niedziela, 23 marca 2014

Jerzy Jakubowski "Policjant (...)" [Recenzja]



"Dlaczego napisałem tę książkę? 27 lat byłem policjantem. Policjantem, który zawsze
pracował na pierwszej linii. Miałem szczęście spotkać na swojej drodze fantastycznych
ludzi, którzy nauczyli mnie zawodu gliniarza, którzy współpracowali ze mną, a także 
takich, których - jak sądzę - nauczyłem być policjantami.
Postanowiłem wszystkim tym osobom oddać szacunek, przypomnieć wspólne dokonania,
problemy, sukcesy. Chciałbym pokazać 'od kuchni' żmudną, ale jakże ciekawą pracę
policjantów śledczych, zmagających się ze złem po to, aby uczciwi ludzie mogli bezpiecznie żyć."
Jerzy Jakubowski, "Policjant. Okrutne zbrodnie, głośne śledztwa, o których mówiła cała Polska"
Wydawnictwo Replika, 2014


Autor publikacji prawie 17 lat przepracował w Wydziale Dochodzeniowo-Śledczym, przechodząc wszystkie szczeble kariery w tymże, rozpoczynając od referenta do spraw dowodów rzeczowych, a odchodząc z funkcji naczelnika. Jak sam przyznaje, było to dla niego szczególne miejsce, gdyż tam uczył się od podstaw zawodu policjanta. Nigdy nie mieszał się w politykę, a swoje sukcesy zawdzięczał tylko i wyłącznie ciężkiej pracy. Należy jednak zaznaczyć, iż książka nie jest próbą gloryfikowania własnej osoby i wyliczania swoich zasług. Jerzy Jakubowski o sobie pisze głównie w pierwszym rozdziale, aby wprowadzić czytelnika w świat ówczesnej milicji obywatelskiej, przedstawić jednostkę, w której przyszło mu pracować i swoich współpracowników, potem swoją osobę wymienia przede wszystkim w kontekście prowadzonych śledztw. I właśnie o tym jest "Policjant. Okrutne zbrodnie, głośne śledztwa, o których mówiła cała Polska", o dochodzeniach i ich głównych aktorach: ofiarach i przestępcach. 

Takie książki są potrzebne w Polsce, w kraju, w którym społeczeństwo zawsze wie najlepiej, a młodzi ludzie dumnie paradują ulicami w bluzach z napisami "JP". Autor uczy czytelnika pokory względem siebie, swych najbliższych i tych, którzy dbają o nasze bezpieczeństwo na co dzień. Opisując niesamowicie trudną, a przede wszystkim żmudną pracę policjantów, wywołuje szacunek swojego odbiorcy. Akcja przez cały czas jej trwania utrzymuje nas w napięciu, mimo odczuwalnego na karku oddechu okrutnych zbrodniarzy, chcemy przewrócić następną kartkę po to, aby odzyskać nadzieję i azyl. Ten azyl zapewniają nam wszyscy śledczy, których pracę opisuje Jerzy Jakubowski. "Policjant (...)" to pełen uznania hołd dla tych, których codziennością jest zapewnienie niewdzięcznemu społeczeństwu ochrony i bezpieczeństwa.

Największym atutem publikacji jest jej uniwersalność i powszechność. Tak się składa, iż nie tylko zapaleni miłośnicy kryminalistyki i kryminologii znajdą coś dla siebie. Książka jest napisana w sposób zrozumiały dla każdego zwykłego zjadacza chleba, wszystkie fachowe terminy dokładnie wyjaśnione, a metody pracy policji skrupulatnie opisane. Samą publikację czyta się jak dobry kryminał, a opisywane zbrodnie nie śniły się nawet najlepszym autorom powieści sensacyjnych. Fabułę, niestety, napisało życie, a Jerzy Jakubowski został jej wiernym narratorem. Przywołuje w pamięci najważniejsze w jego odczuciu i najgłośniejsze śledztwa, w jakich uczestniczył. Pisze o poznańskim nekrofilu, któremu w pewnym momencie przestały wystarczać odkopywanie grobów na cmentarzach i zakradanie się nocą do kaplic pogrzebowych. W końcu zapragnął "świeżych" zwłok. Autor wspomina słynną w czasach osiemdziesiątych sprawę kradzieży w kaplicy gnieźnieńskiej, a także wiele innych, w tym działającego na terenie całej Polski seryjnego zabójcę chłopców. Jakubowski o wszystkich tych zdarzeniach mówi otwarcie, pomijając jednak najbardziej drastyczne sceny w szacunku do rodzin zmarłych. Policjant zna swoją rolę, nie on jest od tego, aby osądzać, jego zadaniem jest odkryć rzeczywisty przebieg zajścia i zebrać na to mocne dowody. Autor wyróżniał się techniką przesłuchiwania podejrzanych, zarówno wtedy, jak i teraz, na kartach powieści starał się zrozumieć psychikę przestępców. Niemniej jednak należy ostrzec delikatniejszego czytelnika: to nie jest książka dla ludzi o słabych nerwach.

Niezmiernie zaskoczył mnie fakt, iż "Policjant (...)" okazał się również niebanalną ekspresją poglądów odnoszących się do trudnej problematyki, takiej jak: kara śmierci czy oddzielenie państwa świeckiego od Kościoła. Książka ciekawie odnosi się do nastroi politycznych panujących w latach osiemdziesiątych w Polsce. Autor wspomina wzmożone patrole milicji obywatelskiej podczas stanu wojennego i opisuje te zdarzenia przez pryzmat policjantów biorących w nich udział. W sposób szczery i prosty w przekazie ukazuje schowane za odznaką bijące serce, które również przeżywało niepokoje tamtych czasów. W tym trudnym zawodzie autorowi udało się dochować wierności przede wszystkim sobie i swoim przekonaniom, przez cały czas odsuwał od siebie politykę na bok, rzetelnie wykonując swoją pracę. 

