wtorek, 23 września 2014

Ałbena Grabowska "Lot nisko nad ziemią" [Recenzja]



Zawsze wydaje mi się, iż wiem, czego spodziewać się po Ałbenie Grabowskiej, jednak za każdym razem autorka potrafi mnie zaskoczyć. Czego więc można być pewnym? Z pewnością będzie nietuzinkowo, i tak jest również w przypadku "Lotu nisko nad ziemią". Ałbena Grabowska pisze w sposób wielowymiarowy o tematach trudnych, bolesnych. Sprawdza swoich bohaterów, wystawiając ich za próg szaleństwa.

"Odkąd pamiętam, ojciec powtarzał mi, żebym się niczym nie wyróżniała. Najlepsi ludzie, wygłaszał tyrady do znudzenia, to tacy, których nie zauważamy."*

Weronika starała się prowadzić szare życie, tak jak jej rodzice. Niczym się nie wyróżniała, unikała przykrych sytuacji i wyłaniania się z tłumu. Mimo to, Weronice udało się zrealizować swoje marzenia. Otrzymała wymarzoną pracę w przedszkolu i spotkała mężczyznę swojego życia. Swoją drugą połowę, wielką i prawdziwą miłość. Młodzi szybko decydują się na ślub. Mija rok, drugi, a małżeństwo, mimo starań, pozostaje bezdzietne. Rozpoczynają walkę o dziecko, pełną wyrzeczeń, wizyt lekarskich, badań, hormonów. Nie przynosi to jednak rezultatu. Weronika i Sławek muszą pogodzić się z myślą, iż nigdy nie zostaną rodzicami. Kiedy już wydaje się, że zaakceptowali rzeczywistość, Weronika zostaje sama. Sławek ginie na pasach pod kołami pijanego kierowcy. Tak po prostu. W jednej chwili cały świat Weroniki runął. 

Ałbena Grabowska niebanalnie podchodzi do tematu żałoby i wdowieństwa. Weronika znalazła się w podobnej sytuacji, jak bohaterka bestselleru "P.S. Kocham Cię", jednak sposób postrzegania i przedstawienia motywu przez dwie autorki jest zgoła inny. Ahern postawiła na banały, utarte frazesy, i, chociaż przyznam, iż jej powieść jest pełna ciepła i potrafi chwycić za serce, gdzieś w głębi wyczuwamy pewien fałsz. Tego fałszu nie ma w książce "Lot nisko nad ziemią". Bez wielkich tragedii, bez teatralnych gestów, Weronika w swej żałobie jest niezwykle naturalna. To wielka sztuka dla autora, napisać powieść tak trudną, zmierzyć się z tematem bolesnym i skomplikowanym. Ałbena Grabowska po raz kolejny udowadnia, iż zasługuje na zaszczytne, wysokie miejsce w polskiej literaturze.

"Lot nisko nad ziemią" jest powieścią magiczną, kiedy rozpoczynamy przygodę z książką, nie jesteśmy w stanie przewidzieć, dokąd zaprowadzi nas autorka. To właśnie charakteryzuje twórczość Ałbeny Grabowskiej, i taki jest również "Lot.." - nieprzewidywalny, nieschematyczny. Nie do końca takiego obrotu spraw spodziewałam się po publikacji, chociaż przyznam, iż "Lot nisko nad ziemią" to pierwsza powieść Ałbeny, gdzie zakończenie nie wbiło mnie w foteli. Mniej więcej od połowy spodziewałam się dokładnie takich końcowych wniosków, i o to mam trochę żal. Książkami "Coraz mniej olśnień" i "Lady M." autorka udowodniła, iż jest mistrzynią suspensu, tak zakręciła czytelnikiem, iż ten przeżywał niemały szok podczas lektury ostatnich stron. W tym przypadku pisarka zbyt często między słowami podszeptuje rozwiązanie, jej kluczenie jest nadmiernie oczywiste. Mimo tego zarzutu, będę dzielnie bronić opinii, iż literatura Ałbeny Grabowskiej jest nieprzewidywalna. Bo cóż z tego, że mając za sobą więcej niż połowę dzieła, zaczynamy podejrzewać, w jakim zmierza kierunku, podczas gdy książka jest dla nas wielką niewiadomą, kiedy po nią sięgamy? Ciekawa jestem, czym jeszcze zaskoczy Ałbena Grabowska.

"Lot nisko nad ziemią" to skarbnica mądrości. Autorka nie zdradza gotowych rozwiązań, nie podsuwa oczywistych odpowiedzi. Wystawia swoją bohaterkę na olbrzymią próbę, pozbawiając możliwości urodzenia dziecka, a później uśmiercając jej męża. Weronika zostaje 34-letnią wdową. Zostaje zaburzony pewien porządek życia, więc naturalnym wydaje się być w tej sytuacji pytanie, jak żyć dalej? Czytelnik przekonuje się, iż najważniejszym pytaniem szybko okazuje się nie kwestia "jak żyć?", ale "jakim kosztem?".

