piątek, 3 października 2014

Tanja Dückers "Ciała niebieskie" [Recenzja]




Tanja Dückers należy do najbardziej znanych współczesnych niemieckich pisarzy. W swojej najnowszej książce "Ciała niebieskie", która właśnie ukazała się nakładem Wydawnictwa Świat Książki, pisze o trudnej przeszłości swojego narodu, wpisanej w historię rodziny. Młodej kobiecie imieniem Freia przyjdzie zmierzyć się z jej niemieckością.

Odkąd tylko Freia pamięta, życie jej rodziny było niejasne, pełne tajemnic i niedomówień. Teraz kobieta spodziewa się swojego pierwszego dziecka i postanawia dowiedzieć się więcej o familii, w jakiej ma narodzić się jej potomek. Wspomina czasy, kiedy wraz z ukochanym bratem bliźniakiem Paulem po raz pierwszy usłyszała w rodzinie słowo "wojna". Słusznie podejrzewa, iż w jej rodzinie zamieciono pod dywan niejedną tajemnicę. Wszystko wskazuje na to, iż sekrety mają swoje źródło w czasach wojennych, kiedy jej babka planowała ucieczkę z Prus Zachodnich. 

Niemcy potrzebowali wielu lat, aby spojrzeć prawdzie w oczy i stanąć twarzą w twarz z tym, co przez lata było skrzętnie pomijane. Milczenie, zamiatanie pod dywan spraw niewygodnych, uwierających - piętno tych zachowań odczuwają również współcześni, pokolenie wnuków tych Niemców, którzy walczyli "dla Hitlera". "Ciała niebieskie" to powieść potrzebna niemieckiemu narodowi, aby pogodzić się z przeszłością i zaakceptować w pełni swoją niemieckość. Niemieckość z trudną historią w tle. Książka Tanji Dückers wymieniana jest jako pierwsza powieść tak zwanej "generacji wnuków". Wnuków, którzy pytają i mówią głośno o historii swojego narodu i rodziny. Dückers nie neguje, nie usprawiedliwia, nie sprzedaje czytelnikowi utartych banałów. Jej dzieło jest powieścią bolesną, szczerą, niezwykle istotną. Autorka stworzyła świat pełen naturalnych, nierzadko dokuczliwych przejść pomiędzy przeszłością, a teraźniejszością, łączący w jedną całość to, co było z tym, co jest teraz.

"Ciała niebieskie" są poprawne, logiczne, naprawdę dobre. Brakuje mi jednak tego trudnego do zdefiniowania "czegoś", magicznej iskry, która zapala się pomiędzy mną a książką. Mimo iż losy Frei i jej rodziny na tle historii są intrygujące, nie czekałam z zapartym tchem na zakończenie, nie przepadłam gdzieś w zawieszeniu pomiędzy światami, nie chłonęłam tej powieści całą sobą. Nużył mnie nieco sposób pisania Dückers, monotonny i jednostajny. Odkrywaniu wielkich tajemnic najczęściej towarzyszy ogromne napięcie, w tym przypadku nawet na moment przed punktem kulminacyjnym nie wstrzymałam oddechu. Bo tego punktu kulminacyjnego w zasadzie nie było. Emocje dawkowane są w sposób niezmienny od początku do końca. Nie do końca odpowiada mi sposób narracji Dückers, do tego stopnia, iż kolejnej jej książki raczej nie przeczytam, chyba że tematyka znów będzie tak ważna i pociągająca, jak w przypadku "Ciał niebieskich". Wszystkie niedociągnięcia jestem w stanie Dückers wybaczyć, ze względu na to, o czym pisze. W przypadku tej powieści jest to zdecydowanie ważniejsze niż fakt, jak pisze.

"Ciała niebieskie" z pewnością przypadną do gustu miłośnikom historii, wpisanej w naszej codzienne losy. Pamiętajmy, iż nie jesteśmy w stanie żyć pełnią życia i zaakceptować teraźniejszości, bez zrozumienia własnej przeszłości, zarówno w tym szerszym, jak i nieco węższym kontekście. Powieść Tanji Dückers to z pewnością pozycja, którą warto przeczytać, mimo jej niedoskonałości.