Mam tylko jedno "ale". Język autora momentami bywa toporny, co mnie osobiście nie przeszkadza, jednak zdaję sobie sprawę, że dla nieprawionego czytelnika lektura może okazać się ciężka.

"Policjant (...)" to emocjonujące wspomnienia człowieka, który miał w życiu wielkie szczęście: przez lata robił, to co kochał. Jego praca była również wielką pasją autora i właśnie z z tym zamiłowaniem napisał tę książkę. Podczas lektury odczułam widoczne na każdej stronie spełnienie Jerzego Jakubowskiego. Myślę, iż każdy z nas po latach, już na emeryturze chciałby opowiedzieć swoją historię z poczuciem, iż nie zmarnowało się ani jednego dnia.



Dziękuję Wydawnictwu Replika za przekazanie recenzenckiego egzemplarza książki!

Jerzy Jakubowski "Policjant. Okrutne zbrodnie, głośne śledztwa, o których mówiła cała Polska"
Wydawnictwo Replika, 2014
ilość stron: 196
data premiery: 18.03.2014

piątek, 21 marca 2014

Katarzyna Kołczewska "Idealne życie" [Recenzja]



Ile wiemy o bycie naszych najbliższych, rodziny i przyjaciół? Dlaczego tak łatwo przychodzi nam przekonanie, że ich życie jest idealne? Zmagając się ze swoimi problemami dnia codziennego, funkcjonujemy w przekonaniu, iż "inni mają lepiej". Nierzadko prędkość, z jaką gnamy przed siebie, a która jest wynikiem niełatwych wymagań dzisiejszego świata, nie pozwala nam na to, aby czujnie rozejrzeć się wokół i w porę dostrzec to, co na pierwszy rzut oka pozostaje ukryte pod pozorem doskonałego życia. Tego tematu podjęła się w swej najnowszej powieści Katarzyna Kołczewska. 

Elżbieta i Ewa - dwie siostry bliźniaczki i dwa odmienne światy, w których funkcjonują. Pierwsza jest "kobietą sukcesu", dyrektorem medycznym w doskonale prosperującej korporacji, matką dorosłego, studiującego w Londynie syna i żoną Szymona, z którym od lat tworzą małżeństwo jak z obrazka. Ewa natomiast żyje skromnie w Sandomierzu, z małżonkiem, trójką dzieci i matką. Jest nauczycielką, dodatkowo udziela korepetycji, aby podreperować skromny budżet domowy. Stan finansowy rodziny nie pozwala na żadne ekscesy, ot, żeby przeżyć od pierwszego do pierwszego. Kobieta jest coraz bardziej sfrustrowana swoją sytuacją, po cichu zazdrości siostrze, która ma wprost idealne życie. Jednak Elżbieta, ta "idealna", popełnia samobójstwo. Jej bliźniaczka popada w rozpacz. Czuje, jakoby wraz z Elą, odeszła połowa jej samej. Nie rozumie, co pchnęło siostrę do tej niewytłumaczalnej wszak decyzji. Postanawia pojechać do domu Elżbiety i jej męża, aby tam odnaleźć odpowiedź na dręczące ją pytania. Co podziało się w życiu najbliższej dla niej osoby i dlaczego ona nie wiedziała o jej problemach? Rzeczywistość, jaką Ewa zastanie w Warszawie, okaże się zaskakująca..

"Idealne życie" to emocjonująca historia o poszukiwaniu prawdy, ukrytej głęboko pod pozorami egzystencji wręcz doskonałej. Porusza istotne, uniwersalne kwestie dotykające jakości życia, jakie prowadzimy, zmusza do refleksji nad zagadnieniem i stawia przed czytelnikiem pytanie "czy aby na pewno inni mają lepiej?". Autorka przedstawiła swoje bohaterki na zasadzie, wydawałoby się, iż banalnego kontrastu, ale tak mocnego w przekazie. Lektura porusza wiele treści o charakterze ogólnym, dlatego mniemam, że każdy czytelnik znajdzie w niej coś dla siebie. Najogólniej mówiąc, "Idealne życie" to powieść o tym, co w życiu najważniejsze oraz o ludziach, którzy ulegają złudzeniu, iż szczęście jest rzeczą, którą możemy nabyć za pieniądze. Katarzyna Kołczewska jest dobrym obserwatorem i wykazała niesamowitą wrażliwość na to, co dostrzega w swoim otoczeniu. W społeczeństwie panuje mit "człowieka sukcesu", posiadacza majątku, pnącego się w górę na szczeblach kariery. Właśnie taka osoba w powieści popełnia samobójstwo. Czy więc na pewno pomyślność w życiu jest wynikiem prestiżu, wielkich pieniędzy i fotelu dyrektora w korporacji? Kołczewska zrywa z tą legendą, obnażając szczegóły "idealnego życia" bohaterki. 

