nie trafić do więzienia za niepopełnioną zbrodnię. Zawsze może liczyć na wsparcie tatki oraz czwórki braci, gotowych bronić honoru siostry. "Diabli nadali" jest zabawnym, nieco satyrycznym przekrojem dzisiejszych indywiduum. Zabawne dialogi i przerysowane postacie są niekwestionowanymi zaletami najnowszej powieści Olgi Rudnickiej.

"Diabli nadali" to przede wszystkim kryminał. Humor jest tylko wisienką na torcie, która dodaje smaku całej reszcie, chociaż - i bez tego tort byłby smaczny i lekko strawny. Olga Rudnica napisała świetną powieść kryminalną. Stopniowo podsuwa czytelnikowi tropy, powoli ujawnia szczegóły wydarzeń, które na zawsze odmieniły życie głównych bohaterów. Co wspólnego ze śmiercią dyrektora kreatywnego w pewnej korporacji ma tajemniczy wypadek drogowy sprzed kilku lat? Olga Rudnicka połączyła te dwie niejasne sprawy ze sobą i stworzyła rewelacyjny kryminał. Zaskakujące zwroty akcji są domeną lektury. Zakończenie z pewnością wbije w fotel nawet najbardziej wymagającego czytelnika kryminałów. Nowa książka Olgi Rudnickiej zapewnia niebanalną rozrywkę i jest doskonałym sposobem na spędzenie długich jesiennych wieczorów. 

"Diabli nadali" to utrzymany na wysokim poziomie kryminał oraz powieść komediowo-satyryczna. Takie dwa w jednym. Zdecydowanie więcej tutaj kryminału i właśnie tak określiłabym tę książkę. Powieść kryminalna z wydźwiękiem komediowym. Bawiłam się świetnie i z pełną odpowiedzialnością, z całego serca polecam nową książkę Olgi Rudnickiej. Jest kapitalna!

Dziękuję Wydawnictwu Prószyński i S-ka za udostępnienie egzemplarza recenzyjnego!

Olga Rudnicka "Diabli nadali"
Wydawnictwo Prószyński Media, 2015
liczba stron: 448
data premiery: 06.10.2015

czwartek, 12 listopada 2015

Rozmowa Agnieszki Olejnik z czytelnikami | Rozwiązanie konkursu


Dziękujemy za nadesłane propozycje pytań! Oto zapis niezwykłej rozmowy, jaką z pisarką przeprowadzili jej czytelnicy. O co pytali Agnieszkę Olejnik miłośnicy jej prozy i jak odpowiadała sama autorka? Zapraszamy do lektury wywiadu!

Autorki najciekawszych odpowiedzi - Martucha180 oraz Kasia zostaną nagrodzone egzemplarzami powieści "A potem przyszła wiosna". Gratulacje!

W pani powieściach postacie kobiece są niezwykle, ulotne, jakby nie z tego świata. Czy łatwiej jest wykreować postacie kobiece czy męskie? Które z nich uważa Pani za cięższy materiał do obróbki...?
Anna

Dla mnie jako pisarki trudniejsi są mężczyźni, ponieważ konstruując męskich bohaterów nigdy nie mam pewności, czy potrafiłam odpowiednio „wgryźć się” w męską psychikę. Wprawdzie od dziecka otaczali mnie się chłopcy (mam dwóch braci), zawsze miałam mnóstwo przyjaciół płci męskiej, no i jestem matką trzech synów; siłą rzeczy dobrze znam męski świat. A mimo to, jak by nie patrzeć, widzę ich z kobiecej perspektywy.
Zupełnie inną rzeczą jest, że moim zdaniem różnice między płciami są zwykle nieco wyolbrzymiane. Znam wielu mężczyzn emocjonalnych, wrażliwych i subtelnych, oraz całkiem sporo kobiet tak twardych, silnych psychicznie i stanowczych, że powinny być jakimiś przywódcami wojskowymi.

Kilka dni temu przeczytałam Pani książkę pt. "Zabłądziłam", cytuje w niej Pani piosenki Starego Dobrego Małżeństwa (osobiście uwielbiam, słucham od tego czasu bez przerwy;)) Jest to wyraz Pani prywatnych sympatii, przekazuje Pani swoim bohaterom swoje upodobania muzyczne, czytelnicze itp, czy też wyszukuje im zainteresowania w inny sposób?
Beata

Oczywiście, że swoje. Na przykład w „Dziewczynie z porcelany” Michał słucha zmysłowego, bluesowego głosu Liz Wright, a to jedna z moich ulubionych wokalistek. Również w „Dziewczynie…” bohaterowie rozmawiają o literaturze, wymieniają się ulubionymi lekturami – są to powieści, które bardzo cenię: „Córka fortuny” (przepiękna, jedna z najlepszych książek Isabel Allende) oraz „Trafny wybór” Rowling, książka niełatwa, nieprzyjemna, ale mądra i ważna. W najnowszej mojej powieści – „A potem przyszła wiosna” – główny bohater, Konrad, wspomina o „Pogodzie dla bogaczy”. To świetna książka, jedna z moich ulubionych, a trochę ostatnio zapomniana.
No a Stare Dobre Małżeństwo – to jest zespół w pewnych kręgach wręcz kultowy, i ja do tych kręgów należę.

