czwartek, 18 czerwca 2015

Teresa Ewa Opoka "Kalinowe serce" | Recenzja



Raz na jakiś czas zdarzy mi się lektura, do oceny której kompletnie nie wiem, jak podejść. Bo jest napisana poprawnie, język wyrazisty, klimat wspaniały, ale coś mi nie gra. Już od początku czułam, że zdecydowanie coś jest na rzeczy, ale przebrnęłam, przeczytałam, poznałam. I już wiem. Zapowiedź najnowszej powieści Teresy Ewy Opoka "Kalinowe serce" nie zdradza zbyt wiele z treści powieści, nie wiemy, z jaką tematyką mierzy się autorka, o czym będzie jej powieść. Ale nie to jest najgorsze. Najgorsze w tym wszystkim jest to, że ja dzisiaj, już po lekturze, nadal nie wiem, o czym jest ta książka.

Kalina jest młodą, atrakcyjną dziewczyną. Pochodzi z rozbitej rodziny. Matka wyjechała do Anglii i tam założyła nową rodzinę, ojciec od tej pory popija i nie ma stałej pracy. Bracia Kaliny zostali umieszczeni przez opiekę społeczną w domu dziecka. Kalina nie ma nikogo, kto mógłby jej pomóc. Pewnego dnia jej życie odmienia się. Dziewczyna otrzymuje posadę w mieście, gdzie ma opiekować się starszą, schorowaną panią. Poznaje dużo starszego od siebie mężczyznę. Los uśmiechnął się do Kaliny. Wkrótce Kalina rozpocznie studia, poślubi ukochanego, ale czy jest gotowa na to, aby po wszystkich niepowodzeniach, po prostu cieszyć się życiem?

Nie czuję, nie kupuję tej historii. Jest mocno przerysowana, zachowania bohaterów są dla mnie niejasne, autorka nie pokusiła się nawet o przedstawienie motywacji swoich postaci. Dostrzegam potencjał, w książce występuje kilka interesujących wątków, ale całość nijak ma się do siebie. Nie wiem, może bohaterowie z zamysłu mieli być spontaniczni? Nie potrafię wyjaśnić ich decyzji, zachowań. Największy zarzut pod adresem "Kalinowego serca" to brak konsekwencji. Ta książka jest, niestety, nieprzemyślana. A szkoda. Bo pojedyncze elementy są świetne! Wspomnienia staruszki, którą opiekuje się Kalina, skomplikowana historia jej rodziny, trudna przeszłość młodej dziewczyny, zbyt duża odpowiedzialność zrzucona na jej barki. To brzmi naprawdę dobrze, ale kiedy dodamy do tego swego rodzaju bezmyślność głównych bohaterów, naciąganą fabułę i brak spójności tekstu robi się, no cóż, mniej ciekawie.

Wszystko, co złe, zdaje się przytłaczać to, co dobre. Tymczasem "Kalinowe serce" to nie jest zła książka. Autorka próbowała wpasować się w nurt, w jakim ostatnio wydaje Prószyński - "Jedenaście tysięcy dziewic" czy "Dokąd teraz?", to miała być wyrazista powieść literatury środka, ale zabrakło emocji i starannego wyszlifowania całości. W efekcie Kalina irytuje, jej mąż wywołuje ironiczny, nieco współczujący uśmieszek. A przecież Teresa Ewa Opoka pisze w dobrym stylu, pięknym, wyrazistym językiem. Dalekie tło historyczne, a nawet rozważania nad słusznością wybuchu powstania warszawskiego - te smaczki cenię w "Kalinowym sercu" najbardziej. Bo ta opowieść z przeszłości prezentuje się o niebo lepiej niż współczesna historia o "leśnej dziewczynie". Kalinie. "Kalinowe serce" kończy się tak, że w zasadzie równie dobrze to zakończenie książki mogłoby być zakończeniem któregoś ze środkowych rozdziałów. Może coś nie tak z moją wrażliwością, ale ja nie wyłapałam żadnego przesłania.