Sięgając po lekturę, spodziewałam się powieści obyczajowej o charakterze moralizatorskim, tymczasem książka okazała się być obfita również w wątki kryminalne, co dodatkowo podkręca atmosferę. "Idealne życie" okazuje się bowiem mieć również inną, a mianowicie sensacyjną odsłonę, którą siostra bliźniaczka Elżbiety powoli odkrywa. W tym momencie pojawia się dalsza refleksja: czy możemy sądzić, iż nasza rodzina to ci, których znamy najlepiej? Autorka budując swą wielowątkową powieść, skłoniła czytelnika do wielu refleksji i tym samym uczyniła swoje dzieło wyjątkowym. Książka, która tylko opowiada historię, spełnia zaledwie połowę zadania. "Idealne życie" poprzez mnogą obecność problematyki uniwersalnej, dopełnia drugą część celu: w mniejszym lub większym stopniu wpływa na naszą doczesność, ponagla nas do tego, aby bardziej zatroszczyć się o naszych najbliższych, nie ulegać złudzeniu. Ewa była przekonana, iż zna siostrę, wie o niej wszystko. Sama wiadomość o samobójstwie Elżbieta była dla niej przyczyną zaskoczenia i rozpaczy, jednak okazuje się, iż to tylko wierzchołek góry lodowej. Bohaterka postanawia dowiedzieć się więcej o nieżyjącej już bliźniaczce. Czuje, że jest jej to winna.

"Idealne życie" to przede wszystkim dobry pomysł na historię i w pełni wykorzystany potencjał. Początkowo główny wątek wydał mi się niebezpiecznie podobny do tematyki powieści Diane Chamberlain "Tajemnica Noelle", ale na całe szczęście, gdyż nie lubię powielania schematów, autorka poszła w zupełnie inną stronę niż jej koleżanka po fachu zza oceanu. Katarzyna Kołczewska stworzyła mądrą opowieść o wydźwięku uniwersalistycznym, pełną zaskakujących zwrotów akcji. Czytelnik wraz z bohaterami przeżywa swego rodzaju cykl życia, od rozpaczy po nadzieję. Ciekawość jest dodatkowo podsycana poprzez wielowątkową i wciągającą narrację, która jednocześnie toczy się w kilku miejscach. "Idealne życie" jest publikacją nieszablonową, niebanalną i niesamowicie zajmującą. Zdecydowanie zasługuje na uwagę.


Dziękuję Wydawnictwu Prószyński i S-ka za udostępnienie recenzenckiego egzemplarza książki!




Katarzyna Kołczewska, "Idealne życie"
Wydawnictwo Prószyński Media, 2014
ilość stron: 384
data premiery: 04.03.2014

środa, 19 marca 2014

"Masa o kobietach polskiej mafii" Artur Górski [Recenzja]



"(...) w ich życiu było tyle samo szampana, co łez."
A. Górski, "Masa o kobietach polskiej mafii", wyd. Prószyński Media, Warszawa 2014, s. 16


Zdaje się, że stare przysłowie mówi, iż o ile mężczyzna jest głową, o tyle kobieta pełni funkcję szyi w związku. W rezultacie można wysnuć prosty związek: faceci rządzą światem, ale to panie kierują nimi. Postanowiłam sprawdzić słuszność tej teorii w niecodziennym światku i udać się z autorami do Pruszkowa lat 80. i 90., aby tam poznać "kobiety mafii". Zaintrygowało mnie to przedstawienie półświatka gangsterskiego z innego punktu widzenia, wszak wszyscy znamy historię Masy i tego, jaką rolę odegrał w rozpracowaniu gangu pruszkowskiego, jednak większość pań z otoczenia "przedsiębiorców" pozostawała w cieniu. 

Uwielbiam książki o tematyce kryminalnej, a dobrze napisana literatura faktu związana z problematyką to dla mnie prawdziwa gratka. Wiedziałam, iż przeczytam publikację "Masa o kobietach polskiej mafii" sygnowaną jako autorstwo Jarosława Sokołowskiego "Masa" w rozmowie z Arturem Górskim już w dzień premiery, i także się stało. Jest to lektura na jeden wieczór, krótka, treściwa. Recenzując ją, należy przede wszystkim wziąć pod uwagę czytelników, do jakich trafi. Książka w dzień przed ukazaniem się na rynku była już nr 1 na liście bestsellerów Empiku. Wypada uświadomić sobie, na czym polega jej fenomen i w jakim celu ludzie ją kupią. Część z odbiorców, do której należę i ja, sięgnie po tytuł z powodu zainteresowania tematyką i już po lekturze publikacji wprowadzających do problematyki. Zdecydowana większość czytelników nabędzie książkę w komplecie z albumem o papieżu, który ukazał się w podobnym czasie. Dla tych osób tytuł okaże się rewelacyjny i w ogóle wow, to tak oni w tym Pruszkowie sobie pogrywali? Super, panowie ulicy, nawet policja ich się bała, a jakie ładne mieli panienki! - mniej więcej taki będzie wydźwięk po przewertowaniu "Masa o kobietach polskiej mafii". Ja jednak wymagam więcej. Jestem niedługo po lekturze "Nowego alfabetu polskiej mafii", którego prawdziwość Masa i Górski we wstępie poddają pod wątpliwość, a jednak, ku memu rozczarowaniu, powielają praktycznie wszystko, co zostało już napisane, dodając kilka ciekawostek i subiektywnych opinii Sokołowskiego. 