Gdyby miała przyrównać pani swoje życie do jakiejś książki, to jaka by to była książka i dlaczego?
Bartłomiej

Nie mam pojęcia, nie czytałam nic podobnego. Musiałaby to być powieść o kimś, kto jako dziecko kompletnie w siebie nie wierzył, był wręcz do bólu nieśmiały. Poturbowany emocjonalnie przez rozwód rodziców, ten ktoś następnie twardnieje i przechodzi okres buntu – w tym czasie wielokrotnie balansuje na krawędzi, ale na szczęście udaje mu się utrzymać jaką taką równowagę. Potem nasz bohater uczy się, że marzenia są po to, żeby je spełniać, a nie biadolić, że się nie da - aż wreszcie, już jako dojrzały człowiek, doznaje objawienia: trzeba żyć tak, by pewnego dnia postawić znak równości między słowami „szczęście” i „życie”.
Znacie taką książkę? Chętnie bym przeczytała.

Czy wśród wszystkich Pani bohaterów jest taki, który wzbudził Pani szczególną sympatię i trzymała Pani mocno kciuki, żeby mu się powiodło, a może jest jakiś, który bardzo Panią denerwował, czy po prostu wszystkich Pani lubi, bo to przecież Pani bohaterowie?
Jacek

Oczywiście, że nie wszystkich lubię. Irytuje mnie Aneta, jedna z bohaterek „A potem przyszła wiosna”, choć bardzo się starałam znaleźć coś na jej usprawiedliwienie. Sama – jako czytelniczka – nie znoszę powieści, w których świat jest czarno-biały i wszystko da się łatwo rozpisać w tabelce: dobre/złe. To takie baśniowe, kompletnie nieprawdziwe. Dlatego staram się nie konstruować postaci w taki sposób. Wszyscy moi bohaterowie mają i wady, i zalety. Michał i Zuza z „Dziewczyny z porcelany” są nieporadni wobec uczucia, które ich dopadło, dają się podpuszczać, robią sobie na złość – dokładnie tak, jak to bywa w życiu. Konrad z mojej najnowszej książki jest cudowny, romantyczny i wrażliwy, ale zarazem daje się wodzić za nos swojej dziewczynie. Wiele razy chciałam nim porządnie potrząsnąć. Podobnie jak Majką z „Zabłądziłam”, która w swym nastoletnim buncie popełnia okropne błędy i nawet jeśli już wie, że postępuje głupio, duma nie pozwala jej się wycofać. Majka jest trochę podobna do mnie z okresu dojrzewania. Tylko że ja byłam jeszcze trudniejsza ;).
Bardzo lubię Polę z „A potem przyszła wiosna” oraz postaci drugoplanowe – Ulkę i pana Stefana. Pola jest krucha, subtelna, szalenie kobieca, ale jest w niej zaskakująca siła. A Ulka i pan Stefan to po prostu dobroć – nienachalna, cicha, codzienna dobroć. Obyśmy wszyscy spotykali na swojej drodze takich ludzi.

Załóżmy, że istnieje możliwość przeniesienia się na jeden dzień do świata przedstawionego w dowolnej powieści. Jaką Pani by wybrała i dlaczego? A może żadną?
Iza

Wybrałabym świat przedstawiony mojej powieści fantasy dla dzieci – „Ava i Tim. Droga na północ”. Teraz właśnie czytam ją wieczorami mojemu najmłodszemu synkowi i razem „wędrujemy” przez górzystą krainę, w której wody trzeba szukać w jaskiniach, gdzie wieczorem i rano pojawia się mgła gęsta jak śmietana, za każdą skałą mogą czyhać groźni ghornowie, rzeki roją się od zielonoskórych pławców, a mewy są szpiegami na usługach Zła. Jednocześnie zaś w tym świecie można znaleźć taką przyjaźń, o jakiej się marzy przez całe życie.