Mimo tych oczywistych niedociągnięć, nie mogę stwierdzić, że książka jest zła. Oceniłabym ją raczej jako mocno przeciętną, z uwzględnieniem dobrych, jak i tych słabych stron. Teresa Ewa Opoka nie obrała żadnego konkretnego kierunku, "Kalinowe serce" to powieść w zasadzie o wszystkim, a, wiadomo, że jak o wszystkim, to i z reguły o niczym. Warto dla ciekawego tła historycznego, niebanalnego stylu, rodzinnej traumy. Sami zdecydujcie, czy te korzyści przewyższają wady.

Dziękuję Wydawnictwu Prószyński i S-ka za udostępnienie egzemplarza recenzyjnego!

Teresa Ewa Opoka "Kalinowe serce"
Wydawnictwo Prószyński Media, 2015
ilość stron: 400
data premiery: 11.06.2015

wtorek, 16 czerwca 2015

Anna Herbich "Dziewczyny z Syberii" | Recenzja



Nigdy nie dowiemy się, ilu Polaków zginęło podczas zesłania na Syberię. Jedna z bohaterek najnowszej książki Anny Herbich mówi: "Gdyby Bóg zechciał wskrzesić wszystkich więźniów łagrów, to w całej Rosji podniosłaby się ziemia". Ta wypowiedź oddaje ogrom zbrodni, jakiej dopuścili się Sowieci. Nie znamy liczby poległych, ich nazwisk, historii. Możemy natomiast oddać głos tym, którzy przeżyli zesłanie na Syberię. Wysłuchajmy opowieści dziesięciu niezwykłych kobiet, które przeszły przez piekło na ziemi. To właśnie one, bohaterki książki "Dziewczyny z Syberii", przemawiają w imieniu tych, których dzisiaj nie ma już pośród nas.

Lata komunistycznej propagandy zrobiły swoje. Nawet dzisiaj, po dwudziestu sześciu latach, od obalenia poprzedniego systemu, kiedy myślimy "II wojna światowa, obóz koncentracyjny" na myśl od razu przychodzi jedno słowo. "Niemcy". Skrzętnie ukrywana prawda ujrzała światło dzienne, ale w naszej świadomości wciąż to właśnie nazistowskie Niemcy były odpowiedzialne za największe zbrodnie wojenne. 17 września 1939 roku ze wschodu przybyli Sowieci. W 1940 roku rozpoczęły się masowe zesłania Polaków na Syberię, które nie skończyły się wraz z zakończeniem II wojny światowej. "Wrogowie ludu" byli zsyłani na Sybir jeszcze w latach 50. XX wieku. Po śmierci Stalina i nastąpieniu odwilży wielu Polaków zostało zwolnionych z łagrów. Jak wyglądało życie na zesłaniu? Jak nasze bohaterki radziły sobie z łagrową rzeczywistością? Jak przetrwały? Tego dowiecie się z lektury najnowszej książki autorki "Dziewczyn z Powstania", "Dziewczyny z Syberii".

Weronika do dziś walczy o pamięć i szacunek dla Żołnierzy Wyklętych. Zdzisława wraz z ukochanym uciekła z łagru i ruszyła w drogę przez sowiecką tajgę. Janina sama zgłosiła się jako ochotniczka na Sybir. Nie chciała zostać rozdzielona z rodziną. Alina została deportowana w wieku dziesięciu lat. Wszystkie przeszły przez piekło na ziemi. Nie poddały się. Wygrały. Dały świadectwo niesamowitej odwagi i zachowały to, co na Syberii najcenniejsze. Człowieczeństwo. Mimo poniżeń, głodu, brudu, mrozu, bicia i bólu nie pozwoliły, aby je zezwierzęcono. To niewiarygodne, ile człowiek jest w stanie przeżyć. Po zwolnieniu z łagrów przez wiele lat musiały żyć w komunistycznej Polsce. Część z nich postanowiła wyemigrować. To nie był ten kraj, który znały sprzed wybuchu II wojny światowej. Zarówno bohaterki poprzedniej książki Anny Herbich, jak i najnowszej, opowiadają zgodnie. Tamtych ludzi już nie ma. 