Całkiem możliwe, iż moje odczucia co do publikacji są mocno związane z oczekiwaniami, jakie miałam wobec tej lektury. A czego się spodziewałam? Tak, jak głosi tytuł: historii o kobietach polskiej mafii. Otrzymałam opowieść o stosunku pruszkowskich chłopaków do pań, ich zdradach, brutalnym seksie, na dodatek wielokrotnie odgrzewane kotlety, czyli anegdoty o planowanych zamach na Masę, o zabójstwie Pershinga i o tym, jak w ogóle Pruszków się narodził. O przedstawicielkach płci piękniejszej jest mniej niż połowa książki, a ekspertem, którego autor cytuje w pewnym momencie, jest... Małgorzata Foremniak, która w serialu "Odwróci" wcieliła się w postać żony gangstera. Tytułowymi "kobietami polskiej mafii" są tu kolejno: prostytutki i cichodajki, zajmujące jakieś pięć rozdziałów, żony i konkubiny, którym poświęcono około trzech części, panie, które miały predyspozycje, aby rządzić w Pruszkowie i nie tylko - dwa rozdziały i matki gangsterów - jeden rozdzialik. W każdym z tym odcinków jednak honorowe miejsce mają mężczyźni, nie rozumiem więc nazwy książki "Masa o kobietach polskiej mafii".

To nie tak, że nudziłam się, ziewałam, czytając ową lekturę. Publikacja wstrząśnie czytelnikiem, przede wszystkim poprzez ekspresję brutalności, jaka rządziła w świecie chłopaków pruszkowskich. Wolumen zdecydowanie nie nadaje się dla ludzi delikatnych i o słabych nerwach, gdyż Masa niczego nie pomija, szczerze mówi o tym, jak "podawał lody" pięknym paniom i było to dla niego po prostu elementem rzeczywistości gangsterskiej. Interesującym i zachęcającym czytelnika do dalszej lektury jest początek, gdzie autor wyjaśnia "Dlaczego właśnie Masa?" i robi to przekonująco. Nie uważam czasu poświęconego tej publikacji za czas stracony, jednakże sporo informacji jest powielonych z napisanych już wcześniej albumów.

To, czy polecę "Masa o kobietach polskiej mafii", zależy w jakim celu czytelnik ma zamiar ją przeczytać. Jeśli ma już jakieś pojęcie o mafii pruszkowskiej i studiował dotychczas inną książkę o podobnej tematyce, spokojnie może sobie odpuścić powyższą, gdyż nie ma w niej nic odkrywczego, dla mnie nowością były jedynie rozważania, czy i w jakim stopniu żony wiedziały o tym, czym zajmują się mężowie, jakie było ich podejście do sprawy i jaką rolę odgrywały w tym profity w postaci majątku i blichtru. Natomiast jeżeli ma to być twój pierwszy kontakt ze światem Masy, gorąco polecam, gdyż publikacja napisana jest prosto i zrozumiale również dla niewtajemniczonego czytelnika. 

Odnoszę wrażenie, iż Masie chyba zaczyna brakować gotówki.

Artur Górski "Masa o kobietach polskiej mafii"
Wyd. Prószyński Media, 2014
ilość stron: 232
premiera: 18.03.2014

wtorek, 18 marca 2014

Mateusz M. Lemberg "Zasługa nocy" [Recenzja]



Dobro - zło. Dwa przeciwstawne pojęcia, które wydają się wykluczać siebie nawzajem. Kontrast zawarty w tych dwóch krótkich słowach stał się inspiracją dla wielu twórców. Czy jesteśmy z natury dobrzy, a może to zło stanowi o naszej ludzkiej mentalności? Czy możemy jednoznacznie zdefiniować te terminy? Gdzie istnieje granica pomiędzy dobrem, a złem i kto ją ustala? Mateusz M. Lemberg w swojej debiutanckiej publikacji zrywa z tradycyjnymi schematami powieści kryminalnej. "Zasługa nocy", oprócz zapewnienia dreszczyku emocji, ma za zadanie postawić przed czytelnikiem szereg wątpliwości i pomóc znaleźć odpowiedź na pytania natury filozoficznej pod kątem popełnienia zbrodni.

Autor wprowadza nas w wykreowany przez siebie świat bardzo wnikliwie, portretuje bohaterów z precyzją i starannie. Komisarz Krzysztof Witczak, pseudonim Zero, osiąga sukcesy w stołecznej policji, jednakże jego życie prywatne jest dla postaci źródłem frustracji i wstydu. Od lat mieszka pod jednym dachem z kobietą, jednakże łączące ich relacje już dawno wygasły, a sam mężczyzna nazywa Małgorzatę swoją "współlokatorką". Szuka ukojenia w muzyce. Tymański, pseudo Hif, najbliższy współpracownik Witczaka, stara się osiągnąć życiową równowagę pomiędzy pracą, a życiem prywatnym. Mężczyzna po przejściach, próbuje odnaleźć się w nowym związku. Agnieszka Cynowska, ksywa Cyna. Najbardziej barwna postać "Zasługi nocy". Kobieta próbuje odkryć swoją tożsamość, również tą seksualną. Po pracy w fundacji Itaka i traumatycznych przejściach związanych z rozpracowaniem handlarza kobiet, którego sama padła ofiarą, Cyna ląduje w wydziale kryminalnym. Witczak, Tymański i Cynowska stanowią zespół. Jest jeszcze Malicka, pani prokurator, nieszczęśliwa mężatka, w której od lat podkochuje się Zero. Bohaterów poznajemy przy okazji ciekawego zjawiska. Zaalarmowani przez byłą gospodynię kamiennicy, policjanci w mieszkaniu na czwartym piętrze trafiają na zwłoki mężczyzny z twarzą wyżartą przez wrony. Okazuje się, iż to niezwykły modus operandi mordercy, który nie poprzestanie na jednym zabójstwie.

