poniedziałek, 10 listopada 2014

Malin Persson Giolito "Ponad wszelką wątpliwość" [Recenzja]



"Ponad wszelką wątpliwość" posiada wszystkie cechy szablonowego kryminału: bestialsko zamordowana nastolatka, policyjne śledztwo, w końcu i szalony morderca, osadzony i skazany na dożywocie. Jednak ta książka to coś zdecydowanie więcej. Powieść jest próbą dokonania oceny i wskazania wad systemu sprawiedliwości, głosem w sprawie tych, których wina nie do końca jest tak oczywista, jak widzi to społeczeństwo. 

Stig Ahlin odsiaduje dożywotnią karę pozbawienia wolności w bloku dla przestępców skazanych za zbrodnie na tle seksualnym. Trzynaście lat temu brutalnie zamordowano piętnastoletnią dziewczynę, a Stig - trzydziestopięcioletni lekarz został uznany winnym tego zabójstwa. Sophia Weber, sztokholmska adwokat, mimo początkowych wątpliwości, zgadza się jeszcze raz przyjrzeć sprawie Stiga Ahlina, znanemu społeczeństwu jako Profesor Śmierć. Proces był mocno poszlakowy, dodatkowo kobieta odkrywa liczne nieprawidłowości w śledztwie. Postanawia pomóc Ahlinowi. Sophia na własnej skórze doświadcza nienawiści, jaką ludzie pałają do Stiga. Czy możliwym jest odkrycie prawdy po trzynastu latach?

Książkę czytało mi się rewelacyjnie. Malin Persson Giolito po mistrzowsku kluczy między teraźniejszością a przeszłością, utrzymując stałą relację pośród prowadzonym trzynaście lat temu śledztwem i dochodzeniem prowadzonym współcześnie przez prawniczkę. W mojej opinii "Ponad wszelką wątpliwość" jest publikacją genialną, doskonale łączącą w sobie elementy fascynującego kryminału oraz powieści społeczno-obyczajowej. Autorka dokonuje swego rodzaju osądu współczesnego systemu sprawiedliwości, ukazuje jego wady i niedoskonałości. Zasiewa ziarnko niepokoju w sercu czytelnika. Czy aby na pewno sprawy mają się tak, jak przedstawia je policyjne śledztwo, sąd oraz media? "Ponad wszelką wątpliwość" wskazuje na istnienie drugiego dna, którego społeczeństwo często nie dostrzega, zmanipulowane i ogarnięte nienawiścią. 

Powieść składa się z pojedynczych obrazów, mimo iż główną bohaterką jest Sophia Weber, to otrzymujemy również poszczególne portrety osób pośrednio lub bezpośrednio związanych ze śledztwem. Wpływa to na zbudowanie szalenie intrygującego i zróżnicowanego tła opowieści. Autorka pomaga nam zrozumieć motywy, jakie kierowały postaciami w ich zachowaniu. Bohaterowie to przede wszystkim ludzie, o czym nawet na moment nie zapomina Malin Persson Giolito. Szwedzka pisarka w intrygujący sposób opisuje mechanizmy działania i funkcjonowania śledztwa, zachowując przy tym czynnik ludzki. Nie wszystko działa idealnie, gdy w grę wchodzą uczucia, a bohaterowie nie są robotami, pozbawionymi emocji. Giolito przekonuje, jak ciężko zachować bezstronność, kiedy z rąk szaleńca ginie nastoletnia dziewczyna.

"Ponad wszelką wątpliwość" to książka, której ślad z pewnością zostanie we mnie na długo. Doskonale napisana, mądrze skonstruowana, ale przede wszystkim - tak wyróżniająca się na tle innych powieści kryminalnych. Pisarstwo Malin Persson Giolito budzi naturalne skojarzenia z twórczością Jodi Picoult, chociaż obie autorki zaliczają się do innych nurtów w literaturze. Gdybym miała jednak porównywać, pokusiłabym się o takie stwierdzenie. Za słusznością tej tezy przemawia przede wszystkim tematyka i rozbudowany wątek społeczno-obyczajowy. "Ponad wszelką wątpliwość" polecam zarówno wielbicielom kryminału, jak i właśnie fanatykom obyczaju z istotnym problemem społecznym w tle.

Dziękuję Wydawnictwu Czarna Owca za udostępnienie egzemplarza recenzyjnego!

Malin Persson Giolito "Ponad wszelką wątpliwość"
Wydawnictwo Czarna Owca, 2014
ilość stron: 440
data premiery: 24.09.2014

niedziela, 9 listopada 2014

Recenzja przedpremierowa: Sławomir Rogowski "Widok z dachu"




W dorosłość wkraczali w przełomowych dla Polski latach 80. Coraz głośniej mówili o potrzebie zmian, coraz śmielej patrzyli w przyszłość. Doświadczyli PRL-owskiej młodości, uwierzyli w to, w co jeszcze ich rodzice nie potrafili uwierzyć, aż w końcu komuna upadła. Dojrzałymi ludźmi stawali się już w wolnej Polsce. "Widok z dachu" to nie jest książka opowiadająca konkretną historię, rozpoczynająca się, kiedy Heniek poznał Zosię, a kończąca na wyciskającym łzy z co wrażliwszych kobiecych oczu, ślubie. To powieść o pokoleniu przeciętnego Heńka i przeciętnej Zosi, którzy, jako ostatnia generacja w Polsce, pamiętają życie przed i po 89.