"Dziewczyny z Syberii" to jedna z tych książek, których nie da się ocenić. Bo jak można oceniać, podważać przeżycia kobiet, które przeżyły zesłanie? Ta opowieść aż kipi od ludzkich emocji, cierpienia, bólu, strachu. To przerażające świadectwo ludzi, którzy przeszli przez piekło. Anna Herbich dotarła do wyjątkowych kobiet. Nie tylko fakt zesłania na Syberię czyni z nich kogoś szczególnego. To niesamowita niezłomność charakteru, odwaga i wierność swoim ideałom świadczą o ich bohaterstwie. Możemy być dumni, że te kobiety są Polkami. Że nie dały się enkawudzistom, że to właśnie ich siła utkwiła w pamięci strażników łagru. Koniecznie przeczytajcie "Dziewczyny z Syberii", bo to ważna i potrzebna książka.

Dziękuję Wydawnictwu Znak Horyzont za udostępnienie egzemplarza recenzyjnego!

Anna Herbich "Dziewczyny z Syberii"
Wydawnictwo Znak Horyzont, 2015
ilość stron: 304
data premiery: 20.05.2015

KONKURS! Wygraj najnowszy kryminał Katarzyny Puzyńskiej "Z jednym wyjątkiem"



Konkurs!
Wygraj 1 z 3 egzemplarzy najnowszej powieści Katarzyny Puzyńskiej "Z jednym wyjątkiem"!

"Po zimie w Lipowie nie zostało już śladu. Wiosna przejmuje świat w swoje władanie. Kwitną kasztanowce, a na polach szumi zielone jeszcze zboże. Przy tej sprzyjającej aurze młodszy aspirant Daniel Podgórski zamierza nareszcie zmienić swoje życie i oświadczyć się Weronice Nowakowskiej.
Tymczasem w okolicach Lipowa umiera pewna kwiaciarka. Kobieta jest już wiekowa, jej śmierć początkowo nie wydaje się więc wcale podejrzana. Z jakiegoś powodu jednak ratowniczka medyczna z karetki pogotowia wezwanej przez sąsiadkę zmarłej nalega na natychmiastowe sprowadzenie policji. Szybko okazuje się, że kobieta miała rację: kwiaciarka została zamordowana.
Daniel Podgórski i komisarz Klementyna Kopp stają przed kolejnym trudnym zadaniem. Kto mógł życzyć śmierci samotnej starszej pani? Dlaczego wytatuował na jej piersi trudny do odcyfrowania napis? Co ma z tym wszystkim wspólnego historia pary młodych ludzi sprzed ponad stu sześćdziesięciu lat?"
(opis ze strony wydawcy: www.proszynski.pl)

No właśnie... Co stało się w Lipowie?

Zabaw się w detektywa!
Na podstawie powyższego opisu spróbuj wydedukować, kto i dlaczego zabił kwiaciarkę?

Liczymy na Waszą wyobraźnię i inwencję twórczą!

Autorzy 3 najciekawszych odpowiedzi zostaną nagrodzeni egzemplarzem powieści Katarzyny Puzyńskiej "Z jednym wyjątkiem".

Aby wziąć udział w konkursie, należy w komentarzach pod tym postem (na blogu przeglad-czytelniczy.blogspot.com) udzielić odpowiedzi na podane wyżej pytanie konkursowe. 
Zgłoszenie powinno zawierać odpowiedź, adres mailowy oraz nick/imię i nazwisko.
Na Wasze zgłoszenia czekam do niedzieli 21 czerwca.
Ogłoszenie wyników w poniedziałek 22 czerwca.

Sponsorem nagród jest Wydawnictwo Prószyński i S-ka, a organizatorem konkursu blog Przegląd czytelniczy.

Powodzenia!

poniedziałek, 15 czerwca 2015

"Bajkoterapia, czyli bajki-pomagajki dla małych i dużych" | Recenzja



Nie od dziś pedagodzy wiedzą, że bajki terapeutyczne to doskonały materiał do pracy z dziećmi. Teraz Wydawnictwo Nasza Księgarnia umożliwia rodzicom zbudowanie dialogu i rozwiązanie problemów z wykorzystaniem bajek-pomagajek. "Bajkoterapia" pomaga dzieciom zrozumieć otaczający je świat, pozbyć się lęku czy uwierzyć w siebie. W mojej karierze mamy nie spotkałam się jeszcze z tak wartościową, ważną książką dla dzieci i rodziców.