Książki Ałbeny Grabowskiej zawsze wywołują we mnie skrajne emocje i morze refleksji. "Lot nisko nad ziemią" nie jest w tej materii wyjątkiem. Za to wyjątkiem są powieści Grabowskiej. Wyjątkiem na tle współczesnej polskiej literatury, gdzie wszystko zdaje się nam sugerować, że "to już było". Ałbena Grabowska to klasa sama w sobie, obietnica powiewu świeżości. I tę świeżość czujemy również w "Locie nisko nad ziemią".



* Grabowska A., "Lot nisko nad ziemią", Warszawa 2014, Wydawnictwo Zwierciadło, s. 5


Dziękuję autorce za udostępnienie egzemplarza recenzyjnego!


Ałbena Grabowska, "Lot nisko nad ziemią"
Wydawnictwo Zwierciadło, 2014
ilość stron: 336
data premiery: 16.04.2014

niedziela, 21 września 2014

Małgorzata Czyńska "Najpiękniejsze. Kobiety z obrazów" [Recenzja]




Muzy Witkacego, Salwadora Dali, Vermeera, Picasso czy Malczewskiego. Modelki Maneta, Schielego i Da Vinci. Ich wizerunki od lat są obecne w kulturze, znamy ich twarze, jednak okazuje się, że to przede wszystkim ich losy, charaktery świadczą o wyjątkowości. Nierzadko na progu szaleństwa, wywołanego przez mężczyzn znanych światu jako wielcy malarze, posłużyły Małgorzacie Czyńskiego za bohaterki powieści "Najpiękniejsze kobiety z obrazów" wydanej przez Znak Horyzont w serii "Prawdziwe historie".

Najbardziej znany, a zarazem tajemniczy kobiecy wizerunek w historii sztuki? Bez wątpienia jest nią Mona Lisa. Muza wielkiego mistrza Leonarda Da Vinci, tak jak i trzynaście innych kobiet, pojawia się na kartach powieści "Najpiękniejsze kobiety z obrazów", obalając swój mit. Uwiecznione na wieki, ku pamięci potomnym, nieśmiertelne na obrazach wielkich mistrzów. Mawiają, iż za sukcesem mężczyzny zawsze stoi kobieta, i te panie są tego najlepszym przykładem. Ich losy nierzadko bywały tragiczne, innym razem objawiają się jako kobiety szczęśliwe i spełnione. Jedno jest pewne: wyprzedzały współczesnych sobie ludzi o całą epokę. Nie tylko pozowały mężczyznom. Poznamy również fascynujące losy pań, dla których sztuka stała się sposobem na życie, a nierzadko i całym życiem. Poznajcie "Najpiękniejsze kobiety z obrazów".

Tajemnicą poliszynela jest fakt, iż wielkiemu talentowi towarzyszy wielkie szaleństwo, i książka Małgorzaty Czyńskiej jest poniekąd potwierdzeniem tej teorii. Życie z artystą stawia przed kobietą szereg wyzwań i wyrzeczeń. Pierwsze uczucie, jakie towarzyszy mi po lekturze "Najpiękniejszych" to.. ulga. Ależ jestem wdzięczna za moje zwykłe, szare życie! Bo, moi mili, bycie muzą, przyjaciółką, żoną, kochanką czy konkubiną wielkiego malarza to ciężki orzech do zgryzienia. Z większości portretów, zarówno tych książkowych jak i uwiecznionych lata temu przez znanych artystów, wyłania się obraz kobiety pełnej sprzeczności, samotnej wśród ludzi, nierzadko niezrozumianej. Rodzi się pytanie: czy było warto? Czy musiały zapłacić aż tak wysoką cenę za nieśmiertelność? 

Wszystkie prezentowane portrety to historie fascynujące, intrygujące i pełne pasji. Po raz kolejny przekonuję się, iż najlepsze, najbardziej nieprawdopodobne scenariusze pisze życie. Seria "Prawdziwe historie" już jakiś czas temu zapewniła sobie stałe miejsce na mojej półce, a "Najpiękniejsze. Kobiety z obrazów" tylko utwierdziło mnie w tym przekonaniu. To powieść nie tylko dla miłośników sztuki i twórczości Da Vinci, Witkacego czy Picasso. To książka dla każdego, kto zechce zaznajomić się z porywającymi losami ludzi, których życie determinowała sztuka. Niektóre z nich są bardziej niewiarygodne, inne mniej, ale jestem przekonana, że nie przejdziecie obok żadnej z tych historii obojętnie.