Dziękuję Wydawnictwu Świat Książki za udostępnienie egzemplarza recenzyjnego!

Tanja Dückers, "Ciała niebieskie"
Wydawnictwo Świat Książki, 2014
ilość stron: 256
data premiery: 24.09.2014

środa, 1 października 2014

Konkurs! Wygraj 1 z 3 egzemplarzy powieści "Samotność ma twoje imię"





Zapraszam Was do udziału w wyjątkowym konkursie.
Wyjątkowym, gdyż do wygrania jest naprawdę wyjątkowa powieść...

Monika A. Oleksa "Samotność ma twoje imię",
Wydawnictwo Zysk i S-ka.


Wygraj 1 z 3 egzemplarzy powieści "Samotność ma twoje imię" ufundowanych przez Wydawnictwo Zysk i S-ka.

Konkurs jest związany z książką "Samotność ma twoje imię" oraz recenzją, jaka ukazała się na jej temat na blogu recenzenckim Przegląd czytelniczy.
Co należy zrobić, aby wziąć udział w konkursie?

1. Przeczytaj recenzję powieści "Samotność ma twoje imię" zamieszczoną na blogu Przegląd czytelniczy, bezpośredni link tutaj.
2. W recenzji pada zdanie "to (...) powieść uzależniająca, jaką musimy poznać pełną od razu, aby stać się szczęśliwszym człowiekiem.". Zastanów się chwilę i pod wpływem lektury recenzji  książki odpowiedz na pytanie konkursowe:

"Dlaczego uważasz, że powieść 'Samotność ma twoje imię' uczyniłaby cię szczęśliwszym/ą?"

3. Pełne zgłoszenie, zamieszczone w komentarzach pod tym postem na blogu, powinno zawierać imię i nazwisko/nick osoby zgłaszającej się do konkursu, adres mailowy oraz odpowiedź na pytanie konkursowe. Tylko takie zgłoszenia będą rozpatrywane.

4. Termin nadsyłania zgłoszeń mija w środę, 8 października o godz. 23:59.
Wyniki zostaną ogłoszone w czwartek 9 października na fanpage'u bloga (kliknij tutaj), a laureaci dodatkowo zostaną poinformowani drogą mailową.

5. W konkursie mogą brać udział osoby zamieszkałe na terenie kraju oraz osoby przebywające na stałe za granicą, pod warunkiem wskazania adresu do wysyłki w kraju bądź pokrycia kosztów przesyłki zagranicznej.

6. Warunkiem uczestnictwa w konkursie jest polubienie fanpage sponsora nagród, Wydawnictwo Zysk i S-ka oraz organizatora konkursu, Przegląd czytelniczy.

Powodzenia!


Monika A. Oleksa "Samotność ma twoje imię" [Recenzja]




Można przebywać wśród ludzi, ale za jedyną towarzyszkę mieć Samotność. To całkiem możliwe, że mieszkasz w domu tętniącym życiem, pośród wielu osób, a jednak, wszechobecny chłód i zimno, jakie zakradły się do twojego serca, sprawiają, iż czujesz się samotny. Może przez całe lata żyłeś na pełnych obrotach, szczęśliwie, przy boku ukochanej osoby, a kiedy jej zabrakło, została ci tylko Samotność. W końcu prawdopodobnym jest, iż po prostu jesteś sam, zupełnie sam. O różnych odcieniach samotności pisze w swej najnowszej książce Monika A. Oleksa. I trzeba przyznać, że pisze pięknie.

Ewa za chwilę skończy 43 lata i nigdy nie ułożyła sobie życia. Kiedyś pokochała całą sobą, a kiedy Mateusz wybrał inną kobietę, zamknęła swoje serce na klucz. Odnosi sukcesy na niwie zawodowej, jednak kiedy wraca wieczorem do domu, w pustych ścianach towarzyszą jej tylko kot i Samotność. Na kartach powieści pojawiają się kobiety w różnym wieku, bardziej lub mniej związane z Ewą i jej historią. Martyna, Hanna, Janina, Danuta i Magda - panie w różnym wieku i z szerokim bagażem doświadczeń, wszystkie doznały lub doznają odosobnienia, nierzadko pośród innych ludzi. Każdej z nich przyjdzie zmierzyć się ze swoją Samotnością, spojrzeć jej w oczy i dokonać tej najważniejszej decyzji - czy pozwolić Samotności na dobre rozgościć się w ich życiu, a może znaleźć w sobie siłę, by walczyć o pragnienia serca?