Wiosna jest porą roku, kiedy przyroda na nowo budzi się do życia, a człowiek z nową energią zapomina o mroźnej zimie. Czy według Pani, wiosna stanowi również dobry czas na początek tworzenia nowej książki?
Edyta

Zapewne, ale nie dla mnie. Ja wiosną zapadam na dziwną chorobę, która polega na kompletnym zidioceniu ogrodniczym. Dziesięć razy dziennie sprawdzam, czy tulipany wystawiły łebki, czy młodziutkie, czerwone listki na różach nie pomarzły, czy coś już kwitnie, czy coś się zieleni. Wiosnę kocham żywiołowo i trudno mi wtedy wysiedzieć w domu, a pisanie to jednak wielogodzinne zamknięcie. Nie zniosłabym tego. W marcu zakładam wysokie gumowce i rękawice robocze, i cały wolny czas spędzam babrząc się w ziemi, wdychając jej zapach. Wracam nieziemsko zmęczona, ale szczęśliwa jak świnka wietnamska. Dopiero gdy wszystko ruszy, zazieleni się i zacznie radzić sobie beze mnie, wracam do pisania. Na ogół zbiega się to w czasie z początkiem wakacji.


Zauroczyła mnie okładka powieści "A potem przyszła wiosna", stąd moje pytanie - czy jest ona Pani autorstwa, a jeżeli nie, to czy przy jej projektowaniu były brane pod uwagę Pani sugestie odnośnie jej wyglądu?
Małgorzata

W wydawnictwie Czwarta Strona panuje tak wspaniała atmosfera, że gdy autor wtyka nos w sprawę okładki, nikt go nie beszta, nie daje po łapach i w ogóle wszyscy cierpliwie słuchają, co ma do powiedzenia. Dlatego pozwalam sobie podsyłać mojej Redaktor Prowadzącej zdjęcia, które mi się podobają, a potem razem robimy selekcję. Nie pamiętam już, czy zdjęcie, które widnieje na okładce „Wiosny”, podesłałam ja, czy też otrzymałam je jako odpowiedź na moje propozycje. Tak czy owak, upierałam się, żeby jakoś połączyć je z motywem desek, ponieważ Konrad, główny męski bohater tej powieści, kocha zapach żywicy, pracę z surowym drewnem i naturalne ciepło, które ma w sobie ten materiał. I tak właśnie powstała ta okładka – klimatyczna, subtelna, po prostu piękna.

Czym jest dla Pani SŁOWO?
Martucha180

Oho, pytanie natury filozoficznej. Słowo… Jest dla mnie tworzywem. Tym, z czego stwarzam nowe światy, w czym rzeźbię swoje postaci. To jest mocne tworzywo, twarde, silne – potrafi zranić, pokaleczyć głębiej niż prawdziwe ostrze, nawet zabić. Ale może też ratować życie, goić rany, łagodzić ból i dawać radość.
Słowa są dla mnie ważne i bardzo długo je pamiętam. Zawsze traktowałam je bardzo poważnie. Jeśli ktoś mi coś obiecał, potrafiłam to pamiętać przez kilka lat, sama także bardzo poważnie traktowałam własne obietnice. To niekoniecznie dobre podejście. Ludzie często mówią coś, żeby zabić ciszę, żeby odwrócić uwagę albo chwilowo pozbyć się kłopotu. Musiałam dorosnąć, żeby zrozumieć, że nie wszystkie słowa mają jednakową wartość, i żeby nie cierpieć z tego powodu, że ludzie niekiedy mówią jedno, a robią coś zupełnie innego.

Czy lubi Pani kończyć pisać książki, czy może wręcz przeciwnie, odwleka Pani moment postawienia ostatniej kropki, bo podczas powstawania powieści związała się Pani na tyle z bohaterami, ich historiami, relacjami, uczuciami, że aż żal ich opuścić?
Kasia

Uwielbiam kończyć i zaczynać. Nie lubię natomiast pewnego etapu, który nadchodzi gdzieś w okolicach setnej strony. Jest to faza bezsilności. Zawsze mi się wtedy wydaje, że to koniec, pomysł się skończył, wystarczyło go tylko na rozpoczęcie historii, i choć wiem, jak cała sprawa się skończy, nie mam pojęcia, jak do tego finału dojść. Często w tym momencie przerywam pisanie, niekiedy zaczynam kolejną książkę. Potem, ni stąd, ni zowąd, wracam do pierwszego tekstu i po prostu ciurkiem piszę kolejne 200 stron. Dziwne, ale tak to właśnie wygląda.
Co do rozstania z bohaterami, to postawienie ostatniej kropki wcale nie oznacza takiego rozstania. Po krótkim odpoczynku do tekstu należy wrócić, czyta się go jeszcze dwa lub trzy razy, zwykle w odstępach kilku tygodni. Potem, już po negocjacjach z wydawcą, wprowadza się ewentualne poprawki – i na koniec czeka nas jeszcze korekta autorska. To jest moment, kiedy czytam własną książkę czwarty lub piąty raz, i szczerze mówiąc, mam jej serdecznie dosyć.