We wstępie wypowiada się Katarzyna Klimowicz. Psychoterapeutka, pracuje z dziećmi i dorosłymi. Tłumaczy, jak, kiedy i czy w ogóle czytać bajki terapeutyczne. Pisze o tym, jak rozpocząć rozmowę po lekturze, co zrobić, aby nasze dziecko jak najwięcej wyniosło z przeczytanej bajki. A potem jest bajka. A raczej bajki. Konkretnie - czternaście bajek. Znajdziemy opowieść o dzieciach, które nie wierzą w siebie, wszystkiego się boją, mają problemy z samodzielnością, rywalizują ze swoim rodzeństwem czy ich rodzice się kłócą. Ale nie tylko. Jest również bajka o telefonach alarmowych, zachowaniu nad wodą, wirtualnym świecie, nieznajomych. Każde dziecko i każdy rodzic znajdzie coś dla siebie.

I właśnie to w tej publikacji jest wyjątkowe. Porusza szereg problemów, pomaga nam wychować świadome zagrożeń, ale jednocześnie pewne siebie dzieci. A przecież o to nam, rodzicom, chodzi! Uważam, że każdy rodzic przedszkolaka powinien mieć tę książkę na swojej półce. Bajki-pomagajki pomagają dzieciom zrozumieć własne emocje i uczą pewnych określonych zachowań. Po każdej bajce następuje komentarz bajkoterapeutyczny. Pojawiają się konkretne wskazówki i pytania, jakie możemy zadać dziecku po lekturze. "Bajkoterapia" kształtuje prawdziwy i dojrzały dialog w relacjach rodzica z dziećmi. Bajki nie narzucają światopoglądu, one tylko pomagają dzieciom usystematyzować pewne sprawy.

Warto nadmienić, iż każda bajka ma innego autora, co dodatkowo wpływa na uniwersalizm publikacji. Ilustracje wykonał Marcin Piwowarski i grzechem byłoby nie wspomnieć o przepięknej szacie graficznej. Cudowne ilustracje, twarda oprawa, elegancka czcionka. "Bajkoterapia" przyciąga uwagę i wzrok czytelnika. Każdy z autorów dodał coś od siebie, przekazał to, co jego zdaniem jest ważne i istotne. Pamiętajmy o tym, że "Bajkoterapia, czyli bajki-pomagajki dla małych i dużych" to przede wszystkim okazja do wspólnego, wartościowego spędzenia czasu z dzieckiem. Serdecznie polecam.

Dziękuję Wydawnictwu Nasza Księgarnia za udostępnienie egzemplarza recenzyjnego!

"Bajkoterapia, czyli bajki -pomagajki dla małych i dużych"
Wydawnictwo Nasza Księgarnia, 2015
ilość stron: 240

niedziela, 14 czerwca 2015

Powrót do Lipowa, czyli słów kilka o "Z jednym wyjątkiem" na chwilę przed premierą



Nie lubię wielotomowych serii powieści kryminalnych. Naprawdę nie lubię. Wolę, kiedy autor w każdej kolejnej książce kreuje nowych bohaterów, miejsca i rzeczywistość. Dla Katarzyny Puzyńskiej robię wyjątek. Bo jej serię o policjantach z Lipowa po prostu uwielbiam. Za chwilę ukaże się czwarta część, "Z jednym wyjątkiem" i wszyscy ci, którzy czytali poprzednie tomy, już teraz wiedzą, że powieść będzie rewelacyjna. I wiecie co? Macie rację. Moim skromnym zdaniem to właśnie Katarzyna Puzyńska jest polską królową kryminału. W moim sercu zdecydowanie zajmuje pierwsze miejsce.