Tolek urodził się i mieszka w Warszawie, na Grochowie, tak jak i jego ojciec, jego dziadek, tak jak i zapewne mieszkać na Grochowie będzie jego syn. Jurek do Warszawy przyjechał na studia. Jest rok 1980. Młodzi mężczyźni prowadzą równoległe życia, nie wiedząc o swoim istnieniu. Saksy, "tyrka u Niemca", kluby studenckie, nieoficjalne śpiewy w mniejszych salkach owych klubów, coraz głośniejsze "A mury runą, runą, runą..", pierwsze dziewczyny, w końcu i wojsko. Nie ma zmiłuj, młodzi, zdrowi mężczyźni muszą wstawić się na wezwanie swojego socjalistycznego państwa. Tak krzyżują się losy Tolka i Jurka. W wojsku, u progu stanu wojennego. "Widok z dachu" to powieść przeprowadzająca nas przez lata 80. XX wieku aż do czasów współczesnych. Kim są w roku 2010? Jakie jest pokolenie, które dorastało w przełomowych dla Polski latach?

Książka dla wszystkich, dużych i małych, starych i młodych. Jeśli na własnej skórze doświadczyłeś życia w PRL-owskiej rzeczywistości, w powieści odnajdziesz siebie. A jeżeli jesteś już dzieckiem demokracji, doświadczysz niepowtarzalnej atmosfery, jaką udało się oddać w swojej publikacji Sławomirowi Rogowskiemu. Siłą "Widoku z dachu" są ludzie, całkiem zwyczajni, przeciętni, a mimo to wyjątkowi. Rogowski nikogo nie wynosi na wyżyny chwały, nie stawia pomników, nie gloryfikuje. Szczerze i odważnie pisze o życiu, a przede wszystkim - emocjach pokolenia. Muniek Staszczyk określił książkę jako "kultową" i w istocie jest to przymiotnik, który najtrafniej opisuje "Widok z dachu". To powieść, którą trzeba promować i polecać, gdyż niesie ze sobą ogromną wartość duchową i emocjonalną. Jestem przekonana, iż dostarczy wielu wzruszeń i będzie impulsem do wspomnień.

"Widok z dachu" to niesamowita lekcja odwagi i wiary w ideały. Sławomir Rogowski nie wylicza ułomności każdego z systemów, nie skupia się na aspektach politycznych i historycznych. Szczerze opisuje to, jak było, jak miało być i co z tego wszystkiego wyszło "w praniu". "Widok z dachu" jest przede wszystkim opowieścią o ludziach, ich życiu, oczekiwaniach i rzeczywistości, która nie zawsze okazuje się taka, jaką byśmy ją widzieli. Wzloty i upadki. Autor nie wmawia nam fałszu, nie posiada czarodziejskiej różdżki, za pomocą której miałby zmienić szarość w szeroką paletę barw. Sam, urodzony w roku 1957, doświadczył tego, o czym dziś pisze. Odważnie, w sposób nie pozbawiony refleksji i wniosków. 

"Widok z dachu" warto przeczytać również ze względu na bohaterów, tak prawdziwych i bliskich nam w swoim losie. Rogowski zbudował interesujące i rozbudowane portrety ludzi sobie współczesnych, okazując się doskonałym obserwatorem. Cała książka jest zresztą wynikiem podpatrywania, swoistym spisem refleksji. Idąc za Muńkiem Staszczykiem - to rzeczywiście powieść kultowa, którą polecam z całego serca.

Dziękuję Wydawnictwu MUZA SA za udostępnienie egzemplarza recenzyjnego!

Sławomir Rogowski "Widok z dachu"
Wydawnictwo MUZA SA, 2014
ilość stron: 416
data premiery: 12.11.2014

czwartek, 6 listopada 2014

Virginia C. Andrews "Upadłe serca" [Recenzja]




"Upadłe serca" to trzecia część cyklu o rodzinie Casteel. Nie jestem fanką wielotomowych serii, ale, gdy tylko przeczytałam pierwszą książkę zatytułowaną "Rodzina Casteel", wiedziałam, że dla Andrews zrobię wyjątek. W swojej sadze autorka skupia się przede wszystkim na osobie Heaven Casteel. Nieludzkie warunki dorastania, skrajna bieda, utracona niewinność, zakazana miłość, w końcu i wielkie bogactwo - to wszystko spotkało Heaven dotychczas. Czego możemy spodziewać się po trzeciej części cyklu?