Autor "Zasługą nocy" zrywa z klasyką kryminału, stworzył powieść, która wnosi świeży powiew na polski rynek wydawniczy. Lemberg napisał realną historię, mającą silny kontakt z rzeczywistością. Zapomnij o jednowątkowej publikacji, której bohater nie robi nic innego, tylko przez czterysta stron szuka mordercy. "Zasługa nocy" wiernie oddaje istotę policyjnego śledztwa w sprawie zabójstwa, gdzie świat dookoła wciąż się toczy, a oprawca nie jest jedynym zbrodniarzem w mieście. Bohaterowie to przede wszystkim ludzie, niezwykle oddani swojej pracy, których zawód w dużej mierze stanowi o ich jestestwie, jednakże autor w odniesieniu do postaci poruszył inną, w moim odczuciu niesłychanie ważną w kontekście całego dzieła, kwestię. Za odznaką policyjną kryje się serce, które czuje, kocha i cierpi. Policjanci pana Lemberga są najbardziej ludzcy ze wszystkich mundurowych, jakich miałam okazję poznać, czytając wszelaką literaturę. Autentyzm dzieła polega przede wszystkim na rzeczywistości bohaterów.

Warszawa na kartach utworu żyje. Dokładna topografia miasta w połączeniu z prawdziwością postaci "Zasługi nocy" stanowi o tym, iż książkę momentami czyta się jak literaturę faktu. Uniwersalny wydźwięk publikacji sprawia, iż zadowoli szerokie grono czytelników. Zarówno fani kryminałów, powieści obyczajowych, jak i sensacyjnych, znajdą coś dla siebie. Gęsty trup o niezidentyfikowanej tożsamości, tajemnicze zniknięcie osób mogących mieć związek ze sprawą, pościgi, strzelaniny, wybuchy, a także bohaterowie znajdujący się na zakrętach życiowych - to wszystko w "Zasłudze nocy". Autor porusza istotne problemy, z którymi boryka się dzisiejszy świat. Oparł swoje dzieło nie na jednej, lecz na kilku, w dodatku wielowątkowych intrygach. Wyjątkowość powieści nie polega jednak na obecności wielu tematów, a na tym, iż debiutującemu pisarzowi udało się połączyć szerokie ramy publikacji w jedną, logiczną całość. Zmierzając do zakończenia, Lemberg zamknął książkę rzeczowo, jednakże pozostawił w czytelniku uczucie niepewności. Czy i w jakim stopniu człowiek ma prawo wymierzać sprawiedliwość? Kto tak naprawdę jest katem, a kto ofiarą? Nie chcąc zdradzać zbyt dużo z fabuły książki, nie zamierzam rozpatrywać dłużej tej kwestii, chciałabym jednak zwrócić waszą uwagę przy przyszłej lekturze "Zasługi nocy" na ową materię. Finał publikacji stanowi o jej wybitności, gdyż klasyczny kryminał z reguły z zakończeniem przynosi przede wszystkim odpowiedź na pytanie, kto zabił i dlaczego. W przypadku wolumenu autorstwa Mateusza M. Lemberga, puenta dzieła zaskakuje. Zaczynamy... rozumieć zło i zastanawiać się, czy to aby na pewno jest niegodziwość.

Warto nadmienić, iż autor ukończył studia medyczno-weterynaryjne, co na pewno w dużym stopniu przyczyniło się do niechwalebnej obecności zwierząt w powieści. Ciekawe i innowacyjne wykorzystanie wątku przedstawicieli braci mniejszej to kolejna sprawa, na którą chciałabym zwrócić uwagę. W ogóle całość dzieła przez proces czytania powieści (który trwał jeden wieczór i pół nocy, nie mogłam się oderwać ;)) wydaje się być mocno nowatorska na polskim rynku wydawniczym. Nie będę obiektywna - JESTEM ZACHWYCONA! Wszelki pierwiastek racjonalnego osądu książki we mnie zanika, daję się ponieść emocjom, które wywołała we mnie "Zasługa nocy". Publikacja zmienia sposób postrzegania książki o tematyce typowo kryminalnej, wprowadzając szereg zmian i romansując z innymi gatunkami. Moja fascynacja jest jeszcze większa, gdy wezmę pod uwagę fakt, iż Mateusz Lemberg jest debiutantem.

Pragnę zwrócić waszą uwagę na ową publikację. Czytam dużo, nawet więcej niż dużo, a kryminały sprawiają mi chyba największą przyjemność. Z reguły nie spodziewam się, iż książka wywoła we mnie istny zachwyt, natomiast "Zasługa nocy" Mateusza M. Lemberga bezwstydnie mnie oczarowała, wciągając do reszty w swój świat i poczynania bohaterów. Wyjątkowa perełka.

Mateusz M. Lemberg "Zasługa nocy"
Wydawnictwo Prószyński Media, 2014
data premiery: 13.03.2014
ilość stron: 344


Dziękuję Wydawnictwu Prószyński i S-ka za udostępnienie recenzyjnego egzemplarza powieści!


poniedziałek, 17 marca 2014

Magdalena Witkiewicz "Pensjonat marzeń" [Recenzja]



"Pensjonat marzeń" to kontynuacja losów bohaterek "Szkoły Żon". Magdalena Witkiewicz w pierwszej części dała swoim bohaterkom niezapomnianą lekcję, pokazała im, czym jest ich piękno i nauczyła kochać siebie. Co zmieniło się w życiu Julki, Jadwigi, Michaliny i Marty po powrocie ze Szkoły Żon? 