W okolicach Lipowa umiera pewna wiekowa kwiaciarka. Kobieta osiemdziesiątą wiosnę swojego życia miała już dawno za sobą, więc początkowo jej zgon nie budzi podejrzeń. Policja jednak postanawia przyjrzeć się z bliska śmierci Małgorzaty Głuszczyńskiej. Wezwana na miejsce ratowniczka medyczna z karetki pogotowia podejrzewa, iż kobieta została zamordowana. Szybko okazuje się, że kwiaciarka rzeczywiście padła ofiarą przestępstwa. Rozpoczyna się wielowątkowe śledztwo, w którym na jaw wychodzą nie tylko mroczne tajemnice z przeszłości Małgorzaty Głuszczyńskiej, ale również podejrzane interesy okolicznego zakładu produkcyjnego czy działania towarzystwa ekologicznego. Co wspólnego ze współczesnym morderstwem ma rozegrana ponad sto sześćdziesiąt lat temu partia szachów?

"Młodszy aspirant Daniel Podgórski rozejrzał się po pokoju z uznaniem" - czytam pierwsze zdanie i wiem, że jestem w domu. Tylko u Katarzyny Puzyńskiej, aby rozejrzeć się po pokoju trzeba być "młodszym aspirantem Danielem Podgórskim", a nie Danielem Podgórskim. Lipowo na dobre zagościło w sercach miłośników polskich kryminałów. Dziś Katarzynę Puzyńską wymienia się pośród czołowych polskich "kryminalistek". W ciągu roku od debiutu autorka wydaje już czwartą część serii. Jest już zapowiedź kolejnej, piątej powieści. A najlepsze w tym wszystkim jest to, że przy tym niewiarygodnym tempie nie traci na jakości. Bo "Z jednym wyjątkiem" to kolejna wyśmienita powieść kryminalna. Gdybym miała ją porównać do którejś z dotychczasowych książek Katarzyny Puzyńskiej, wskazałabym na "Motylka", gdyż intryga utrzymana jest w podobnych klimatach. Ale! Nic więcej nie powiem. Przekonajcie się sami.

W "Z jednym wyjątkiem" Katarzyna Puzyńska połączyła historie jednej z najsłynniejszych partii szachów sprzed stu sześćdziesięciu lat z pewną tajemnicą z czasów rządu komunistów w Polsce. I jak to zwykle u Puzyńskiej bywa - ogromną rolę odgrywają emocje. Uwielbiam to, jak autorka podsuwa tropy, urywa w połowie myśli, maksymalnie podkręcając tym tempo. Napięcie sięga zenitu już w połowie lektury i nie odpuszcza aż do końca. Na uwagę zasługuje również rozbudowany wątek społeczno-obyczajowy. Dobrze jest czytać kryminały Katarzyny Puzyńskiej w takiej kolejności, w jakiej zostały wydane. Czytając "od środka", stracimy wiele, gdyż nawet jeśli każda część to inne śledztwo, to właśnie wątki społeczno-obyczajowe są kontynuowane w każdej kolejnej powieści. W zakończeniu "Z jednym wyjątkiem" Katarzyna Puzyńska uchyla rąbka tajemnicy, o czym będzie kolejna część, "Utopce". Czekam z niecierpliwością!

Jeśli jest pośród was ktoś, kto jeszcze nie zna cyklu o policjantach z Lipowa, do księgarni marsz! Katarzyna Puzyńska to literacki geniusz, a jej książki są tego najlepszym dowodem. Jeżeli czytaliście poprzednie części i przeszła wam przez głowę myśl, że coś złego mogłoby się podziać z twórczością Katarzyny Puzyńskiej (nie wierzę, że ktoś mógłby w ogóle tak pomyśleć!), bez obaw możecie podchodzić do lektury "Z jednym wyjątkiem". Po raz czwarty zbieram szczęką z podłogi i z tej właśnie przyczyny pozwalam sobie na prywatną koronację Katarzyny Puzyńskiej.

Dziękuję Wydawnictwu Prószyński i S-ka za udostępnienie egzemplarza recenzyjnego!