Wszelkie informacje zgromadzone przez Małgorzatę Czyńską, starannie wyselekcjonowane i opisane, mają swoje potwierdzenie w rzeczywistości. Rozpoczynając każdą z pojedynczych opowieści, autorka rozpoczyna od momentu kulminacyjnego w życiu kobiet, aby potem przejść do opisu ich losów. Czyńska rozbudza ciekawość, która towarzyszy nam cały czas wraz z poczuciem, że podglądamy prywatne życie artystycznej bohemy. Wbrew tytułowi, to nie jest tylko i wyłącznie książka o kobietach. Ich życie było tak mocno związane z portretującymi je mężczyznami, iż opowieść bez udziału malarzy byłaby niepełna, nierzetelna. Część z faktów jest już powszechnie znana, jednak Małgorzata Czyńska nie powiela ślepo tego, co już zostało powiedziane czy napisane. Autorka wzbogaca narrację o dodatkowe informacje, a przede wszystkim - o uczucia. Wszak to emocje najlepiej działają na czytelnika.

"Najpiękniejsze. Kobiety z obrazów" to kolejny dowód na to, iż warto znać serię "Prawdziwe historie" Znaku. Przeczytałam z wielką przyjemnością tę powieść i jestem pewna, że i po następną sięgnę z ciekawością.

Dziękuję Wydawnictwu Znak Horyzont za udostępnienie egzemplarza recenzyjnego!


Małgorzata Czyńska, "Najpiękniejsze. Kobiety z obrazów"
Wydawnictwo Znak Horyzont, 2014
ilość stron: 288
data premiery: 08.09.2014

sobota, 20 września 2014

Recenzja przedpremierowa | Isabel Allende "Ripper. Gra o życie"




Isabel Allende bez wątpienia należy do grona najpoczytniejszych współczesnych pisarzy iberoamerykańskich. Jej książki przetłumaczono na ponad 30 języków, a większość z nich przez długie tygodnie utrzymywała się na listach bestsellerów. "Ripper. Gra o życie" to książka, jakiej Isabel Allende nie napisała nigdy dotąd. Allende powraca z pierwszym w swojej karierze kryminałem.

Amanda Martin to całkiem nietypowa nastolatka. Wolny czas spędza przed komputerem, jednak nie absorbują jej popularne wśród dzieciaków w jej wieku media społecznościowe, plotkarskie portale czy internetowe znajomości. Amanda, wraz ze swoim dziadkiem i czwórką innych nastolatków mieszkających w różnych częściach świata, gra w sieci w grę Ripper. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że gra polega na poszukiwaniu seryjnego mordercy, który zabija w San Francisco. Z niewinnej gry rodzi się śledztwo, równoległe do tego prowadzonego przez Boba Martina, ojca Amandy, inspektora Wydziału Zabójstw. W kulminacyjnym momencie dochodzenia znika Indiana, matka Amandy. Wszystkie ślady prowadzą do grasującego w San Francisco seryjnego mordercy. Rozpoczyna się wyścig z czasem. Gra o życie.

"Ripper. Gra o życie" z pewnością nie zalicza się do grona klasycznych kryminałów. To wciąż Allende. Genialna, ale i charakterna, mocna, ale i specyficzna. Powieść z pewnością nie przekona do siebie fanów szybkiej, nieskomplikowanej i wciągającej akcji. Zanim naprawdę zacznie się "coś" dziać, Allende rozłoży na czynniki pierwsze wszelkie relacje łączące bohaterów, zadba o niesamowicie wnikliwy portret i no cóż, amatorów mocnych wrażeń może tym po prostu zanudzić. A szkoda. "Ripper. Gra o życie" to powieść rozbudowana, wielowątkowa i, chociaż kolejne trupy pojawiają się szybko i często, początkowo raczej mamy do czynienia z gatunkiem dobrze znanym Allende, a mianowicie obyczajem z mocno zaakcentowanym wątkiem kryminalnym. Potem zaczyna się dziać. Dostajemy publikację łączącą w sobie elementy powieści kryminalnej z emocjonującym thillerem psychologicznym. Naprawdę emocjonującym. Pochłonęłam całość, niespełna 500 stron, właściwie na trzech wydechach, czytałam kiedy tylko mogłam, a i wtedy kiedy nie mogłam również. Chociaż Isabel Allende nie zostanie dzięki "Ripperowi" mistrzynią zbrodni, to i tak warto.