Jak przekonałaby Pani kogoś, kto nie lubi czytać książek, by jednak się przełamał i spróbował, zaczynając właśnie od Pani powieści?
Katarzyna

Przykro mi to stwierdzić, ale nie da się przekonać kogoś takiego. Można mu ewentualnie podsunąć naprawdę dobrą książkę i zobaczyć, czy „zaskoczy”  – ale to, co dla mnie jest dobrą książką, może nie być interesujące dla kogoś innego, i w tym szkopuł.
Po latach pracy w szkole jako polonistka wiem jedno: większość ludzi nie lubi czytać z bardzo prostego powodu: zwyczajnie nie potrafią tego robić bez wysiłku. Chodzi mi o umiejętność czytania nie na głos, lecz w myślach – z taką swobodą, z jaką oddychamy czy pijemy wodę. Niestety, jest to właśnie UMIEJĘTNOŚĆ, a to znaczy, że nauczenie się tego wymaga treningu i starań. Proszę sobie wyobrazić, że jest piękna pogoda, jesteśmy na wczasach nad jeziorem. I teraz kogoś, kto słabo pływa, zachęcamy do przepłynięcia na drugi brzeg owego jeziora. Będzie to dla niego udręka. Nawet jeśli to zrobi, będzie psioczył, że bez sensu, że to było okropne, że nigdy więcej. Ja pływam dobrze, więc rozkoszowałabym się dotykiem słońca na karku i szeptem trzcin, z przyjemnością rozgarniałabym wodę ramionami. Dokładnie tak samo jest z czytaniem książek.

niedziela, 8 listopada 2015

Diane Chamberlain "Dar morza" | Recenzja przedpremierowa



Diane Chamberlain jak nikt inny potrafi pisać o ważnych problemach natury społecznej, nieprzerwanie wzbudza w swoich czytelniczkach szeroką gamę emocji, począwszy od radości, a na wzruszeniu skończywszy. Jej książki wydawane w Polsce pod skrzydłami klubu dyskusyjnego "Kobiety to czytają!" cieszą się niezmienną popularnością. Diane należy do mojego prywatnego rankingu najlepszych autorek powieści obyczajowych. Czego możemy spodziewać się po kolejnej, "Darze morza"?

Jedenastoletnia dziewczynka Daria Cato, ku swojemu ogromnemu zdziwieniu, znajduje na plaży porzuconego noworodka. Ratuje dziecko od pewnej śmierci i od tej pory mieszkańcy Kill Devil Hills nazywają Darię "Superdziewczyną". Noworodkowi udaje się przeżyć, chociaż pamiętna noc zostawia uszczerbek na zdrowiu dziewczyny. Nigdy nie udało się ustalić tożsamości rodziców dziecka, a dziewczynka zaraz po wydarzeniach na plaży została adoptowana przez rodzinę Darii. Daria otoczyła siostrę troskliwą opieką. Nawet teraz, kiedy Shelly ma ponad dwadzieścia lat, Daria nie pozwala jej na samodzielne decyzje. Jest przekonana, że Shelly jest zbyt krucha i naiwna. Ktoś mógłby ją zranić... Na prośbę Shelly w Kill Devil Hills zjawia się Rory Taylor, znany producent telewizyjny i przyjaciel Darii z dzieciństwa. Mężczyzna ma pomóc w ustaleniu tożsamości rodziców młodej kobiety, niegdyś porzuconej na plaży. Jego działania spotykają się z jawną niechęcią ze strony Darii i jej rodziny.

Od wiosny 2014 roku, kiedy Wydawnictwo Prószyński i S-ka wydało dla nas powieść Diane Chamberlain "W słusznej sprawie", czekam na książkę, która będzie co najmniej tak samo dobra. Na tym polega właśnie problem z ulubionymi autorami - kiedy już przeczytamy "powieść życia", wszystko inne wydaje się być tylko marnym substytutem. Nie, wróć. Oczywiście, że "Dar morza" nie jest marny. Chyba żadna powieść, jaka wyszła spod pióra Diane Chamberlain, nie może być marna, ale... "Dar morza" nie jest książką na miarę "W słusznej sprawie" czy chociażby "Zatoki o północy", która - tak na marginesie - zapoczątkowała działalność klubu "Kobiety to czytają". W "Darze morza" Diane Chamberlain porusza ważne tematy społeczne, pisze o tęsknocie dziecka za biologiczną matką, pragnieniu posiadania własnej tożsamości i odpowiedzialności za swoje czyny. Uwielbiam taką tematykę. Ale... No cóż. Rzecz ma się podobnie, jak w przypadku "Dobrego ojca". Przeczytałam, przyjęłam do wiadomości, okej, w porządku, FAJNA książka, lecz... nie zmieniła mojego życia. A "W słusznej sprawie" - owszem.