"Samotność ma twoje imię" jest przepiękną, liryczną powieścią o potrzebach ludzkiego serca. Monika A. Oleksa pisze porywająco. Niebanalnie, a każde zdanie zachwyca wytrawnego miłośnika słowa. Książka jest skarbnicą cytatów, zbiorem uniwersalnych prawd życiowych, cudownie naszkicowanym portretem współczesnych pragnień i lęków. Autorka skupia się na wielowymiarowym przedstawieniu tematyki. "Samotność ma twoje imię" to obraz dzisiejszej samotności, z uwzględnieniem co najmniej kilku jej odzwierciedleń. Monika A. Oleksa nie powiela utartych schematów, nie napisała kolejnej książki o późnym staropanieństwie, singielce w wieku średnim, która usilnie poszukuje męża, aby ten cudownie odmienił jej los. Pisarka jest zbyt inteligentną i mądrą życiowo kobietą, aby pójść w stronę banałów. Jej powieść to historia poszukiwania drugiego człowieka, miłości i przyjaźni, w ich najróżniejszych wariantach. Historia spisana zachwycającym językiem, gdyż Oleksa pięknie pisze nawet o pogodzie.

To bez wątpienia jedna z najlepszych i najciekawszych polskich powieści obyczajowych 2014 roku. Utrzymana w łagodnym klimacie, napisana w sposób przystępny również i dla odbiorcy, który na co dzień nie lubuje się w tak zwanej kulturze wysokiej, pełna mądrości i prawdy, totalnie skradła moje serce. Tej książki nie czyta się ot tak, po prostu. "Samotność ma twoje imię" przenosi w inny wymiar, oddając się czytelnikowi w całości. A my chłoniemy, chłoniemy i wciąż chłoniemy więcej, więcej, najwięcej! To powieść, której nie jesteśmy w stanie dawkować, powieść uzależniająca, jaką musimy poznać pełną od razu, aby stać się szczęśliwszym człowiekiem. "Samotność ma twoje imię" jest doskonałą lekturą dla tych, którzy wciąż poszukują szczęścia, jak i dla osób, którzy poznali już jego smak. Powieść utwierdzi nas tylko w przekonaniu, co jest w życiu naprawdę istotne.

Czuję się spełniona. Na takie książki, jak "Samotność ma twoje imię" czeka się długo. Jest mnóstwo publikacji, które wkradają się do serca, mogą cieszyć się tytułem ulubionych, ale istnieje również cała masa książek słabych, o których nie warto pamiętać. "Samotność ma twoje imię" nie jest żadną z nich. Trudno mierzyć tę wyjątkową powieść jakąkolwiek miarą, porównywać z innymi książkami. To cudna historia i jestem pewna, że musicie ją poznać.


Dziękuję Wydawnictwu Zysk i S-ka za udostępnienie egzemplarza recenzyjnego!

Monika A. Oleksa "Samotność ma twoje imię"
Wydawnictwo Zysk i S-ka, 2014
data premiery: 29.09.2014
ilość stron: 424

wtorek, 30 września 2014

Teresa Monika Rudzka "Zawsze będę Cię kochać" [Recenzja]




Śmierć bliskiej osoby zawsze jest dla nas ciosem, kiedy jednak umiera dziecko, burzy się porządek życia. Naturalną, chociaż pełną goryczy i bólu, koleją losu jest sytuacja, gdy dzieci chowają swoich rodziców. Czasem jednak nadchodzi do najgorszej ze wszystkich możliwości - kiedy to rodzic przeżywa śmierć dziecka. "Zawsze będę Cię kochać" to świadectwo matki, która pochowała 32-letnią córkę, zaledwie po 8 miesiącach po jej ślubie.