"Ripper. Gra o życie" to przede wszystkim genialna powieść, kryminał już nieco słabszy, co wcale nie znaczy, że zły. Trzeba lubić specyficzną atmosferę Allende, jej wyjątkową dbałość o szczegóły, charakterystyczny styl. "Ripper" początkowo ciąży, niełatwo wejść w świat wykreowany przez chilijską pisarkę, przyzwyczaić się do niego, pokochać. Lecz kiedy już poczujecie swoisty klimat Allende, przepadniecie, tak jak i ja. Jestem zachwycona tym, co dostałam od autorki w prawie 500-stronicowej powieści, ale i świadoma, że nie każdemu ta książka przypadnie do gustu. Bo trzeba przebrnąć przez liczne opisy, analizy, niekoniecznie dokonanych zbrodni, przetrawić wszystkie demony i traumy, aby pokochać tę książkę całym sercem. Wiem, że niektórym to się po prostu nie uda, ale chciałabym jeszcze raz podkreślić, że warto.

Isabel Allende wplata w życie swoich bohaterów historie ważne, istotne. "Ripper. Gra o życie" to również głos w sprawie żołnierzy, którzy wracają z frontu i.. co dalej? Wrócili, jako bohaterowie, bo na wojnie istnieje przyzwolenie na zabijanie. Wrócili okaleczeni, nie tylko fizycznie, ale przede wszystkim psychicznie. Jeden z bohaterów najnowszej powieści Allende ponosi daleko idące konsekwencje swojego pobytu w Afganistanie. A pośród tych wszystkich wydarzeń miłość.. W jej najróżniejszych wariantach.

Isabel Allende bez wątpienia wielką pisarką jest, a swój talent udowadnia również w swej najnowszej powieści. "Ripper. Gra o życie" to tytuł dla czytelników, którzy sięgają po lektury z górnej półki. Jak dla mnie - geniusz, ale Allende zdecydowanie dla wszystkich nie jest.


Dziękuję Wydawnictwu MUZA SA za udostępnienie przedpremierowego egzemplarza recenzyjnego!

Isabel Allende "Ripper. Gra o życie"
Wydawnictwo MUZA SA, 2014
ilość stron: 496
data premiery: 08.10.2014

piątek, 19 września 2014

Recenzja przedpremierowa | Mike Greenberg "Wszystko, o czym marzysz"




Nie przez przypadek ta wyjątkowa powieść trafi do rąk czytelników 8 października. Od wielu lat październik na całym świecie jest uznawany jako miesiąc walki z rakiem piersi. Rak piersi jest najczęstszym nowotworem i statystycznie dosięga co 20 kobietę. Statystyki zmieniają swoje oblicze, kiedy choroba dotyka kogoś z naszych najbliższych, a nawet nas same. Książka Mike'a Greenberga "Wszystko, o czym marzysz" opowiada historię trzech kobiet, których losy krzyżują się w dniu, w którym każda z nich dowie się, że ma raka.

Brooke to czterdziestoletnia spełniona żona i matka. Rodzina jest jej największym szczęściem, a zarazem sposobem na życie. Kobieta nigdy nie miała aspiracji do robienia oszałamiającej kariery, jej celem jest być jak najlepszą dla męża i dzieci. 
Samantha skończyła 28 lat i wyszła za mąż. Spędza uroczy miesiąc miodowy na Hawajach z nowo poślubionym małżonkiem, kiedy odkrywa dowód jego niewierności. Postanawia, iż nie będzie jego żoną ani minuty dłużej.
Katherine to kobieta sukcesu. Czterdziestoletnia, zajmująca kierownicze stanowisko w banku na Wall Street, bajecznie bogata. Od niespełna 20 lat próbuje zapomnieć o mężczyźnie, który złamał jej serce i zniszczył życie. Jednak jak to zrobić, kiedy codziennie widuje go w pracy?
Wszystkie kobiety łączy jedno: rak piersi i chęć odzyskania "wczorajszego dnia i większości dzisiejszego".

Jak to możliwe, że mężczyzna, dziennikarz sportowy napisał tak piękną i poruszającą powieść dla kobiet i o kobietach? Trzeba przyznać, iż "Wszystko, o czym marzysz" jest wręcz idealna. Delikatna, subtelna, ale i szczera do bólu, bolesna. Taka, jaka powinna być książka o raku piersi. "Wszystko, o czym marzysz" to trzy różne historie, które łączą się w całość, kiedy każda z bohaterek dowiaduje się, że ma nowotwór. To również trzy różne sposoby radzenia sobie z chorobą, od natychmiastowej walki, poprzez poszukiwanie wsparcia, po negację i wyparcie. Zadziwia i wzrusza postawa tych kobiet. Nieważne, czy podejmą walkę, czy zrezygnują z dziesięciu procent więcej szans na siebie, one i tak wygrywają. Wygrywają, bo nie powierzają swego życia rakowi, nadal pragną i są szczęśliwe. Ta powieść to afirmacja życia!