Heaven poślubia swą młodzieńczą miłość, Logana Stonewalla i wraca do miejsca koszmarnego dzieciństwa, by zrealizować największe marzenie - zostać nauczycielką w lokalnej szkole i pomagać takim dzieciom, jak ona i jej rodzeństwo w przeszłości. Podczas podróży poślubnej Heaven i Logan zatrzymują się w posiadłości Tony’ego Tattertona, biologicznego ojca i męża babki Heaven. Logan ulega wizjom szczęśliwego i wystawnego życia, jakie snuje przed nim Tony. Świeżo poślubieni małżonkowie przenoszą się na stałe do Farthinggale Manor, rezydencji Tattertonów, a Logan podejmuje pracę w firmie Tony'ego. Przeszłość nie pozwala jednak o sobie zapomnieć. Miłość młodego małżeństwa już na starcie zostanie wystawiona na ciężką próbę, a Heaven przekona się, iż nie osiągnie szczęścia i stabilizacji bez uporania się z demonami, jakie prześladują ją od lat.

Żywiłam pełne obawy z trzecią już częścią cyklu autorstwa Virginii C. Andrews. Autorka już wystarczająco skomplikowała życie swoim bohaterom, wystawiła ich na niezliczoną ilość prób, nakazała cierpieć w nieludzkich wręcz warunkach. Jednocześnie byłam ciekawa, jak potoczy dalsze losy dumnej Heaven Leigh Casteel. Podczas lektury "Upadłych serc" przekonałam się, iż Virginia C. Andrews rzeczywiście miała pomysł na kolejną część cyklu. Powieść jest intrygującą kontynuacją wydarzeń przedstawionych w "Rodzinie Casteel" oraz "Mrocznym aniele". Autorka w sposób ciekawy pociągnęła funkcjonujące już wątki, ale również wprowadziła kilka zupełnie nowych treści. Cechą twórczości pisarki jest jej nieprzewidywalność i powyższa stanowi atrybut również w przypadku kolejnej części cyklu. Fizyczną niemożliwością jest stworzenie trzeciej już powieści będącej fragmentem całej serii, by zachować całkowitą świeżość i element zaskoczenia, jednak Andrews zrobiła to w najlepszy z możliwych sposobów. Poprowadziła swoich bohaterów drogą, która zdaje się zdumiewać ich samych.

"Upadłe serca" to lektura, która pochłonęła mnie bez reszty. Chyba już wiem, na kim wzorowała się Jodi Picoult, tworząc najlepsze opisy procesów sądowych w literaturze! Oczywiście na Virginii C. Andrews, która w tej części zaprosi nas na salę sądową, ale nie tylko. Będzie wiele zaskakujących zwrotów akcji i przez cały czas trwania lektury możecie się spodziewać szybkiego tempa akcji oraz wielu emocji, jakich dostarcza autorka. Heaven przekona się, iż tylko prawda może nas wyzwolić, ale zanim dojdzie do tego wniosku, przeżyjemy z nią nie jeden wzlot i upadek. Saga Andrews charakteryzuje się swego rodzaju odrealnieniem, co nie znaczy że postaci nie są ludźmi z krwi i kości. Bohaterowie popełniają błędy, doświadczają poprzez poznanie. "Upadłe serca" to historia o ludzkich ułomnościach i konieczności wyboru, przed jakim pewnego dnia stanie każdy z nas.

A wszystko to opisane w doskonałym, cieszącym oko stylu. Virginia C. Andrews jest swego rodzaju obietnicą wysokiej jakości literatury i "Upadłe serca" nie są wcale wyjątkiem. Polecam tę książkę, jak i całą rewelacyjną serię o losach pięknej, dumnej Heaven Leigh Casteel, niegdyś "wywłoce z gór".

Dziękuję Wydawnictwu Prószyński i S-ka za udostępnienie egzemplarza recenzyjnego!

Virginia C. Andrews "Upadłe serca"
Wydawnictwo Prószyński Media, 2014
ilość stron: 464
data premiery: 04.11.2014

poniedziałek, 3 listopada 2014

Patronat medialny | Marta Obuch "Szajba na peronie 5." Recenzja przedpremierowa




Marta Obuch zaprasza na wyjątkową podróż w czasie. Inspiracją do napisania powieści "Szajba na peronie 5." była zasłyszana informacja o podziemnych korytarzach, jakie ciągną się pod Katowicami w samym sercu miasta. Autorka sięga do historii stolicy Śląska, wysyła swoich bohaterów w kultowe dla katowiczan miejsca, aby przenieść ich do dwudziestolecia międzywojennego, gdzie ulegną gorączce złota w rewelacyjnej komedii kryminalnej, która ukazuje się nakładem Wydawnictwa Replika. 