"Pensjonat marzeń" ukazał się nakładem Wydawnictwa Filia 5 lutego 2014. Przyznam, iż to właśnie premiera tej publikacji skłoniła mnie do lektury "Szkoły Żon", recenzja tutaj. Okazała się być urzekającą i wartościową lekturą, naturalną konsekwencją był więc powrót do świata bohaterek powieści. Po "Pensjonat marzeń" sięgnęłam pełna obaw, nauczona swym doświadczeniem, iż zazwyczaj druga część to nieudolna próba odcięcia kuponów od sukcesu poprzedniej. Jakież wielkie było moje zdziwienie, gdy okazało się, że Magdalenie Witkiewicz udało się nie tylko potwierdzić klasę "Szkoły Żon". Autorka wskoczyła na poziom wyżej.

Powrót bohaterek ze "Szkoły Żon" wiąże się z powrotem do zwyczajnego życia. Wprawdzie Julka ma teraz Konrada, Misia wyrwała się z toksycznego związku z Michałem, Marcie udało się zrzucić kilka kilogramów, a Jadwiga, mimo iż nadal tkwi w małżeństwie, które istnieje tylko na papierze, poznała interesującego mężczyznę, jednakże bohaterki dopada proza życia codziennego, a z nią szereg wątpliwości. Nie chcąc zdradzać za dużo za fabuły powieści, a akcja zagęszcza się już od pierwszych stron, dodam tylko, że postacie po raz kolejny spotkają się przy wdrażaniu projektu "Pensjonat marzeń". Podupadły hotel na Kaszubach w ciągu kilku miesięcy ma stać się drugą "Szkołą Żon", gdzie kobiety odzyskują wiarę w siebie i swoją kobiecość.

W czym tkwi fenomen nieskomplikowanej, przewidywalnej lektury, bo takowe są oby dwie części? Jakim cudem ta prosta historia zdobyła rzesze fanek? Magdalena Witkiewicz doskonale nas rozumie, swoimi bohaterkami czyni zwykłe kobiety, które mogłybyśmy spotkać w drodze do warzywniaka, na zakupach czy u fryzjera. Autorka pozostaje niezwykle wrażliwa na nasze potrzeby, z wnikliwością zagląda w nasze serca i rozumy, analizuje nasze problemy, a potem przelewa te myśli na papier. Jej książki przynoszą ukojenie, obejmują nas w chwilach zwątpienia w nasze siły, przekonują, iż jesteśmy najlepszymi matkami, żonami, kochankami, partnerkami, pracownikami, a przede wszystkim - kobietami. Rewelacja Magdaleny Witkiewicz tkwi w tym, że ona solidaryzuje się ze swoimi czytelniczkami. Nie sprzedaje cukierkowatych historii nieosiągalnych dla przeciętnego człowieka, pisze o tym, co powszechne, dodając szczyptę magii i oczarowując tym swego odbiorcę.

"Pensjonat marzeń" to odpowiedź na pytanie, czego chcemy dla siebie od życia i opowieść o tym, że zawsze należy pragnąć więcej i dalej. Autorka wyciąga wnioski ze swych błędów i poprawiła te nieliczne zgrzyty, które można było dostrzec w "Szkole Żon". Nie będę teraz rozwodzić się nad niedoskonałościami poprzedniej części, warto jednak zaznaczyć, iż z książki na książkę Magdalena Witkiewicz jest w coraz to lepszej formie - pisze gęsto, a jej pióro jest zadziwiająco lekkie. Staranność, z jaką pisarka portretuje swoich bohaterów, świadczy o ich autentyczności. Nie da się nie kochać uczestników opowieści, gdyż autorka wyciąga na wierzch przede wszystkim to, co w nich najlepsze. Są to niesamowicie silne osobowości, wspaniałe kobiety, a czytając "Pensjonat marzeń" odbiorca zapomina o bożym świecie, odczuwając przyjemność ze spotkania z ulubionymi postaciami.

Magdalena Witkiewicz o kobiecości może pisać naprawdę dużo, a nam w ogóle się to nie nudzi. Autorka nie powiela utartych już przez siebie schematów, tworzy świeżą historię, z której co uważniejszy czytelnik znów wyniesie coś dla siebie. Pisarce daleko do moralizatorstwa, ona tworzy mądre, ciepłe opowieści, a to, co odbiorca z niej wyniesie, zależy tylko i wyłącznie od pryzmatu postrzegania świata i bagażu życiowego. Oprócz uniwersalnego przekazu, dostępnego dla wszystkich, "Pensjonat marzeń" obfituje w całe mnóstwo pokrewnych wątków, ściśle odnoszących się do kobiet w różnych momentach istnienia. W lekturze znajdą coś dla siebie młode matki, przytłoczone obowiązkami domowymi i poczuciem, iż poza domem, mężem i dziećmi już nic na nich nie czeka, panie przeżywające drugą młodość po pięćdziesiątce, młode, zagubione dziewczyny, które nie odnalazły jeszcze swego miejsca w świecie, a także spragnione uczucia, rzucające się w każde męskie ramię, pozornie silne kobiety, jak i te, którym wydaje się, że nie potrzebują mężczyzny do szczęścia. Wachlarz bohaterek i ich sytuacji życiowych pozwala absolutnie wszystkim kobietom na odnalezienie się w "Pensjonacie marzeń".

Autorka nie pisze dla krytyków literackich, ona pisze o nas dla nas. Wciąż pozostaję zdziwiona trafnością jej spostrzeżeń, mądrością, jaka płynie z jej dzieł, Magdalena Witkiewicz musi być szalenie interesującą kobietą. Niby tworzy o tym, o czym wszyscy wiedzą, jednakże niesie w tym głębsze przesłanie. "Pensjonat marzeń" to ciepła, wielowątkowa, uczuciowa powieść. Szczerze traktuje o kobiecości, namiętności, seksie, miłości i przyjaźni. Powoli staję się fanką prostej, nieskomplikowanej, ale jakże urzekającej i chwytającej za serce, prozy autorki. 