Przyznam, iż to pierwszy raz, kiedy spotykam się z tą tematyką na kartach powieści, nie wiedziałam, czego mogę spodziewać. Nieco obawiałam się, że ta publikacja mnie przytłoczy, okaże się zbyt trudna, ciężka.. Skąd! "Wszystko, o czym marzysz" to piękna, pełna bólu, ale i nadziei, powieść o poszukiwaniu szczęścia. Książka jest podzielona na dwie części: życie bohaterek na chwilę przed wyrokiem i życie po usłyszeniu zdania "stwierdziliśmy nowotwór piersi". Te kobiety są piękne, a ich piękno pochodzi z głębi. Dawno nie spotkałam tak czarujących bohaterek i nie przywiązałam się tak mocno do ich losów.

"Wszystko, o czym marzysz" to jedna z tych książek, których nawet najpiękniejsze słowa nie opiszą, a najbardziej pochlebne recenzje nie są w stanie wyrazić piękna i wagi tej powieści. Jestem pod wielkim wrażeniem pracy Mike'a Greenberga, w końcu mężczyzny. Z niesamowitą wrażliwością oraz taktem opisał kobiecy świat i typowo kobiecą przypadłość. Greenberg to znawca kobiecej psychiki, niezwykle wnikliwy i uważny obserwator. Jego książka uszlachetnia, sprawia, że chcemy być lepsi. Niesamowicie wciągająca, mądra i czarująca historia. Po prostu musisz przeczytać.


Dziękuję Wydawnictwu MUZA za udostępnienie przedpremierowego egzemplarza recenzenckiego!

Mike Greenberg "Wszystko, o czym marzysz"
Wydawnictwo MUZA SA, 2014
data premiery: 08.10.2014
ilość stron: 352

środa, 17 września 2014

Wojciech Lada "Polscy terroryści" [Recenzja]



Powieści historyczne mają tę przewagę, że ich scenariusz napisało życie. Nierzadko okazuje się, iż historia jest o wiele lepszym scenarzystą, aniżeli najwybitniejszy nawet powieściopisarz. To, co nie śniło się znakomitym autorom, wydarzyło się naprawdę. Muszę jednak zgodzić się z powszechnym osądem, że książkę o tematyce historycznej czyta się trudniej. Powieść historyczna zdaje się być również tematem bardziej kłopotliwym dla pisarza. Jak sprzedać zawiłą, pełną chronologii, nazwisk i faktów historię zwykłemu laikowi, który z dziejami ludzkości miał tyle wspólnego, co uczęszczał na te zajęcia za czasów szkolnych? Jak z tym zadaniem poradził sobie Wojciech Lada?

"Istnieje około dwustu definicji terroryzmu, co znaczy tyle, że definicja terroryzmu nie istnieje. (...) Jest zjawiskiem raczej intuicyjnym niż deficyjnym - każdy wyczuwa, czym jest terror (...)" - pisze Wojciech Lada w swojej najnowszej publikacji, "Polscy terroryści". Początek XX wieku. W kraju jeszcze słychać echa represji po powstaniu styczniowym. Rozpoczyna się nowa epoka walki za wolność Polski. Epoka pełna zamachów, rozlewu krwi i brawurowych akcji. Epoka terroru, w jakim czynnie bierze udział elita, która zbudowała II Rzeczpospolitą. Piłsudski, Mościcki, Arciszewski i inni chwytają za broń, konstruują bomby, wysadzają w powietrze wagony pełne ludzi. Patrioci to czy terroryści?

Wojciech Lada posiada niebywały talent narracyjny. Powieść czyta się zadziwiająco łatwo i szybko, a poszczególne fakty nasz mózg przyswaja mimochodem. Całość pochłonęłam w jeden dzień, wprost nie mogąc oderwać się od lektury. Lada całą wiedzę przykazuje w przystępny i zrozumiały sposób, szeregując informację na kilka bloków tematycznych, co dodatkowo ułatwia czytelnikowi zrozumienie prezentowanych treści. Nie sztywna chronologia jest tu najważniejsza. Pojedyncze elementy łączą się w bardzo dobrze napisaną, interesującą, a przede wszystkim - wciągającą pozycję. Przyznam, iż dawno nie czytałam tak intrygująco napisanej powieści historycznej. 

"Polscy terroryści" przedstawiają poszczególne wydarzenia w sposób rzetelny. Autor nie krystalizuje żadnego z uczestników tamtych wydarzeń. Podrzuca czytelnikowi informacje, pozwala je uszeregować, ale ostateczną ocenę pozostawia odbiorcy. Książka podzielona jest na kilka rozdziałów - części tematycznych: "W akcji", "W drodze", "W laboratorium", "W domu", "W celi", "W spódnicy", "W spadku". Jako że lubuję się w motywie kobiety przedstawionej w literaturze w nieco innym świetle, niż to tradycyjne, z największym zainteresowaniem przeczytałam fragment o kobietach - terrorystkach właśnie. W ramach ciekawostki zdradzę, iż na kartach powieści spotkamy znaną z noweli Żeromskiego "Siłaczkę", a także i inne znajome z historii i literatury postacie.