Ałbena Grabowska napisała o tej książce, że "ta książka nie powinna była powstać, (...) bo córka nie powinna umrzeć". Ale umarła. Kilka miesięcy po swoim ślubie, Anastazja zaczyna chorować. Diagnoza jest jak wyrok: nowotwór, glejak wielopostaciowy, zostało jej maksymalnie 12 miesięcy życia. Kobieta umiera zaledwie kilka tygodni później. Jej już nie ma, nie cierpi, rozpoczyna się jednak niekończący się dramat najbliższych, w szczególności matki. Matki, która wielką miłość i tęsknotę przelewa na e-maile, pisane do córki przez kolejne miesiące po jej śmierci. E-maile, jakie wraz ze wspomnieniami męża i przyjaciół zmarłej, posłużą jako materiał do napisania tej książki. 

Teresa Monika Rudzka obnaża swą duszę, przepięknie ubierając w słowa cały swój ból i tęsknotę. To najbardziej osobista książka, jaką miałam okazję czytać, ale jednocześnie pełna szacunku dla intymności i prywatności. "Zawsze będę Cię kochać" to hołd złożony przez matkę zmarłej córce, świadectwo jej życia i śmierci, ale wciąż przede wszystkim - życia. Mimo iż Rudzka pisze o zmarłej córce, ta powieść jest swego rodzaju afirmacją życia. Życia, które pozostawia ślad. Życia, które wbrew temu, że nadchodzi jego kres, trwa dalej, w pamięci i świadomości tych, co zostali.

"Zawsze będę Cię kochać" to piękna i wzruszająca historia, pełna delikatności i subtelności. Jeśli ktoś kiedyś w ogóle sportretował miłość, tą osobą z pewnością była Teresa Monika Rudzka. Bo tę miłość czuć na każdej stronie, w każdym słowie. Obawiałam się zderzenia z tą lekturą. Przyznaję, bałam się, iż żałoba matki po stracie dziecka może okazać się przytłaczająca. Nic bardziej mylnego. "Zawsze będę Cię kochać" ma zadziwiającą moc oczyszczania, uświadamia miejsce w szeregu spraw ważnych i tych mniej ważnych. Matka nie wybiela swojej osoby, szczerze opowiada również o tych ciemniejszych stronach żałoby, swoich wadach i jak nikt opisuje ludzkie charaktery.

Co bardziej wnikliwy czytelnik dostrzeże w książce postać Ałbeny Grabowskiej, znanej i lubianej polskiej pisarki. Wprawdzie występuje tu pod pseudonimem, ale nie sposób pomylić jej z kimś innym. Właśnie - pseudonimy. Jedyny zgrzyt w całości. Ja rozumiem, iż autorka uszanowała prywatność swoich bohaterów, ale dlaczego akurat James Montgomery, Remedios czy Vandela? Takie to mało realistyczne, a ja w literaturze akurat lubię stąpać mocno po ziemi...

"Zawsze będę Cię kochać" to trudna emocjonalnie, niesamowita książka. Ale i piękna, bo czy istnieje miłość piękniejsza niż ta matki do dziecka? Miłość, która nie przeminie, jedyna taka, jaka rzeczywiście będzie trwać, i trwać, i trwać, bo nie zniszczy jej nic. Również śmierć, kiedy nadejdzie zbyt wcześnie i odbierze matce ukochane dziecko. Ale nie odbierze miłości, jakiej świadectwo dała Teresa Monika Rudzka.

Dziękuję autorce i Wydawnictwu Harlequin za udostępnienie egzemplarza recenzyjnego!

Teresa Monika Rudzka, "Zawsze będę Cię kochać"
Wydawnictwo Mira dla Harlequin, 2014
data premiery: 10.09.2014
ilość stron: 368

piątek, 26 września 2014

Grzegorz Kozera "Biały Kafka" [Recenzja]





Biały Kafko, ranisz boleśnie. Swoją zadziwiającą i rozbrajającą szczerością pozbawiasz złudzeń wszystkich współuzależnionych. Obdzierasz z kłamstwa również i tobie podobnych, których ten problem przecież nie dotyczy. A jednak jesteś taki sam jak on, on, czy on. Czy nawet ona. Każdy nada ci inne imię i skojarzy z inną twarzą. Zniszczyłeś niejedno życie.