Zofia Haba, pani doktor literatury współczesnej, prowadzi nieciekawe życie. Przekroczyła już magiczną "czterdziestkę", czuje się nieatrakcyjna, gruba, stara oraz samotna. Jest przekonana, że wraz z przejściem do grupy kobiet w wieku czterdzieści plus, bezpowrotnie straciła szansę na zainteresowanie mężczyzny poniżej siedemdziesiątego roku życia. Po pogonieniu niewiernego męża jedyną rozrywkę zapewnia w pracy asystent Miruś Mędrzycki, który jednak nie potrafi rozmawiać z kobietą i nieświadomie jeszcze bardziej Zosię w tym jej przekonaniu, że niedługo trzeba się już kłaść i umierać, utwierdza. Kiedy Zosia, wraz z rzeczonym asystentem oraz rodzoną siostrą, na owianym sławom peronie piątym katowickiego dworca wypija butelkę wina z 1929 roku, zdziwiona konstatuje, że przeniosła się w czasie do przedwojennych Katowic. Jest co najmniej o kilkanaście lat młodsza i kilka rozmiarów mniejsza. Mało tego! Jej siostra Danuta wreszcie jest właścicielką imponującego biustu, a Zosia to teraz Czarna Zośka, niezwykle popularna w dwudziestoleciu szefowa bandy złodziejaszków, wcale nie drobnych. Okazuje się, że również Miruś Mędrzycki nie próżnował podczas przenosin w czasie. Mężczyzna jest konkurencją dla bandy Czarnej Zośki, znanym w Katowicach złodziejem. Przy okazji poszukiwania legendarnego złota, jakie w Katowicach mógł ukryć pierwszy burmistrz miasta, Zosia przekonuje się, iż z osobą polityka-złodziejaszka związana jest również historia rodzinna Zofii i Danuty. A wszystkie tropy prowadzą do podziemnych korytarzy...

Bawiłam się wyśmienicie! Marta Obuch po mistrzowsku operuje humorem, rozkochuje w sobie czytelnika niezwykle ciętym i trafnym językiem. Autorka, kreując bohaterów, w przezabawny sposób obnaża ułomności oraz kompleksy ludzkie. Portrety postaci przedstawione są w swoistym krzywym zwierciadle i to właśnie te obrazy stanowią o sile powieści. Komedia kryminalna to jeden z najtrudniejszych gatunków, niezwykle ciężko jest utrzymać przez cały czas wysoki poziom humoru, nie wpędzając poszczególnych osób i sytuacji w klimaty nie tyle co śmieszne, a żałosne i mało zabawne. Marcie Obuch to absolutnie nie grozi. Ona zaraża czytelnika radością i zabawą, nie odpuszcza ani na moment, utrzymując nastrój przez cały czas. 

Komedia kryminalna to nie tylko śmiech i zabawa, należy również pamiętać o tym drugim członie "komedii kryminalnej". Tutaj także przyznaję Marcie Obuch piątkę z plusem, gdyż udało jej się stworzyć powieść, która jest nie tylko prześmieszna, ale i logiczna, spójna, a zagadka kryminalna nie jest tylko odległym tłem, lecz jedną z cech dominujących. Chylę czoła przed autorką która w tak interesujący sposób połączyła komedię z historią międzywojennych Katowic, osobą pierwszego burmistrza miasta oraz fascynującą opowieścią o tunelach i korytarzach, które łączą ze sobą strategiczne punkty miasta i istnieją do dziś. Mało tego, to wszystko opisała, dodając do tego cząstkę rzetelnego, wciągającego kryminału. Jestem pod wielkim wrażeniem "Szajby...", która dowodzi ogromu talentu i niewątpliwie pracy, jaką włożyła Marta Obuch w napisanie tej książki. Fizyczną niemożliwością jest przyłapanie pisarki na przekłamaniu, fałszu. Obuch po prostu wie, o czym pisze.

A Katowice.. żyją na kartach tej powieści. To kolejny powód, dla którego warto przeczytać tę pozycję. Katowice znam z autopsji, mieszkam nieopodal, to miasto moich studiów, byłej pracy, a także spotkań ze znajomymi. Cudownie było poznać miejsce z perspektywy czasu. Marta Obuch wiernie opisuje topografię Katowic, przenosząc się w czasie do dwudziestolecia międzywojennego. 

"Szajba na peronie 5." to komedia kryminalna z najwyższej półki. Jestem przekonana, iż Marta Obuch nie zawiedzie miłośników gatunku. Myślałam, że fizyczną niemożliwością jest napisanie powieści, która bezbłędnie łączy tak wiele płaszczyzn, okazuje się, że byłam w błędzie i z tego błędu właśnie wyprowadza mnie Marta Obuch. Chylę czoła!

Dziękuję Wydawnictwu Replika za udostępnienie egzemplarza recenzyjnego powieści!

Marta Obuch "Szajba na peronie 5."
Wydawnictwo Replika, 2014
ilość stron: 268
data premiery: 05.11.2014

piątek, 31 października 2014

Było, minęło.. "Masa o pieniądzach polskiej mafii" [Recenzja]





"Było, minęło.." - tymi słowami kończy się publikacja będąca wynikiem współpracy najpopularniejszego świadka koronnego w Polce Jarosława "Masy" Sokołowskiego z dziennikarzem Arturem Górskim. "Było, minęło.." - ten cytat jest trafnym podsumowaniem niewyobrażalnej fortuny, jaką dysponowała polska mafia. W jaki sposób Pruszkó doszedł do pieniędzy? Na co gangsterzy wydawali swój majątek? Jakie były zasady podziału zysków? I w końcu - co stało się z tą gotówką, gdy gang został rozbity, a jego poszczególni członkowie albo zamordowani, albo aresztowani? Na te i inne pytania odpowiedzi ma przynieść książka "Masa o pieniądzach polskiej mafii". Ma przynieść i rzeczywiście przynosi.