Przyznam, że autorce udało się mnie zaskoczyć zakończeniem powieści. Niby wszystko jest oczywiste i już na początku pojawia się kobieta, która z całą pewnością okaże się matką Shelly, ba!, odczuwałam nawet złość na pisarkę, że tak banalnie to wszystko skonstruowała, aż tu nagle.... Ta-dam. Szok, niedowierzanie, pełna konsternacja. A więc to tak! Diane Chamberlain uknuła znakomitą intrygę, zaskoczyła mnie wyjaśnieniem wydarzeń sprzed dwudziestu lat. W moim odczuciu zakończenie książki jest jej najmocniejszym aspektem. Bo całość... Było w porządku, całkiem intrygująco, chociaż nie porwała mnie ta historia i nie poszybowałam wysoko. Przeczytałam wszystkie powieści Diane wydane w Polsce i z pełną odpowiedzialnością muszę przyznać, że to jedna ze słabszych książek autorki. Nie jest zła, oczywiście, bo przecież Chamberlain nie mogłaby pisać źle, ale do rewelacyjnych także nie należy.

Czekam nadal. Ciekawa jestem najnowszej powieści Diane, jeszcze niewydanej w Polsce, "Pretending to dance". "Dar morza" w oryginale został opublikowany w roku 2000, a więc nie jest to nowa książka w dorobku Chamberlain. Przez te wszystkie lata Diane doszła do perfekcji, zdecydowanie wolę jej kolejne powieści. "Dar morza" to ciekawa, dobra powieść obyczajowa, ale raczej nie szykujcie się na fajerwerki.

Dziękuję Wydawnictwu Prószyński i S-ka za udostępnienie egzemplarza recenzyjnego!

Diane Chamberlain "Dar morza"
Wydawnictwo Prószyński Media, 2015
liczba stron: 448
data premiery: 12.11.2015

środa, 4 listopada 2015

Katarzyna Puzyńska "Utopce" | Recenzja



Katarzyna Puzyńska szturmem podbiła serca miłośników polskich kryminałów i wdarła się na listę bestsellerów. Czekam z niecierpliwością na każdy kolejny tom przygód policjantów z Lipowa, a kiedy tylko pojawi się następna część - rzucam się na nią z nieukrywaną radością. Miałam już okazję przeczytać "Utopce" - bez wątpienia najmroczniejszą powieść z całego cyklu.  Tym razem młodszy aspirant Daniel Podgórski zmierzy się z pewną nierozwiązaną sprawą z przeszłości. Co tak naprawdę wydarzyło się w 1984 roku w Utopcach?

Mieszkańcy Utopców nadal, trzydzieści lat po tragedii wierzą w istnienie wampira, którego ofiarą miało paść dwóch mężczyzn. Kiedy więc Daniel, Klementyna oraz Emilia rozpoczynają nieformalne śledztwo, miejscowi nie są zadowoleni. Obawiają się, że policjanci obudzą uśpionego, krwiożerczego potwora, a Utopce znów znajdą się w śmiertelnym niebezpieczeństwie. Sprawa jest delikatna, gdyż w osiemdziesiątym czwartym roku zginęli członkowie najbliższej rodziny obecnego komendanta Komendy Powiatowej w Brodnicy, której śledczy z Lipowa podlegają. W śledztwie wspiera ich były milicjant, który zajmował się tajemniczą sprawą śmierci dwóch mężczyzn trzydzieści lat temu. Dochodzenia wcale nie ułatwiają prywatne problemy policjantów. Czy uda się rozwikłać zagadkę z przeszłości? Kto i dlaczego zabił Czajkowskich? A może rzeczywiście... we wsi grasował wampir?

Uwielbiam Puzyńską. Każda jej kolejna powieść sprawia, że przenoszę się do zupełnie innego świata, przepadam na dobre podczas odwiedzin u starych, dobrych znajomych z Lipowa. Katarzyna Puzyńska pisze w sposób niezwykle sugestywny, potrafi wzbudzić ciekawość, podsunąć nam całe mnóstwo tropów, z których żaden... nie jest właściwy. Robi to w absolutnie kapitalny sposób. Kryminały wychodzące spod jej pióra "czytają się same", mimo iż mają po pięćset, sześćset i więcej stron. Nikogo chyba nie zaskoczę, kiedy stwierdzę, że "Utopce" nie są w tej materii wyjątkiem. Każdy, kto choć raz czytał Puzyńską, wie, że ta autorka nie potrafiłaby zanudzić czytelnika. Jej twórczość charakteryzuje się lekkim, niebanalnym stylem i swobodą wypowiedzi.