Alkoholik, notoryczny kobieciarz, dziennikarz. Zaczyna się całkiem niewinnie, od pewnej studentki, która nauczyła bohatera, iż "picie przypomina narodziny i umieranie". Później było mniej niewinnie. Kolejne zawalone terminy w pracy, noce spędzone na klatce schodowej, gdy żona buntuje się przeciwko takiemu życiu i nie wpuszcza męża do domu. Mężczyzna pogrąża się coraz bardziej z każdą wypitą kroplą. Konsekwentnie spada w dół. Czy jest dla niego jakiś ratunek? Jak podjąć walkę z uzależnieniem alkoholowym? Wydaje się, iż jedyną całą, która może ocalić bohatera, jest miłość. 

"Biały Kafka" składa się z kilkunastu pojedynczych obrazów z życia bohatera. Obrazów wstrząsających, szczerych i wskrzeszających. Grzegorz Kozera napisał powieść do bólu prawdziwą, która przenika czytelnika do szpiku kości i nie pozwala o sobie zapomnieć. Powieść potrzebną w kraju, który zalicza się do czołówki pod względem ilości alkoholików i pijaków. Każdy z nas w swoim otoczeniu bez problemu potrafi wskazać osoby, które borykają się z tym problemem, wiele osób ucierpiało bądź wciąż cierpi, będąc współuzależnionym, członkiem rodziny alkoholika.  Bohater "Białego Kafki" nie jest w swej chorobie odosobniony, scenariusz zazwyczaj jest tak nieznośnie banalny, jak i w książce Grzegorza Kozery. Rozrywka, przyjemność, relaks, przecież pije "tylko dla zabawy"! "Biały Kafka" to doskonała lektura dla osób, które mają złudne poczucie kontroli, ale nie tylko. Bo ta powieść, mimo całej pogardy, jaką mamy dla bohatera, uczy również empatii.

Książka Grzegorza Kozery jest jedną z tych powieści, gdzie forma zdecydowanie schodzi na odległy plan. Treść jest najistotniejszym czynnikiem, jaki wpływa na ostateczny kształt powieści. "Biały Kafka" jest napisany w pierwszej osobie, narratorem jest człowiek wykształcony, ale przede wszystkim - zniszczony przez wódkę. Swoją historię opowiada, nie oszczędzając przekleństw, kolokwializmów, nie dba o sposób wypowiedzi, chce przede wszystkim przekazać świadectwo swojego życia i choroby. To książka przepełniona gorzkim smakiem gorzały, duszącym dymem papierosowym i podpitym śmiechem kolejnych kobiet. Uderza jej prawdziwość. Z całego serca nie chcemy, aby była aż tak oczywista, tak bolesna w całej swej prostocie i banalności.. A jednak. Nie uświadczymy fałszu i lukru.

"Biały Kafka" przytłacza, ale i oczyszcza. To ważna powieść, którą warto przeczytać przede wszystkim ze względu na trudną tematykę, jaką porusza. Trzeba niebywałej odwagi i śmiałości, aby napisać tak szczerą, brutalną oraz prawdziwą książkę. "Biały Kafka" Grzegorza Kozery jest utworem zdecydowanie wartym polecenia, ku przestrodze, a czasem jako ostatni dzwonek.

Dziękuję Wydawnictwu Dobra Literatura za udostępnienie egzemplarza recenzyjnego!


Grzegorz Kozera, "Biały Kafka"
Wydawnictwo Dobra Literatura, wyd. II, 2014
ilość stron: 208
data premiery: 24.09.2014

czwartek, 25 września 2014

Santa Montefiore "Tajemnica morskiej latarni" [Recenzja]





Przeszłość upomni się o ciebie. Wypowiedziane kłamstwa wyjdą na jaw. Twoja historia jest silniejsza niż głęboko skrywane przez lata sekrety. Odnajdziesz siebie, kiedy dowiesz się, kim jesteś.