Katarzyna Puzyńska "Z jednym wyjątkiem"
Wydawnictwo Prószyński Media, 2015
ilość stron: 744
data premiery: 16.06.2015

sobota, 13 czerwca 2015

Jessica Sorensen "Przypadki Callie i Kaydena" | Recenzja przedpremierowa



Już od dłuższego czasu nie należę do grupy wiekowej, której bezpośrednim odbiorcą miała być ta książka. Powieść Jessici Sorensen „Przypadki Callie i Kaydena”, zaliczana do literatury młodzieżowej, z pewnością nie jest lekturą tylko dla młodzieży, a ja jestem tego najlepszym przykładem. Pochłonęłam w jeden wieczór, zarwałam noc dla tej książki i mówię głośno: jestem zachwycona! I żałuję tylko, że w czasach, kiedy ja sama czytałam literaturę młodzieżową, nie powstawały tak dobre książki. Albo ja miałam wyjątkowego pecha, że nie trafiałam na takie perełki.

Callie jest młodą, atrakcyjną dziewczyną, jednak unika towarzystwa, nigdy nie miała chłopaka czy najlepszej przyjaciółki, a na imprezy chodzi raczej z konieczności niż dla przyjemności. Rówieśnicy mają ją za dziwadło. Callie próbuje ukryć atrybuty kobiecości, ścinając włosy i wybierając workowate ubrania. Pewnego dnia Callie jest świadkiem pobicia chłopaka ze szkoły, Kaydena przez własnego ojca. Dziewczyna interweniuje i tym samym być może ratuje Kaydenowi życie. Kilka miesięcy później Callie i Kayden spotykają się ponownie w collegu. Mimo iż znają się od dziecka, dopiero teraz między nastolatkami rodzi się wzajemna fascynacja. Kayden nie jest jedyną ofiarą przemocy. Również Callie skrywa mroczną tajemnicę, która nie pozwala jej zbliżyć się do Kaydena. Callie i Kayden, dwoje okaleczonych nastolatków, spędzają ze sobą coraz więcej czasu. Przeżycia i bagaż doświadczeń młodych ludzi nie dopuszczają jednak do głosu beztroski oraz porywów serca.

Jessica Sorensen stworzyła fenomenalne, wiarygodne portrety psychologiczne głównych bohaterów. Mimo młodego wieku okazuje się, że przeszli już w życiu wiele. Jak poradzić sobie z traumą, która dopadła nastolatków w miejscu pozornie bezpiecznym – własnym domu? Callie i Kayden muszą opuścić rodzinną miejscowość, wyjechać do collegu, aby uporać się z demonami przeszłości. „Przypadki Callie i Kaydena” chwytają za gardło. To mocna, odarta z fałszu literatura. Jessica Sorensen w sposób niepozbawiony empatii i współczucia, stopniowo wprowadza nas w świat bohaterów. Już na samym początku odkrywamy tajemnicę Kaydena, wiemy kto i w jaki sposób krzywdził nastolatka przez lata. Jednak Callie pozostaje dla czytelnika zagadką. Wraz z rozwojem akcji autorka podsuwa coraz więcej tropów, możemy z powodzeniem domyślać się, dlaczego Callie jest wycofaną i pokiereszowaną przez los dziewczyną. Ten zabieg maksymalnie przyciąga uwagę czytelnika. Sorensen nie ukrywa przed nami wszystkiego, aby wzbudzić zainteresowanie już na początku, jednakże wie, że jednocześnie nie może odkryć wszystkich kart. 

„Przypadki Callie i Kaydena” to lektura dla osób w każdym wieku, nie tylko rówieśników Callie i Kaydena. Nastolatkom pomoże uporać się z własnymi emocjami, rodzicom – zrozumieć świat młodego człowieka i przypomnieć sobie, jak to było, przecież wcale nie tak dawno. Ale „Przypadki Callie i Kaydena” to przede wszystkim trzy razy „w”: wspaniała rozrywka, wciągająca fabuła i wiarygodne postacie. Książkę czyta się doskonale. Historię poznajemy z dwóch perspektyw, narracja płynnie przechodzi od Callie do Kaydena i odwrotnie. Pozwala nam to w pełni zrozumieć emocje głównych bohaterów, zbudować w głowie portret postaci nie tylko na podstawie przeżyć poszczególnej osoby, ale również sposobu postrzegania jej przez otoczenie. „Przypadki Callie i Kaydena” poruszają ważne tematy, o których trzeba mówić wciąż więcej i głośniej. 