Podejrzewam, że osoby Jarosława Sokołowskiego nie muszę wam dzisiaj przedstawiać. Pruszków stał się swego rodzaju legendą, a Masa jednym z najbardziej kontrowersyjnych ludzi w kraju. Bezpośrednio przyczynił się do rozbicia gangu pruszkowskiego, składając obciążające zeznania i uzyskując status świadka koronnego. Nie będę rozwodzić się nad historią Masy, nie mnie oceniać Sokołowskiego i podjęte przez niego decyzje. Niezaprzeczalnym faktem jest jego wiedza na temat polskiej mafii. To jedna z nielicznych żyjących osób, która może podzielić się swoimi informacjami, będącymi nie tyle spekulacjami, co wynikiem własnych przeżyć i doświadczeń.

Spotkałam się już z opiniami osób, które nawet nie zajrzały do żadnej z dwóch publikacji będących wynikiem współpracy Masy z Górskim, a twierdzą, że Sokołowski "prawdy nigdy nie powie". O ile pierwszej książce z cyklu, "Masa o kobietach polskich mafii", można sporo zarzucić, o tyle osoba zorientowana w temacie dostrzeże, że informacje Masy powielają się z tymi już ustalonymi wcześniej. Sokołowski nie dąży do tego, by wybielić swoją osobę - otwarcie mówi nie tylko o tym, czego doświadczył, ale też o tym, co zrobił. Tak jest również w przypadku kolejnej publikacji, omawianej dziś "Masa o pieniądzach polskiej mafii". Różnica jest zasadnicza. Po lekturze "Masa o kobietach polskiej mafii" odczuwałam pewien niedosyt, kobiet było tam naprawdę niewiele, a w roli eksperta wypowiadała się Małgorzata Foremniak, która zagrała żonę gangstera na ekranie. "Masa o pieniądzach polskiej mafii" jest  książką zdecydowanie bogatszą pod względem zawartych informacji. Konkrety - w końcu na to można liczyć. Sokołowski przywołuje kilka, a nawet kilkanaście sposób, na szybkie wzbogacanie się przez pruszkowskich gangsterów. Szczegółowo opisuje całą procedurę. Jest i kilka faktów, które mnie zaskoczyły, co łatwe raczej nie było, gdyż przeczytałam dotychczas chyba wszystko, co ukazało się w Polsce na temat podwarszawskiej mafii.

"Masa o pieniądzach polskiej mafii" to lektura zgoła ciekawsza i, w mojej opinii, po prostu lepsza niż "Masa o kobietach polskiej mafii". Osoby kompletnie "zielone" w temacie w interesujący sposób wzbogacą swoją wiedzę na temat działalności Pruszkowa, począwszy od lat 80. aż po pierwszą dekadę XXI wieku. Również czytelnicy zorientowani w treści nie poczują się rozczarowani, gdyż Masa podaje kilka zupełnie nowych informacji. Sokołowski opowiada w sposób przystępny dla każdego - szczegółowo tłumaczy, nie uznaje za pewnik, że wszyscy wiedzą, o kim mówi, więc gdy zamierza wprowadzić na scenę kolejnego bohatera, przedstawia go. Ponadto na końcu książki znajdziecie spis osób występujących w książce, ludzi, których, zdaniem Masy, warto wymienić przy omawianiu wątku pieniędzy polskiej mafii.

Jedyne, do czego mogłabym mieć zastrzeżenia, to język. Lektura jest napisana w sposób toporny, ciężko się przyzwyczaić do tego, w jaki sposób Górski to wszystko opisuje, przez co początkowo szło mi opornie. Na pewno warto zwrócić uwagę na publikację, jeśli jesteście zainteresowani tematem, lub chcecie poszerzyć swoją wiedzę na temat działalności Pruszkowa. "Masa o pieniądzach polskiej mafii" z pewnością okaże się w tym pomocna.

Dziękuję Wydawnictwu Prószyński i S-ka za udostępnienie egzemplarza recenzyjnego!

Jarosław "Masa" Sokołowski w rozmowie z Arturem Górskim, "Masa o pieniądzach polskiej mafii"
Wydawnictwo Prószyński Media, 2014
ilość stron: 272
data premiery: 21.10.2014

wtorek, 28 października 2014

Daniel Silva "Angielska dziewczyna" [Recenzja]




Uwielbiam powieści szpiegowskie! Lubię, kiedy pętla czasu zaciska się, a niewiadomych wciąż przybywa, dlatego właśnie sięgnęłam po "Angielską dziewczynę". Wydawało mi się, iż nazwisko Daniel Silva i pozycja jednego z najpoczytniejszych autorów powieści szpiegowskich zobowiązuje. Szybko okazało się, iż mam do czynienie z dobrą literaturą, co w tym przypadku niestety nie jest równoznaczne z dobrą akcją.