Ellen Trawton ma wszystko, o czym marzą współczesne dziewczyny. Pochodzi z cenionej i wpływowej rodziny, nie musi martwić się o jutrzejszy dzień, a za kilka miesięcy ma zostać żoną prawdziwego arystokraty. Kiedy Ellen rzuca wszystko i ucieka od swojego życia, jej władcza matka nie potrafi się z tym pogodzić. Ellen w tajemnicy odnajduje siostrę swojej mamy, z którą ta od lat nie utrzymuje kontaktów. Młoda kobieta jest przekonana, iż rodzinne miasteczko matki w Irlandii jest ostatnim miejsce na ziemi, gdzie lady Trawton miałaby jej szukać. Piękno irlandzkiej Connemary skrywa jednak wiele tajemnic. Dlaczego przed laty matka Ellen uciekła z domu i nigdy nie dała znaku życia? Jakie rodzinne sekrety odkryje dziewczyna? Kilka lat temu w skutek tragicznego wypadku w starej latarni morskiej zmarła młoda kobieta, Caitlin. Jej mąż, Conor Macausland, w końcu odnajduje spokój, kiedy los stawia na jego drodze Ellen. Jednak duch Caitlin tkwi zawieszony pomiędzy życiem a śmiercią, nie mogąc odejść.

"Tajemnica morskiej latarni" to absolutnie czarująca, urzekająca i przepiękna opowieść o poszukiwaniu swego miejsca na ziemi. Zakochałam się w niesamowitym i niezapomnianym klimacie powieści, wpadłam po uszy, zatopiona w uroku słowa. Santa Montefiore jak nikt potrafi zaczarować czytelnika, snując opowieść pełną miłości i nadziei. Autorka tworzy urokliwy, osadzony w romantycznych sceneriach portret poróżnionej rodziny i młodej kobiety, która stale za czymś goni. Ellen czuje, iż nie pasuje do londyńskiego świata, ku swemu zdziwieniu już po kilku dniach spędzonych na irlandzkiej ziemi, wie, że jest u siebie. "Tajemnica morskiej latarni" to historia o życiu w zgodzie z własnym "ja". Fascynująca, pełna tajemnic, z nierozwikłaną sprawą śmierci młodej kobiety w tle. 

"Tajemnica morskiej latarni" to również opowieść o miłości, w jej najróżniejszych wariantach, od miłości romantycznej, po miłość chorą, niszczącą. Bohaterzy poszukują odpowiedzi na nurtujące nas wszystkich pytania, tak jak i my, są przede wszystkim ludźmi, którym zdarza się błądzić. Powieść pomaga znaleźć te rozwiązania. Wraz z zajmującymi bohaterami przekonamy się, iż prawdziwa miłość pozwala nam iść dalej, może najbanalniej, ale najprawdziwiej, wyzwala i pomaga stać się lepszym człowiekiem. "Tajemnica morskiej latarni" to najpiękniejszy dowód na istnienie również i tej miłości, która nigdy nie umiera i pozostaje w nas na zawsze. Momentami wzruszająca, czasem zabawna, ale zawsze czarująca i fantastyczna - taka jest ta powieść. Olśniewa niebywałym blaskiem, urzeka pięknem i niebanalnością.

Istnieje wiele romantycznych historii, określanych przez niektórych pogardliwie "czytadłami" czy "romansidłami", jednak niewiele z nich zasługuje na miano absolutnie wyjątkowych. Wyjątkowych Powieści przez duże "P", zaliczających się do grona wspaniałej, mądrej i przemyślanej literatury. Nie bójmy się takich historii. Otwórzmy się na ich czar. Wspaniałe to uczucie oddać się pięknej opowieści, zanurzyć się w niej po sam czubek i czerpać garściami. Bezwstydnie zaczytałam się w książce Santy Montefiore, wciąż i wciąż przewracając kolejne strony, bez opamiętania. "Tajemnica morskiej latarni" to wielowymiarowy utwór o przeszłości, przyszłości, a przede wszystkim - o teraźniejszości. Powieść o tym, że nie można pójść dalej, dopóki nie zaakceptujemy swojej historii. Przekonajcie się sami, jakie tajemnica skrywa rodzina Byrne'ów i urokliwa Connemara..

Dziękuję Wydawnictwu Świat Książki za udostępnienie egzemplarza recenzyjnego powieści!

Santa Montefiore, "Tajemnica morskiej latarni"
Wydawnictwo Świat Książki, 2014
ilość stron:480
data premiery: 24.09.2014


środa, 24 września 2014

Beth Gutcheon "Plotka" [Recenzja]




Staję przed wielkim wyzwaniem: jak napisać o książce, w której właściwie wszystko, co świadczy o jej zaletach, ma miejsce na ostatnich stronach, tak, aby nie zdradzić zbyt wiele potencjalnemu czytelnikowi? Nie dajcie się zwieść niewinnemu opisowi wydawniczemu, nie sugerujcie się tytułem powieści. "Plotkę" Beth Gutcheon docenimy dopiero wtedy, kiedy skończymy ją czytać.