Podczas lektury "Utopców" cały czas zastanawiałam się, czy... autorka w ogóle sprawdziła po ilu latach w Polsce zabójstwo ulega przedawnieniu i czy zdaje sobie sprawę, że prowadzi śledztwo w sprawie, w której, no cóż, nie mogłaby postawić winnym zarzutów. Wprawdzie dochodzenie prowadzone przez Daniela, Emilię oraz Klementynę nie jest formalne, ale chyba jednak po coś szukają mordercy? Nie chcę zdradzać zakończenia powieści, muszę jednak przyznać, że po raz pierwszy, czytając Puzyńską, miałam czasem wrażenie trzeszczącej rzeczywistości. Z drugiej jednak strony - wszak nawet wsi Lipowo czy tytułowych Utopców nie znajdziemy na mapie, kryminały tworzone przez autorkę należą do grona literatury czysto rozrywkowej, więc chyba można puścić to w zapomnienie. 

"Utopce" to jedna z mroczniejszych części serii. Uwielbiam Puzyńską za najmniej przewidywalne zakończenia, ciekawe tło społeczne oraz niepowtarzalną atmosferę lipowskiego komisariatu. "Utopce" to bardzo dobra powieść, chociaż... Nie potrafię wybaczyć autorce tego, co zrobił Daniel! ;) Z niecierpliwością czekam na ciąg dalszy prywatnych losów głównego bohatera.

Dziękuję Wydawnictwu Prószyński i S-ka za udostępnienie egzemplarza recenzyjnego!

Katarzyna Puzyńska "Utopce"
Wydawnictwo Prószyński Media, 2015
liczba stron: 600
data premiery: 03.11.2015

poniedziałek, 2 listopada 2015

Wywiad | Remigiusz Mróz: "Nie mam wielkiego wyboru, siedzę od rana do wieczora, stukając w klawiaturę"



Remigiusz Mróz należy do grona najpoczytniejszych polskich pisarzy młodego pokolenia, a nie skończył jeszcze nawet 30 lat. Autor między innymi rewelacyjnej serii thrillerów prawniczych jest uwielbiany przez recenzentów, blogerów i czytelników. Jego najnowsza powieść ukazała się w październiku pod patronatem Przeglądu czytelniczego. Poznajcie autora bestsellerowych powieści - Remigiusza Mroza.

Cóż za tempo! Kolejne książki spod pióra Mroza ukazują się na rynku wydawniczym kilka razy w roku. Jak długo w Pana przypadku – oczywiście, uśredniając – trwa proces tworzenia?

Samo pisanie zajmuje około miesiąca – kiedy wpadam w pisarski cug, nie wychodzę z niego, dopóki nie skończę książki. Zazwyczaj nie jest to swobodnie podjęta decyzja, a konieczność – historia nie daje mi spokoju, bohaterowie domagają się uwagi, a fabuła chce iść dalej. Nie mam wielkiego wyboru, więc siedzę z przerwami od rana do wieczora, stukając w klawiaturę.
Co dzieje się potem? To zależy, ile czasu minie od sporządzania pierwszego draftu. Jeśli niewiele, to i zmian jest jak na lekarstwo. Ich liczba rośnie jednak wykładniczo w stosunku do czasu, jaki upłynął od zakończenia pracy. Autoredakcja zajmuje mi około dwóch tygodni, a potem zaczynam pracę z redaktorem, zazwyczaj jeszcze dwukrotnie mieląc cały tekst.

Który z Pana bohaterów jest tym najważniejszym, ulubionym?

Ulubionych jest całe mrowie – i ci najbardziej charakterni z pewnością w jakimkolwiek zestawieniu będą przodować. A najważniejszym jest pewnie jeden z tych, którzy pojawili się jako pierwsi – może Christian Leitner z Parabellum? Opisywanie tej postaci było ciekawym przeżyciem, bo nie miałem gotowego szkieletu charakterologicznego. Leitner powstawał zupełnie niezależnie ode mnie, litera po literze, zdanie po zdaniu. A potem… nagle zabrakło prądu. I całego Leitnera szlag trafił. Dla początkującego pisarza był to moment grozy i od razu pojawiło się pytanie „co, jeśli zapomnę, co napisałem?”. Mając w świadomości najgorsze możliwe scenariusze, wziąłem kartkę, długopis i świeczkę, a potem zacząłem spisywać to i owo.
Kiedy skończyła się przerwa w dostawie prądu, nawet nie zerknąłem na tę kartkę. Wszystko napisałem od początku z głowy – i to pokazuje, jak ten proces w istocie wygląda. To nie tworzenie bohaterów, a opisywanie już gdzieś istniejących postaci. Trudno zapomnieć, jacy są, kiedy stoją tuż obok.