Madeline Hart to gorące nazwisko brytyjskiej polityki. Młoda kobieta szybko pnie się na szczeblach kariery w partii rządzącej Wielką Brytanią. Mało kto jednak wie, iż Madeline jest również kochanką premiera Wielkiej Brytanii, Jonathana Lancastera. A kiedy nieodpowiednie osoby wejdą w posiadanie tej informacji, może zrobić się niebezpiecznie. I tak się właśnie dzieje - Madeline zostaje uprowadzona. Porywacze szantażują premiera, a ten, by uniknąć skandalu, nie zawiadamia policji i zgadza się na żądania przestępców. Jednocześnie postanawia zlecić odnalezienie Madeline najlepszemu agentowi izraelskiego wywiadu. Do gry wchodzi Gabriel Allon.

"Angielska dziewczyna" to poprawna, dobrze napisana powieść i.. w zasadzie to by było na tyle. Liczyłam na trzymającą w napięciu akcję, solidną dawkę emocji, tymczasem książka zdaje się być w dużym stopniu przegadana. Zbyt wiele jest wtrąceń i nawiązań do przeszłości, sztuki i zasad moralnych, co usypia akcję. Jeśli taki paradoks jest w ogóle możliwy, wszystko dzieje się zbyt szybko i zbyt wolno jednocześnie. Siedem dni, jakie otrzymuje Allon na realizację zadania, mija błyskawicznie, a pomimo to, nic w tym czasie się nie wydarzyło, oprócz dwóch średnio porywających akcji. Ta historia ma olbrzymi potencjał, samo porwanie kochanki premiera Wielkiej Brytanii, a jednocześnie wschodzącej gwiazdy polityki - dla mnie bomba. Szkoda, że Silva nie pociągnął tematu umiejętnie, tylko uczynił z niego monotonną, średnio interesującą pod względem fabuły powieść, o której można powiedzieć, że rozkręca się na sam koniec, kiedy czytelnik już nieco przysypia, pozbawiony nadziei.

Należałoby również ostrzec potencjalnego czytelnika, iż bez znajomości poprzednich powieści z Gabrielem Allonem jako głównym bohaterem, ciężko będzie poruszać się po tej książce. Mimo, iż sama publikacja nie jest którymś z kolei tomem, a jedynie częścią cyklu, zbyt wiele jest wtrąceń i nawiązań do akcji poprzednich tytułów, aby przeczytać tylko i wyłącznie "Angielską dziewczynę" i w pełni orientować się w sytuacji. Życie prywatne oraz zawodowe Gabriela Allona nie jest tylko tłem, ono w dużej mierze wpływa na ostateczny kształt lektury, dlatego osobiście nie jestem zwolennikiem cykli i kontynuacji. Dotychczas zainteresował mnie tylko jeden tytuł autorstwa Daniela Silvy, do lektury "Angielskiej dziewczyny" podchodziłam pełna nadziei, iż stanowi odrębną historię i moja nieznajomość poprzednich powieści z Gabrielem nie stanie mi na przeszkodzie, niestety, stało się inaczej.

"Angielska dziewczyna" w mojej opinii została jedną z najciekawszych jesiennych zapowiedzi jeszcze na długo przed premierą, jednak tym razem oczekiwania przerosły rzeczywistość. Książka z pewnością jest dobra pod kątem merytorycznym, Silva pewnie porusza się po wykreowanym przez siebie świecie, a jego powieść to wysoce prawdopodobna literatura szpiegowska. Literatura bez polotu, niestety.

Dziękuję Wydawnictwu MUZA za udostępnienie egzemplarza recenzyjnego powieści!

Daniel Silva, "Angielska dziewczyna"
Wydawnictwo MUZA SA, 2014
ilość stron: 544
data premiery: 22.10.2014

poniedziałek, 27 października 2014

Monika A. Oleksa: "Moja najnowsza książka to dla mnie samej wielka tajemnica"




"Samotność ma twoje imię" to kolejna już, po "Uśmiechu Mima", "Miłości w kształcie kasztana" i "Ciemnej stronie miłości", powieść Moniki Oleksa. Autorki, która jak nikt potrafi zajrzeć w głąb duszy i w sposób czarujący opisać najgłębiej skrywane tęsknoty każdego człowieka. Książka zbiera najwyższe oceny i najbardziej pochlebne recenzje, postanowiłam więc porozmawiać z autorką oraz zapytać o to, dlaczego to właśnie Samotność jest jedną z głównych bohaterek powieści i czyje opinie są dla pisarki ważniejsze: czytelników, a może krytyków literackich?



Samotność to raczej mało optymistyczny temat książki. Dlaczego zdecydowała się Pani uczynić Samotność jedną z głównych bohaterek powieści?