Trzy kobiety, które znają się jeszcze z czasów szkolnych. Lovia, Dina oraz Avis. Nie, nigdy nie były najlepszymi przyjaciółkami, ich wspólna historia nie sięga lat młodzieńczych. Na dobrą sprawę spotkały się zupełnie przypadkiem jako dorosłe kobiety. Dina i Avis, chociaż obie lubią spędzać czas w towarzystwie Lovii, nie przepadają za sobą nawzajem. A właściwie to Dina nie przepada za Avis, jednak z czasem niechęć staje się obustronna. Kto by pomyślał, że przyczyną antypatii jest z pozoru nic nie znaczący incydent sprzed kilkudziesięciu lat? Kiedy córka Avis zakochuje się z wzajemnością w synu Diny i zaczynają planować ślub, wzajemne relacje obu kobiet stają się jeszcze bardziej skomplikowane. W samym środku tego układu i manhattańskich plotek znajduje się Lovia, która stara się pogodzić obowiązki przyjaciółki zarówno Avis, jak i Diny. Nikt nie jest w stanie przewidzieć zbliżającej się tragedii, która na zawsze naznaczy ich wszystkich.

Beth Gutcheon wnikliwie analizuje charaktery swoich bohaterek. "Plotka" to emocjonująca powieść o trzech kobietach na przestrzeni lat, sięgająca ich czasów młodzieńczych. Autorka opisuje codzienne życie postaci, ich porażki i sukcesy, starannie opowiada o drodze, jaką bohaterki pokonały, aby znaleźć się tu i teraz. Historię poznajemy z perspektywy Lovii, której życie jest fascynującym tłem do opowieści o jej przyjaciółkach: Dinie i Avis. Kobiety boleśnie przekonują się, iż "zakończenie opowieści wyjaśnia nam, co opowieść znaczyła"* i ten cytat najtrafniej określa również charakter powieści, jakiej są bohaterkami. Z pozoru "Plotka" jest lekką, prostą, może nawet nieco banalną opowieścią. Przemknęłam cichaczem przez życie głównych bohaterek, tak jak i one, nieświadoma tego, co mnie jeszcze czeka. Okazuje się bowiem, iż książka Beth Gutcheon to wstrząsający obraz ludzkiej tragedii i czynników, jakie do tych dramatycznych wydarzeń prowadzą. 

"Plotka" przedstawia świat zepsuty przez przepych i ludzką próżność. Poznamy manhattańską śmietankę towarzyską, klientki luksusowego butiku Lovii, bohaterów reportażu Diny i wpływowe postacie świata sztuki z otoczenia Avis. Tym środowiskiem rządzą kroniki towarzyskie i plotki. Lovia stanie przed pytaniem, czy i jakim kosztem strzec sekretów swoich przyjaciółek. A wszystko to w scenerii zmieniającego się przez dziesięciolecia Nowego Yorku. Będziemy świadkami znaczących wydarzeń, które na zawsze zmienią życie bohaterek i bieg historii - chociażby ataki terrorystyczne na World Trade Center czy kryzys gospodarczy. 

"Plotka" to powieść wielowymiarowa, ale jednocześnie idealnie wyważona, wprost do pochłonięcia na raz. Beth Gutcheon zachowała zdrowe proporcje, czyniąc swą literaturę przede wszystkim miłym, niezobowiązującym relaksem. Książka jest doskonałym sposobem na spędzenie długich, jesiennych wieczór pod ciepłym kocem. Nie wymaga od czytelnika nieskończonych pokładów energii, przyjemnie odpręża i wciąga. Ja jestem na tak, a Wy?


*Gutcheon B., "Plotka", Warszawa 2014, Wydawnictwo MUZA SA, s. 284


Dziękuję Wydawnictwu MUZA SA za udostępnienie egzemplarza recenzyjnego!

Beth Gutcheon "Plotka"
Wydawnictwo MUZA SA, 2014
ilość stron: 336
data premiery: 17.09.2014