Joanna Chyłka, bohaterka „Kasacji” i najnowszego „Zaginięcia” jest postacią niezwykle charyzmatyczną. Zastanawiam się, czy istnieje jej pierwowzór?

Żaden z moich bohaterów nie ma pierwowzoru, bo każdy jest samodzielnym tworem. Pewnie przenikają do nich cechy znajomych, rodziny, a także moje, ale trudno powiedzieć, żebym w jakimkolwiek przypadku wzorował się na kimś konkretnym.

Czy rozpoczynając pracę nad kolejną książką od razu wie Pan, jak ona się skończy? A może akcja ewoluuje w miarę jej rozwoju?

Nie mam bladego pojęcia, co będzie kilka stron dalej. Na tym polega cała ta niesamowita przyjemność płynąca z pisania. Wiem, że są autorzy, którzy twierdzą, że im bardziej pisarz się męczy, tym lepsze dzieło stworzy – ale ja jestem wieloletnim wyznawcą konstatacji pisarskich Stephena Kinga. A on podkreśla, że nawet najgorsza godzina spędzona przy pisaniu była jedną z najlepszych godzin spędzonych w życiu. Dlaczego? Bowiem to nieprawdopodobna frajda, o której trudno byłoby mówić, gdyby wiedziało się, co będzie dalej. Im mniej wie autor, tym lepiej. Im bardziej zaskoczą go postacie, tym większe prawdopodobieństwo, że zaskoczą potem czytelnika.
Czasem pod koniec książki wiem już, jaki będzie koniec. Innym razem widzę tylko możliwości… a czasem robię wszystko, by skończyło się po mojemu – i nic z tego nie wychodzi. Podczas pisania kilku ostatnich podrozdziałów Ekspozycji byłem gotów przestawić się w poprzek, by książka skończyła się inaczej, ostatecznie jednak nie miałem nic do gadania.

Proszę opowiedzieć o swoich literackich początkach. Skąd w ogóle wziął się pomysł, aby pisać?

Chyba z ogólnej tendencji do tworzenia. Zaczęło się w trzeciej klasie podstawówki właśnie od „książki” – a właściwie tekstu pisanego w PowerPoincie i szumnie nazywanego w taki sposób. Potem była kolejna próba, jeszcze jedna… a w międzyczasie setka wierszy, prowadzenie magazynu internetowego, pisanie artykułów i szukanie środków wyrazu. Ostatecznie wydaje mi się to absolutnie naturalne – każdy z nas chce tworzyć, a książki są do tego najlepszą sposobnością.

Co czyta Mróz po godzinach? Jaką lekturę mógłby Pan polecić swoim czytelnikom, kiedy już skończą kolejną część przygód Chyłki i Oryńskiego?

Wszystko, co się nawinie. Im szersze spektrum czytelnicze, tym lepszy warsztat pisarski. Ostatnio coraz trudniej mi wyrwać się z kryminałów, ale staram się choćby od czasu do czasu przemycić sobie inną lekturę (jak niedawno Ślepowidzenie Wattsa). Dla zachowania zdrowego warsztatu (i dla czystej przyjemności) czytam też regularnie Kinga – szczęśliwie napisał tyle, że powinno wystarczyć mi jeszcze na kilka lat.
A po jaki tytuł sięgnąć po skończonym Zaginięciu? Nie mam pojęcia. Jeśli ktoś chciałby pozostać w klimatach prawniczych, polecam Kolor prawa Marka Gimeneza lub Apelację Grishama. Jeśli nie, to cały cykl z Harrym Hole spod pióra Jo Nesbø – silnie uzależnia, nawet nie w sferze kryminalnej, a osobistej. Håkan Nesser i jego inspektor Barbarotti nie zawiodą nikogo, kto lubi skandynawskie kryminały.

Proszę uchylić rąbka tajemnicy, jak potoczą się dalsze losu bohaterów „Kasacji” i „Zaginięcia”. Czy będzie happy end?