To nie ja zdecydowałam. To ona wybrała mnie i moje pióro. Moja najnowsza książka „Samotność ma twoje imię” to dla mnie samej wielka tajemnica. Powstanie tej książki jest dla mnie  zagadką, której jeszcze nie potrafię rozgryźć i wierzę, że sama książka i to, jak będzie odbierana przez Czytelników, odpowie mi na pytanie, dlaczego się pojawiła. Bohaterki tej książki po prostu do mnie „przyszły”.  Wiem, że może zabrzmi to nieco dziwnie, ale nie planowałam tego. Świadomie nigdy nie zmierzyłabym się z tematem samotności, gdyż jest to zbyt trudne, i często zbyt bolesne w życiu ludzi, aby ten problem opisywać i o tym rozmawiać.  Byłam w trakcie pisania zupełnie czegoś innego (do czego, nota bene, teraz wróciłam) i znalazłam się w okresie zastoju twórczego, gdy każde przychodzące zdanie nie spełniało moich oczekiwań i nie chciało się układać tak, jakbym tego chciała. Na pewien czas zostawiłam tamten projekt, planując, że wrócę do niego, gdy przyjdzie właściwy moment. Pamiętam, że to była jesień. Listopad i jego melancholia wkradły się również do mojego życia, i nagle "zobaczyłam" oczami mojej wyobraźni, kobietę. Zobaczyłam scenę przy grobie, i dziwne spotkanie z mężczyzną. Napisałam coś, sama nie wiedząc, dlaczego to robię. To nie był początek książki, ani opowiadanie, tylko jakby wyjęty fragment z większej całości. Nie miałam pojęcia, co mam z tym zrobić i dlaczego właśnie takie słowa ze mnie wypłynęły. Opublikowałam ten fragment na swoim blogu (www.magialiterczarslow.blogspot.com) i zostawiłam. Po jakimś czasie "zobaczyłam" kolejną kobietę, tym razem w zupełnie innym wieku, siedzącą przy stole. I zobaczyłam ją. Samotność. Siedziała razem z tą kobietą, i poprzednio była razem z dziewczyną, którą opisałam. Kiedy podobna rzecz powtórzyła się z kolejnym fragmentem, zrozumiałam, że muszę za tym pójść i dać się tym bohaterom poprowadzić, czekając, dokąd mnie doprowadzą. I właśnie tak napisałam "Samotność...". Idąc za nią i pozwalając, aby stała się jedną z bohaterek mojej powieści.  

W swojej książce opisuje Pani Lublin, Kazimierzy Dolny i Dąbki. Czy te miejsca mają dla Pani szczególne znaczenie?

Ogromne! Wszystkie te miejsca – Lublin, Kazimierz Dolny, Nałęczów i Dąbki – są bliskie mojemu sercu  i dają mi inspirację do chwytania ulotnych słów, które zatrzymuję na kartach swoich powieści. Lublin to moje miasto rodzinne. Tutaj się urodziłam i tu mieszkam. Kocham to miasto i dobrze się w nim czuję, a z roku na rok doceniam je coraz bardziej i cieszę się, widząc jak się zmienia i pięknieje. 
Nałęczów i Kazimierz Dolny to zakątki, do których uciekam na niedzielny spacer lub czas wyciszenia. W Nałęczowie mam ulubioną kawiarnię „Ewelina”, w której są najlepsze ciastka na świecie! Delicja nałęczowska i kremówka nie mają sobie równych! Lubię spędzać tam niedzielne popołudnie, połączone z obowiązkowym spacerem po Parku Zdrojowym. Pomimo tego, że wszystkie alejki znam na pamięć, mogę dreptać po nich w nieskończoność i za każdym razem zachwycać się Nałęczowem tak, jakbym widziała go pierwszy raz. „Ewelina” to również ludzie. Pani Ania Bartosiewicz, prowadząca wraz z mężem pensjonat i stylową kawiarnię, ogrzewa ludzkie serca swoim ujmującym uśmiechem, chwilą rozmowy, którą znajduje dla każdego  i ogromnym zaangażowaniem. Bardzo ją cenię za to, że dzięki jej ciężkiej pracy, ja mam takie miejsce, do którego wpadam zawsze wtedy, gdy chcę odrobiny odświętności w swoim życiu, i do którego zabieram bliskich sobie ludzi. Podobnie jest z Kazimierzem. Też mam tam swoje miejsce – Hotel i Restauracja „Dwa Księżyce”, położone tuż przy nadwiślańskiej promenadzie. To również tam powstawały obszerne fragmenty mojej książki, i tam narodziła się postać Róży, której prawdopodobnie bym nie „spotkała”, gdyby nie pan Aleksander Serwatka, który zaprosił mnie do skorzystania z gościnności „Dwóch Księżyców” i uroków zimowego Kazimierza. Biały obraz miasteczka wciąż mam przed oczami, a kazimierskie sceny są tak wyraźne dzięki temu, że były pisane właśnie tam – w Kazimierzu i hotelu „Dwa Księżyce”. 
I  Dąbki... to cały rozdział w moim życiu. Kocham tą rybacką wioskę, obecnie uzdrowisko, za niepowtarzalny klimat, który wciąż zachowało, i za ludzi, których od kilku już lat nazywam swoimi bliskimi. Są dla mnie rodziną, którą dostałam w darze, i za którą codziennie dziękuję. Pensjonat „Maria” w Dąbkach, prowadzony przez drogich mi Marię i Franciszka Sawickich, to moje zacisze, w którym moje książki nabierają tempa i piszą się same. Mam tam swoich przyjaciół i ludzi, do których moje serce tęskni cały rok, i w zasadzie czuję się tak, jakbym miała dwa domy – ten w Lublinie, i ten w Dąbkach. 
    