Jessica Sorensen stworzyła pełną świeżości, niebanalną powieść obyczajową, nie tylko dla młodzieży. Książka zachwyca trafnymi spostrzeżeniami oraz perspektywą, z jakiej została napisana. Poznajcie świat oczami skrzywdzonego nastolatka. Przeczytajcie koniecznie, a ja z niecierpliwością czekam na polskie wydanie kontynuacji losów Callie i Kaydena!

Dziękuję Wydawnictwu Zysk i S-ka za udostępnienie egzemplarza recenzyjnego!

Jessica Sorensen "Przypadki Callie i Kaydena"
Wydawnictwo Zysk i S-ka, 2015
ilość stron: 368
data premiery: 15.06.2015

piątek, 12 czerwca 2015

Patronat medialny | Róża Lewanowicz "Przebudzona". Recenzja przedpremierowa




Róża Lewanowicz powraca po rewelacyjnym debiucie. Przebudzona to szyba i mocna akcja, wyraziste postacie, a także niebanalny wątek obyczajowy. Kapitalna książka!

Przypomnijmy ogólny zarys fabuły debiutanckiej powieści Róży Lewanowicz, "Porwana". Bo bez znajomości pierwszej części ani rusz. "Przebudzona" to ścisła kontynuacja. Justyna i Łukasz Meyerowie mieszkają i pracują w Warszawie. On jest funkcjonariuszem CBŚ-u, ona pracownicą korporacji. Aż nagle pewnego dnia Justyna zostaje porwana, a Łukasz poznaje zaskakujące fakty z przeszłości żony. Justyna służyła w wojsku, była też w Afganistanie. Dlaczego ukryła przed mężem tę historię? Wszystko kończy się dobrze, Justyna cała i zdrowa wraca do domu, ale...

Sprawa jej porwania wciąż pozostaje otwarta. Wiemy, kto porwał, nie wiemy, kto zlecił. Czarne chmury zbierają się nad małżeństwem Justyny i Łukasza. Łukasz nie może sobie poradzić z prawdą o swojej żonie. Nie taką kobietę poznał i pokochał. To on miał nosić spodnie w tym związku. Justyna wychodzi z domu i nie wraca. Postanawia wrócić do poprzedniego życia. Nie potrafi żyć w związku pełnym niewypowiedzianych pretensji i cichych dni. Tymczasem trwa dochodzenie w sprawie porwania Justyny. W śledztwo zamieszani są nie tylko funkcjonariusze CBŚ-u, ale również wojskowi, prasa i politycy najwyższego szczebla.

"Przebudzoną" czyta się rewelacyjnie. Krótkie, wciągające rozdziały, warta akcja, a także rozbudowany wątek obyczajowy czynią "Przebudzoną" świetną powieścią na weekend. Zarezerwujcie sobie dużo czasu. Tej książki nie da się tak po prostu odłożyć na półkę. Jeśli spodobała wam się "Porwana", "Przebudzona" z marszu podbije wasze serca. Róża Lewanowicz powraca z tym, co najlepsze w jej prozie. Skomplikowana intryga, inteligentna fabuła, ludzka twarz głównych bohaterów. "Przebudzoną" czyta się od początku do końca, bez chwili wytchnienia. Z pędzącego pociągu się przecież nie wysiada. A właśnie w takim tempie posuwa się akcja. Wszystko to opisane w prostym (w najlepszym tego słowa znaczeniu!) stylu. "Przebudzona" to doskonała pozycja dla preferujących mocne wrażenia czytelników.

Róża Lewanowicz napisała wysoce prawdopodobną, realistyczną powieść i wplątała w nią elementy polityki wysokiego szczebla. Patrząc na to, co dzieje się w kraju nad Wisłą, odnoszę wrażenie, że ta historia mogła zdarzyć się naprawdę. Dlatego czyta się ją z wypiekami na twarzy. Podobno o dobrych książkach nie trzeba dużo pisać, bo one obronią się sama. Jestem przekonana, iż "Przebudzona" jest właśnie jedną z takich powieści. Nie będziecie zawiedzeni!

Dziękuję Wydawnictwu Replika za udostępnienie egzemplarza recenzyjnego!

Róża Lewanowicz "Przebudzona"
Wydawnictwo Replika, 2015
data premiery: 16.06.2015