Trudno powiedzieć, bo sam tego nie wiem. Mogę za to zdradzić co nieco z trzeciego tomu – poznamy przeszłość Chyłki i dowiemy się, dlaczego jest taka, jaka jest. Sama będzie miała nieco problemów z przystosowaniem się do nowej rzeczywistości, a w dodatku sprawa, którą będzie się zajmowała, okaże się prawdziwym koszmarem. Relacja z Oryńskim nabierze zupełnie nowego wymiaru… ale czy dobrego, czy złego, o tym będzie okazja przekonać się w przyszłym roku.

niedziela, 1 listopada 2015

Patronat medialny | Anna Klejzerowicz "Dom naszej pani"



Emil Żądło powraca! Bohater serii kryminałów z bogatym tłem historyczno-architektonicznym tym razem zmierzy się z największą zagadką sięgającą czasów starożytnych. Charyzmatyczny dziennikarz śledczy rozwiązał już zagadkę "Sądu ostatecznego", znalazł powiązanie pomiędzy serią współczesnych morderstw a historią japońskich drzeworytów, a teraz... będzie poszukiwał zaginionej Atlantydy! Najnowsza powieść Anny Klejzerowicz pod patronatem Przeglądu czytelniczego z pewnością zadowoli wiernych czytelników gdańskiej pisarki.

W Trójmieście i okolicach w dziwnych okolicznościach giną czołowi przedstawiciele archeologii. Dziennikarz śledczy Emil Żądło, współpracując z policją, szybko dochodzi do wniosku, iż ofiary szaleńca razem pracowały nad owianą tajemnicą, niejasną sprawą z przeszłości. Kim była tytułowa "Nasza Pani" i jaki związek miała z nią historia zagininionych skrzyni z lat 20. XX wieku? Ślady prowadzą do Hiszpanii. Emil musi działać szybko, gdyż ofiary pochodziły ze środowiska, w jakim obraca się ukochana dziennikarza, Marta. Kobiecie może grozić śmiertelne niebezpieczeństwo. Wspierany przez swoją partnerkę, Emil natrafia na tropy, które sugerują, że seria brutalnych morderstw może mieć wiele wspólnego z... legendarną Atlantydą. 

Anna Klejzerowicz powraca w doskonałej formie. Muszę przyznać, że przez długie miesiące oczekiwania stęskniłam się za inteligentnym, charyzmatycznym dziennikarzem. Emil Żądło należy do bohaterów, którzy na długo zapadają w pamięć. Niekwestionowanymi zaletami serii są główne charaktery oraz ciekawe, intrygujące zagadki, znajdujące swoje odzwierciedlenie w rzeczywistości, a konkretnie - w sztuce oraz historii. Tutaj nic się nie zmieniło. "Dom naszej pani" nie zawiedzie sympatyków Emila Żądło, a wprost przeciwnie - wynagrodzi długi czas oczekiwania na kolejną powieść z cyklu. Anna Klejzerowicz stworzyła kolejną perełkę polskiej, współczesnej literatury kryminalnej. To zaskakujące, w jaki sposób autorka potrafi połączyć wątek grasującego po Trójmieście szaleńca z elementami architektury oraz historii. 

"Dom naszej pani" jest najlepiej napisaną częścią serii. Anna Klejzerowicz wróciła do Emila Żądło po dość długiej nieobecności, podczas której wydała między innymi "List z powstania" i "Medalion z bursztynem". Klejzerowicz dojrzała jako pisarka. Dialogi są jeszcze bardziej naturalne, a opisy - dokładniejsze. Odnoszę wrażenie, iż stopień zaawansowania intrygi jest na podobnym poziomie, jak w "Sądzie ostatecznym" i "Cieniu gejszy", jednakże wzbogacił się styl pisarki. Wykrystalizował się język. To ważna wiadomość, gdyż autorka już wtedy bardzo dobrze pisała, czytało się ją lekko i przyjemnie. Pisarka nie przestaje wspinać się na literackie wyżyny. Wspaniale czyta się autorów, którzy z wysokiego poziomu potrafią wskoczyć na jeszcze wyższy. Anna Klejzerowicz należy do tego grona.

"Dom naszej pani" w pełni usatysfakcjonuje miłośników prozy Anny Klejzerowicz, stęsknionych i zmęczonych oczekiwaniem na Emila Żądło. Oto Emil wraca w kapitalnej formie, jeszcze bardziej skuteczny i jeszcze bardziej ironiczny. Nowością w tej części są cięte dialogi. Wątki obyczajowe rozwijają się w interesujący sposób, wszyscy czytelnicy kibicujący związkowi Marty oraz Emila z pewnością będą usatysfakcjonowani. Czekam na czwartą część cyklu o Emilu!

Dziękuję Wydawnictwu Replika za udostępnienie egzemplarza recenzyjnego!

Anna Klejzerowicz "Dom naszej pani"
Wydawnictwo Replika, 2015
liczba stron: 320
data premiery: 03.11.2015