Magdalena Witkiewicz "Pensjonat marzeń"
Wydawnictwo Filia, 2014
ilość stron: 256
premiera: 05.02.2014

sobota, 15 marca 2014

Cecelia Ahern "Sto imion" [Recenzja]

"Kupić czy nie kupić? Oto jest pytanie!" - zastanawiałam się jeszcze niedawno nad tą książką. Nie było tak, że od razu zapragnęłam ją przeczytać, nie wpisałam jej na listę obowiązkowych tytułów, nie koczowałam przed księgarnią od rana w dzień premiery. Właściwie trafiła w moje posiadanie całkiem przypadkiem, a pewna zakupu stałam się dopiero po tym fakcie, gdy sprawdziłam oceny i recenzje. Wiedziona pochlebnymi opiniami, przygotowałam sobie wieczorem gorące kakao i wygodnie rozsiadłam się z lekturą.

"Dobro jest w każdym z nas" - głosi hasło reklamowe na oprawie najnowszej książki Cecelii Ahern "Sto imion", wydanej nakładem Wydawnictwa Akurat. Autorka ma predyspozycje do odkrywania uniwersalnych prawd poprzez swoich bohaterów, wsłuchujących się we wskazówki z zaświatów. Holly, główna postać bestsellerowej powieści "P.S. Kocham Cię", dopiero co straciła męża, jednak zanim ukochany odejdzie na zawsze, postanowił pozostawić swojej owdowiałej żonie szereg wytycznych, które ta ma spełnić po jego śmierci. To sugestie spisane po to, ażeby kobieta była szczęśliwa. Pomysł okazał się tak dobry, iż autorka postanowiła zaryzykować i nieco go zmodyfikować.

Ahern przedstawia nam Kitty Logan - niesamowicie irytującą dziennikarkę, która nie widzi tego, co ma przed oczami, a do celu idzie po trupach. Właśnie popełniła katastrofalny błąd, tropiąc za sensacją, zniszczyła życie niewinnemu człowiekowi, jednakże wydaje się przejmować tylko swoją zrujnowaną karierą. Kitty otrzymuje od swej umierającej przyjaciółki listę stu osób, wraz z obietnicą wyjaśnienia zagadki powyższych nazwisk przy następnym spotkaniu. Niestety, Constance nie zdążyła przekazać istoty istnienia owego spisu, a Logan otrzymuje ostatnią szansę na odbudowanie swojej dziennikarskiej renomy i powrót do życia. Jak się okazuje, nie tylko zawodowego.

Autorka z niezwykłą starannością sportretowała główną bohaterkę. Kitty ewoluuje w przyjemny dla oka sposób, dojrzewa i z czasem przestaje być taka denerwująca. W którymś momencie złapałam się na myśli, iż zdążyłam ją polubić. Cecelia Ahern lubuje się w szkicowaniu charakterów w trudnych dla nich momentach życia, nadaje sens tam, gdzie go nie ma. Pisarka pozostaje niezwykle wrażliwa na tęsknoty ludzkich serc o wyjątkowości. O tym jest właśnie "Sto imion" - o wyjątkowości ludzi zwyczajnych. Książka pozostaje utrzymana w klimacie delikatności, autorka nawet o niełatwych sprawach mówi bardzo subtelnie i "po cichu". To niecodzienna, wyjątkowa, pełna ciepła i nadziei historia, która koi nasz ból. Najpierw niesamowicie rozczaruje brutalnością świata i ludzi, aby potem poskładać cały obrazek na nowo.

"Sto imion" to również wysoka jakość stylu literackiego. Cecelia Ahern ma piękny kunszt słowa, który w pełni wykorzystała, pisząc powieść. Powieść została napisana niesamowicie lekko, czytelnik może znaleźć dla siebie wiele cytatów o wydźwięku uniwersalnym, nie mających ścisłego związku z fabułą dzieła.

"Niektórzy twierdzą, że nie powinno się startować z pozycji lęku, ale przecież gdzie nie ma lęku, tam nie ma wyzwania."
(Cecelia Ahern "Sto imion", Wydawnictwo Akurat 2014, s. 16)

Autorka opowiada historie zwykłych ludzi, ich dramaty, wyzwania, niespełnione miłości, porażki, wygrane. Wszystko, co świadczy o ich jestestwie. Zwyczajność bohaterów paradoksalnie stanowi o wyjątkowości dzieła, którego obraz budują. "Sto imion" niesie ze sobą uniwersalne przesłania, podnosząc każdemu z czytelników poczucie wartości i przekonując go o jego wyjątkowości. To wielowątkowa, niezwykle mądra powieść, najogólniej mówiąc, o życiu. O tym, iż każdy może w sobie odkryć coś dobrego.

Trochę obawiałam się obecności ducha Holly, bohaterki poprzedniej książki Cecelii Ahern, zwłaszcza iż wątek pozostawienia przez umierającą bliską osobę swego rodzaju dyrektywy został przez autorkę zaciągnięty ze jej debiutanckiej powieści. Z reguły nie lubię takiego powielania wzorców, ale w tym przypadku, pisarka całkowicie zmieniła koncepcję i wyszło to jej na dobre. "Sto imion" okazuje się być publikacją nie tylko obyczajową, ale i moralizatorską. Jestem wdzięczna za taką lekcję poszukiwania dobra w każdym z nas. Polecam!