Spora część informacji nie jest raczej elementem wiedzy powszechnej. Prezentowane treści znacznie wykraczają poza tą historię, którą poznajemy chociażby w szkole. "Polscy terroryści" pozwalają spojrzeć na znane nam indywidualności z nieco innej strony. Przyszły prezydent Mościcki konstruujący bombę? Przyznam, iż to dla mnie całkiem nowy portret. Lada pisze zarówno o tych znanych, jak i nieznanych. Jego świadectwo wiernie oddaje rzeczywistość, a spis pozycji w bibliografii naprawdę imponuje. Brawa dla autora za doskonałe przygotowanie merytoryczne, i nie tylko. Nie sztuką jest opracować i opisać. Sztuką jest opisać to tak, aby zainteresować szersze grono odbiorców.

Patrioci to czy terroryści? "Polscy terroryści" pomaga wyrobić sobie zdanie na ten temat, ale i ja, jak autor, nie będę Wam nic sugerować. Koniecznie sięgnijcie po tę pozycję i zdecydujcie sami.


Dziękuję Wydawnictwu Znak Horyzont za udostępnienie egzemplarza recenzyjnego powieści!

Wojciech Lada, "Polscy terroryści"
Wydawnictwo Znak Horyzont, 2014
ilość stron: 368
data premiery: 25.08.2014

poniedziałek, 15 września 2014

Wywiad | Małgorzata Warda o klubie Kobiety to czytają, Jodi Picoult i o internetowych hejterach



Powieści Małgorzaty Wardy są porównywane do książek bestsellerowej autorki Jodi Picoult. Zarówno Polka, jak i Amerykanka, nie boją się tematów kontrowersyjnych, zabierają głos w ważnych sprawach społeczno-obyczajowych. To nie jedyne, co łączy dwie pisarki. Powieści Jodi wydawane są pod patronatem klubu dyskusyjnego "Kobiety to czytają", tak jak i najnowsza publikacja Małgorzaty Wardy, "Miasto z lodu".

Jodi Picoult, Diane Chamberlain, Lisa Scottoline, Liane Moriarty i Małgorzata Warda. Jak się Pani czuje jako pierwsza polska pisarka w gronie autorek klubu „Kobiety to czytają”?

To dla mnie zaszczyt, nie marzyłam, że moja powieść "Miasto z lodu" trafi pomiędzy bestsellerowe, podziwiane przeze mnie pisarki. Jednocześnie jestem pozytywnie zaskoczona inicjatywą Klubu, tym, jak fantastycznie się rozwija, zdobywając  Czytelników. Cieszy mnie też, że wbrew temu, co mówi się o dzisiejszym czytelnictwie, jest tak wiele osób, którzy czują potrzebę dyskusji o książkach i robią to właśnie w Klubie.


Czy znała Pani klub wcześniej, zanim „Miasto z lodu” zostało wybrane na ósmą książkę klubową?

Słyszałam o tej inicjatywie, ale nie miałam okazji wcześniej wziąć w niej udziału. Teraz z przyjemnością się do niego przyłączyłam.

W spocie reklamującym Pani książkę ambasadorka klubu, Magdalena Kumorek, nazywa Panią „polską Jodi Picoult”. Jak Pani do tego podchodzi?

Jodi to wspaniała pisarka, podziwiam ją za to, co robi a odkryłam ją właśnie dzięki Prószyńskiemu. Pracująca tam dawniej Renata Smolińska podarowała mi powieść "Bez mojej zgody" okraszając gest słowami, że widzi podobieństwo pomiędzy sposobem mojego pisania a Jody. Byłam bardzo ciekawa autorki. "Bez mojej zgody" to pierwsza powieść Picoult, którą przeczytałam. Do dzisiaj mam ją w pamięci, tak jak i inne jej książki, na przykład "Jesień cudów" czy historię rozgrywającą się w środowisku Amiszów. Porównanie do niej jest dla mnie niezwykle miłe, jednocześnie wydaje mi się, że wynika ono raczej tylko z faktu, że obie w swoich książkach poruszamy trudne, kontrowersyjne tematy. Nie mam śmiałości dopatrywać się pomiędzy naszymi książkami innych podobieństw.

Gdyby miała Pani wybrać jedną, napisaną i wydaną już książkę, którą wprowadziłaby Pani do oferty klubu „Kobiety to czytają”, co by to było?

Tylko jedną? Toż to sadyzm! ;-) Przychodzi mi do głowy powieść Emmy Donoghue "Pokój". Powieść postawiła przed Czytelnikami wiele pytań, które nie dawały mi spokoju jeszcze długi czas po tym, jak przeczytałam ostatni akapit.  Porusza bardzo ważny temat jakim jest "więzienie" i nie mam tu na myśli więzienia, które zgotował porywacz głównej bohaterce powieści ale więzienie, którym stał się dla niej synek, wychowany od małego w niewoli.