Jak historia Ewy i pozostałych kobiet rodziła się w Pani głowie?

Obserwowałam moje bohaterki. Zawsze tak jest, gdy „przychodzą”. Przyglądamy się sobie ciekawie – one mnie, pewnie z powątpiewaniem, czy uda mi się opisać ich historię:), a ja z ciekawością. Wchodzę w ich życie powoli, ale całą sobą. Gdy zaczynam pisać, odczuwam wszystkie te emocje, które im towarzyszą. Jestem empatką i każda książka mnie spala, bo w każdą wkładam całą siebie i serce, które czuje. Często chodzę zamyślona, przypalam obiad, zdarza mi się pojechać w zupełnie inne miejsce niż planowałam, i potem muszę nadrabiać kilometrów, bo najczęściej zdarza mi się to w drodze do pracy! Proces twórczy jest bolesny, bo często przypłacam to migreną, ale dzięki temu, że piszę całą sobą i nie traktuję tego jedynie jak warsztat, moje książki są właśnie takie, jakie są. Ludzkie i prawdziwe, jak moje bohaterki. 
   
Jakie wydarzenie ukształtowało Panią jako pisarkę?

Piszę, odkąd tylko zaczęłam czytać, więc trudno mi znaleźć taki moment, który nadał mi obecny kształt. Z każdą książką staram się rozwijać, nad każdą pracuję długo, stawiając na jakość, a nie ilość. Momentem przełomowym w moim życiu, w którym przestałam pisać do szuflady, było wydanie „Uśmiechu Mima”. Ten zbiór opowiadań był prezentem od mojego męża, który wierzył we mnie i za mnie. Marcin pomógł mi spełnić najskrytsze i najgorętsze marzenie, i pokazał mi, że mam skrzydła. Dzięki niemu jestem już w stanie te skrzydła rozłożyć i pamiętać, że wciąż są. Myślę, że właśnie dzięki jego miłości i wierze we mnie, jestem dziś tym, kim jestem i właśnie taka, jaka jestem. 

Z czym jeszcze w literaturze chciałaby się Pani zmierzyć?

Nie stawiam sobie literackich wyzwań i nie planuję, co chciałabym napisać. To przychodzi samo. W pewnym momencie po prostu to czuję, i idę za tym. Ostatnio czuję inwazję sympatycznych owadów i jednego wiernego psa, do opisania których dojrzewam, więc pewnie zmierzę się z literaturą dla dzieci, póki jeszcze moje własne są w takim wieku, że będą chciały to przeczytać:) 

Co jest dla Pani ważniejsze: uznanie czytelników czy krytyków literackich? Wolałaby być Pani niedocenioną przez publiczność, ale nagradzaną pisarką czy odpowiada Pani status autorki lubianej, ale nie koniecznie wyróżnianej?

Oczywiście, że Czytelników! To dla nich piszę, a nie dla krytyków, którzy za miesiąc i tak zapomną tytuł książki, którą ocenili. O wiele większą wartość mają dla mnie łzy wzruszenia, uścisk dłoni i szepnięte ”dziękuję!” zwykłego człowieka, który dla mnie jest zawsze niezwykły. A krytycy... muszą z czegoś żyć, skoro wybrali taki zawód... 

 Praca nad którą z książek przysporzyła Pani najwięcej trudności?

Wydaje mi się, że była to „Miłość w kasztanie zaklęta”. Pierwsza powieść, pisana jeszcze ze zbyt małą wiarą we własne marzenia, splatana po kawałku przez wiele lat. Dziś traktuję ją jak talizman, bo od niej wszystko się zaczęło tak naprawdę... 

Czy jest Pani osobą zdyscyplinowaną? Pisze Pani codziennie?

Niestety nie! Pomimo obietnic składanych sobie i mężowi, który bardzo mnie dopinguje i „zagania” do pracy twórczej zupełnie tak samo, jak ja nasze dzieci do nauki:), w nawale obowiązków związanych z pracą zawodową i byciem pełnoetatową mamą, nie znajduję codziennie czasu na pisanie. Po pracy jestem tak zmęczona, że myśli mi się plączą, a w ciągu dnia zajmuję się tysiącem innych, ważnych spraw, że pisanie, które dla mnie zawsze jest nagrodą i wielką przyjemnością, zostawiam na „potem”. Chciałabym to w sobie zmienić i, pomimo wszystko, pisać regularniej.  

Gdyby miała Pani w kilku zdaniach opisać, zachęcić czytelnika do lektury „Samotność ma twoje imię”, co by Pani chciała przekazać? 

Najtrudniejszym zadaniem dla pisarza jest napisanie kilku zdań na okładkę własnej książki, zachęcających do sięgnięcia po nią. Trudno mi znaleźć słowa, przekonujące kogoś, aby sięgnął po „Samotność...”. Myślę, że ta książka ma wiele do powiedzenia, ale aby się o tym przekonać, trzeba po nią sięgnąć. Do czego gorąco zachęcam, dziękując, Pani Magdo, za tą rozmowę, która była dla mnie ogromną przyjemnością.