Cecelia Ahern "Sto imion"
Wydawnictwo Akurat, 2014
ilość stron: 448
premiera: 05.03.2014

czwartek, 13 marca 2014

Natasza Socha "Macocha" [Recenzja]



Żyjemy w czasach, kiedy tradycyjny model rodziny: mama, tata i dziecko, nierzadko zostaje zastąpiony nieco bardziej skomplikowanymi koligacjami rodzinnymi, w rezultacie czego instytucja macochy i ojczyma jest zjawiskiem coraz bardziej powszechnym. Bezdyskusyjnym jest fakt, iż w tę rolę wejść na pewno trudniej, aniżeli stać się matką czy ojcem. Biologiczni rodzice uczestniczą w rodzicielstwie od początku, przeżywają ciążę, poród, nieprzespane noce, są obecni przy pierwszym ząbku, kroku, słowie.. Posyłają swe dzieci do przedszkola, później do szkoły. Macocha czy ojczym pojawiają się w momencie, kiedy podstawowy egzamin z macierzyństwa i tacierzyństwa został już zaliczony. Sytuacja, w której odnaleźć się jest zapewne trudno i w jakiej została postawiona główna bohaterka powieści "Macocha" Nataszy Sochy - trzydziestoletnia Roma.

Czternastoletnia Kasia, córka Brunona z pierwszego małżeństwa, po prostu pojawia się na progu ich domu z wielką walizką, torbą oraz trzema reklamówkami i oznajmia, iż pomieszka z nimi "przez jakiś czas". Roma z przerażeniem dostrzega liczne pryszcze na twarzy dziewczyny, przetłuszczające się włosy i wredny charakterek pasierbicy. Postanawia pozbyć się jej jak najszybciej, tymczasem wygląda na to, że dziewczynie wcale nie w myśl wracać do matki, ba!, nawet zjednuje sobie matkę Romy, która szybko zaczyna traktować ją jak "przyszywaną wnuczkę". Jak przetrwać pod jednym dachem z bezczelną, nastoletnią córką swojego męża?

"Macocha" to przyjemna, pełna ciepła i dobrego humoru opowieść o rodzinie pactchworkowej. Napisana w formie dziennika Romy, książka jest subiektywnym opisem tego, co dzieje się w domu i w sercu macochy, kiedy na progu jej domu pojawia się czternastoletnia pasierbica. Kobieta wyraża swoją wściekłość, snuje plany zamordowania nastolatki, wywołując przy tym uśmiech na twarzy czytelnika. Podoba mi się ten brak obiektywizmu w powieści, to mocny głos kobiety, którą los zmusił do opieki nad pasierbicą, z którą najchętniej nie miałaby nic wspólnego. Roma utożsamia to z wielką katastrofą i wylewa swą złość na kartach powieści, nierzadko swoimi zachowaniem i słowami oscylując na granicy komizmu. 

W "Macosze" nie przeszkadza nawet jej przewidywalność. Już czytając pierwsze strony, jesteśmy świadomi, jak ta historia się skończy, jednakże w tej opowieści nie jest ważne samo zakończenie, ale w jaki sposób dochodzą do niego bohaterowie. To książka o miłości w najprzeróżniejszym wachlarzu wariantów, ukrytej pomiędzy wierszami złośliwości i ironii; wzruszająca, a jednocześnie zabawna, opowieść o budowaniu więzi rodzinnych i odkrywaniu w sobie emocji, których istnienia nie byliśmy świadomi.

Socha z dokładnością szkicuje portret dwóch mocnych charakterów - Romy i Kasi. W sposób pełen humoru opisuje starcie tych żywiołów. Jednakże nie pomija również postaci drugoplanowych, wiernie oddaje cechy i życie bohaterów otaczających główne postaci, poprzez co opowieść sporo zyskuje. Wielowątkowość powieści wpływa na uniwersalny przekaz dzieła, poruszając kwestie istotne, cały czas jednak pozostając przy najważniejszej tematyce - rodzicielstwie i miłości. Perypetie rodziny i przyjaciół Romy stanowią zajmujące oraz barwne tło. Autorka napisała zabawną powieść obyczajową, niesamowicie prawdziwą i autentyczną i doskonale osadzoną w czasach, w jakich żyjemy. Natasza Socha traktuje o sprawach niebłahych, gdyż model rodziny patchworkowej zagościł w naszym społeczeństwie na dobre. Wykazuje wrażliwość na to, co ją otacza, dostrzega przemiany społeczno-kulturowe i wspiera ich uczestników dużą dawką humoru.

"Macocha" to głos znaczący, przekazujący istotne przesłanie. Autorka wiernie oddała uczucia, jakie targają kobietą, kiedy w jej domu pojawia się obce dziecko, a ona ma stać się dla niego matką. Socha opisała życie zwykłych ludzi w niezwykłej sytuacji. Warto przeczytać lekturę, chociażby ze względu na przesłanie płynące z powieści, a także sposób narracji, zabawny, a jednocześnie wzruszający. Wydawnictwo Filia ponownie zaczarowało mnie cudowną historią, piękną okładką i.. zapachem książki. Wąchacze książek zrozumieją, w czym rzecz, bo ta oficyna wydaje na anielsko pachnącym papierze. ;)


Dziękuję Wydawnictwu Filia za udostępnienie recenzenckiego egzemplarza powieści!



Natasza Socha "Macocha"
Wydawnictwo Filia, 2014
premiera: 05.03.2013
ilość stron: 284