W książce odwołuje się Pani do tematów trudnych i rzadko spotykanych w polskiej literaturze. Skąd zainteresowanie tematyką anonimowych hejterów internetowych, linczu społecznego?

Motywacją do sięgnięcia po ten temat była Amada Todd, szesnastolatka, która popełniła samobójstwo. Była ofiarą internetowego bullyingu, zniszczyła ją młodzież szkolna, pisząc na jej temat krzywdzące komentarze.  Świat Internetu rządzi się swoimi prawami, ludzie otrzymują anonimowość, która pozwala im na internetowe hejterstwo. To świat, gdzie można stworzyć sobie anonimową tożsamość i świadomie albo nieświadomie wyrządzić komuś krzywdę. W "Mieście z lodu" stworzyłam bohaterkę, która może budzić kontrowersje. Była modelka pism dla panów, chora na afektywną chorobę dwubiegunową zaniedbała swoje dziecko. Nurtowało mnie pytanie, czy zasłużyła na nienawiść społeczeństwa? Był oczywiste, że ludzie, oglądając w Internecie jej rozbierane zdjęcia, poczują się ekspertami od życia Teresy i szybko zaczną odczuwać do niej niechęć. Rozkręciłam machinę zdarzeń, obserwując, jak rozgrywa się to w realnym świecie, gdy dochodzi do tragedii. Mnie samą niepokoiło, co wydarzy się dalej, jak daleko mogą posunąć się internetowi hejterzy oraz ludzie żyjący w małym, odciętym od świata mieście.

Jak przebiegała praca nad powieścią „Miasto z lodu”?

Pomysł na książkę zrodził się jesienią zeszłego roku. Mój Wydawca, Prószyński, bardzo mnie wspierał przy jej powstawaniu. Pracowałam z moją dyżurną panią psycholog, Iloną Poćwierz-Marciniak, która pomogła mi zbudować psychologię postaci. Zwróciłam się również o pomoc do policjantów, Piotra Pochuro oraz Jarosława Zycha, by pomogli mi zbudować policyjne książkowe śledztwo. Najwięcej pracy jednak wynikało z umieszczenia akcji powieści w górach i to w mroźną zimę. Wcześniej nie byłam zimą w górach, więc musiałam tam pojechać i przekonać się na własnej skórze, jak wygląda życie małych miast zagrożonych lawinami, odciętych od cywilizacji przez zaspy śniegu, gdzie dzikie zwierzęta takie jak niedźwiedzie czy wilki mogą się zbliżyć do gospodarstw w celu szukania pożywienia.

Skąd Pani czerpała informacje o afektywnej chorobie dwubiegunowej, na którą cierpi Teresa Tomaszewska, bohaterka książki?

W pracy nad Teresą pomogła mi zaprzyjaźniona psycholog oraz osoby z Internetu, które zgodziły się opowiedzieć o swoich dramatach albo o życiu z chorą osobą. Ich historie bardzo mnie poruszyły, dzięki nim zrozumiałam, z jakim problemem na co dzień borykała się moja bohaterka, trzynastoletnia Agata i jak bardzo choroba niszczyła życie jej matki.

Dlaczego to właśnie w górach umieściła Pani swoją opowieść? Czy Tatry są dla Pani szczególnym miejscem?

M. Warda "Miasto z lodu"
Wyd. Prószyński i S-ka
Ta historia wymagała mroźnej scenerii i małego, odciętego od cywilizacji miasteczka, w którym żyje niewielka społeczność. Długo szukałam na mapie takiego miejsca, aż w końcu zrozumiałam, że najlepiej będzie stworzyć je w górach. Wybór padł na Tatry z powodu ...zagrożenia lawinowego, które stwarzają wysokie góry. Tatry są też dość wysokie, by się w nich zgubić albo odejść na tyle daleko, by powrót w złą pogodę stał się niemożliwy.

Z jakimi trudnymi tematami zmierzy się jeszcze Małgorzata Warda w przyszłości?

Wiosną przyszłego roku ukaże się wznowienie mojej powieści "Nikt nie widział, nikt nie słyszał", która - mam nadzieję - również zainteresuje Klubowiczów oraz Czytelników, którzy nie boją się kontrowersyjnych tematów. Tym, którzy powieści jeszcze nie czytali, przybliżę, że będzie to rzecz o porwaniach dzieci i szukaniu swojej tożsamości. Również wiosną w wydawnictwie Media Rodzina ukaże się moja pierwsza książka s-f, skierowana nie tylko do dorosłego odbiorcy ale też do młodzieży. Zmierzę się w niej z tematem gry komputerowej stworzonej w tak nowoczesnej technologii, że można w niej odczuwać sensorycznie zapachy, smaki, ból... i można w niej przeżyć własną śmierć. W tę grę, na prośbę policji, zagra moja główna bohaterka Mika. W wirtualnym świecie zetknie się z miłością i pięknem księżyca Io, ale też z cierpieniem, przemocą i gniewem, który przedostanie się do realnego świata.

niedziela, 14 września 2014

Recenzja przedpremierowa: Katarzyna Pisarzewska "Zmowa milczenia"




Małe miasteczka mają w sobie coś niezwykłego. Prowincjonalna społeczność pod fasadą sielankowego życia skrywa najmroczniejsze tajemnice. Przekonali się o tym nie jednokrotnie polscy pisarze, umieszczając fabułę swoich powieści właśnie w niewielkich miejscowościach. Pozornie wszyscy się znają, wiedzą o sobie wszystko, jednak atmosfera lubi się zagęszczać. Poznajcie kolejną bardzo dobrą pozycję na rodzimym rynku wydawniczym. Katarzyna Pisarzewska "Zmowa milczenia" w księgarniach od 25 września.

W małym Gosztownie policja nie ma zbyt wiele pracy. Życie toczy się swoim rytmem, nieco sennym i powolnym. Wszystko ma swój czas i swój rytm. Sielankę przerywa śmierć młodego chłopaka w tajemniczych okolicznościach. Zajmująca się sprawą sierżant sztabowy Maria Gajda trafia na powiązanie z niewyjaśnionym morderstwem sprzed lat. Policjantka musi zmierzyć się z lokalnymi sekretami, obalić mity panujące w prowincjonalnej społeczności i odkryć demony ukryte pod maskami mieszkańców. Maria współpracuje przy śledztwie ze swoim długoletnim przyjacielem, który zaczyna postrzegać kobietę w nieco innych kategoriach. Maria jednak ukrywa się pod pokrytą bliznami, ogoloną na łyso głową. Toksyczne relacje z matką dodatkowo utrudniają kobiecie i tak skomplikowane już związki z mężczyznami.

"Zmowa milczenia" to społeczno-obyczajowa powieść, łącząca w sobie również elementy tradycyjnego kryminału oraz powieści psychologicznej. Katarzyna Pisarzewska doskonale zgrała ze sobą wszystkie poszczególne fragmenty, aby stworzyć dzieło spójne i ciekawe. Mamy wszystkie elementy, które czynią książkę atrakcyjną: tajemnicę sprzed lat, sprawę morderstwa, która w miarę rozwoju akcji komplikuje się coraz bardziej, emocjonujące śledztwo,  kobietę z przeszłością i mężczyznę po przejściach, gęstą atmosferę małej miejscowości, a także toksycznego rodzica. Pisarzewska połączyła pojedyncze ogniwa i zawrzało. "Zmowa milczenia" to wciągająca powieść, pełna niejasności, kluczenia i tajemnic. Czyta się ją bardzo szybko, cały czas wzrasta ciekawość i nie możemy odłożyć jej na półkę, dopóki nie poznamy rozwiązania zagadki.

Ważne są portrety psychologiczne poszczególnych postaci, które w dużej mierze wpływają na ostateczny kształt powieści. Poszczególne strony naszpikowane są emocjami, współodczuwamy z bohaterami ich strach czy niepewność. Pisarzewska zbudowała swoją książkę przede wszystkim w oparciu na wiernym oddaniu poszczególnych wizerunków. Te indywidualności są na tyle ciekawe, że zaintrygowały mnie nawet bardziej niż fabuła, która przecież również jest całkiem niezła. Bardzo spodobał mi się wątek relacji Marii z jej toksyczną matką. Autorka poniekąd zamienia się w psychoanalityka, analizując tę szczególną, choć trującą więź. I tak, jak i w życiu bywa najczęściej, ta akurat historia nie ma zakończenia. Przyznam, iż cały portret Marii to jeden z najdokładniejszych i najstaranniejszych obrazów, jaki miałam ostatnio okazję poznać podczas lektury polskiej powieści.

"Zmowa milczenia" to powieść, której nie można przeczytać "po łebkach", w międzyczasie. Tę książkę trzeba poznać starannie i dokładnie, aby wynieść z lektury to, co autorka chciała przekazać. Kolejna ciekawa propozycja na polskim rynku wydawniczym, co cieszy mnie niezmiernie, gdyż od dłuższego czasu stawiam na rodzimą literaturę.


Dziękuję Wydawnictwu Znak Literanova za udostępnienie egzemplarza recenzyjnego!


Katarzyna Pisarzewska, "Zmowa milczenia"
Wydawnictwo Znak Literanova, 2014
ilość stron: 352
data premiery: 22.09.2014