poniedziałek, 30 listopada 2015

Natalia Sońska: "Chciałabym, aby moja powieść wywoływała uśmiech na twarzy"




Młodziutka, zaledwie dwudziestodwuletnia autorka zadebiutowała powieścią obyczajową "Garść pierników, szczypta miłości" przepełnioną magiczną, świąteczną atmosferą. Kim jest Natalia Sońska? Jak ważne są dla niej Święta Bożego Narodzenia, że zdecydowała się umieścić akcję swojej debiutanckiej książki właśnie w tym wyjątkowym czasie? Przekonajcie się sami!

Jestem… dość pokręconym człowiekiem. Bywam roztrzepana, ale kiedy trzeba, umiem wziąć się w garść. Zazwyczaj tryskam energią, ale zdarzają mi się momenty zamyślenia. Uwielbiam się cieszyć, śmiać, uśmiechać, ale lubię się też wzruszać. Jestem ambitna, ale chwilami baaardzo leniwa. Jestem osobą o dużym dystansie do siebie i wydaje mi się, że mam poczucie humoru (choć czasem śmieję się z żartów, które innych nie bawią wcale). Jestem szczera, często do bólu, ale nie umiem owijać w bawełnę. Z jednej strony jestem człowiekiem, który lubi mieć wszystko pod kontrolą, a z drugiej uwielbiam niespodzianki (te miłe, rzecz jasna!).Jestem optymistką, choć nie raz łapię „doła”.  Jestem blondynką i zdarza się, że bywam tą stereotypową, z dowcipów. Ale przede wszystkim jestem sobą, nikogo nie udaję, z nikim się nie utożsamiam, a ci, którzy mnie znają, mówią, że nawet da się ze mną wytrzymać. ;)

Pisanie daje mi… wytchnienie. Mogę oderwać się od szarej codzienności,  przenieść się w inny świat, gdzie wszystko układa się po mojej myśli, bo przecież sama go tworzę. :)Wszystko od A do Z jest takie, jak sobie zaplanuję, a jeśli coś mi nie pasuje, po prostu to zmieniam. To bardzo dobre rozwiązanie dla kogoś, kto nie jest do końca zadowolony ze swojego życia, co oczywiście nie oznacza, że ja nie jestem. Z jednej strony czasem żałuję, że nie mogę sobie napisać własnego, z drugiej – byłoby przecież takie przewidywalne i nudne… :)

Chciałabym, aby moja powieść… wywoływała uśmiech na twarzy, wzruszała, powodowała, że na sercu robi się jakoś cieplej. Sama przeżywałam takie emocje pisząc „Garść pierników…” i byłabym bardzo szczęśliwa, gdyby czytelnicy i czytelniczki odbierali ją w podobny sposób. Chciałabym, aby była umileniem wolnej chwili, momentem dla siebie, książką, która przynosi radość, jak prezent pod choinką. :)

Marzę o… niebieskich migdałach. I to bardzo często! :) Czasem mam wrażenie, że więcej w moim życiu takiego bujania w obłokach niż twardego stąpania po ziemi. Ale chyba nie brakuje mi ani zdrowego rozsądku, ani momentów zapomnienia, i to pomaga mi dążyć do realizowania moich najskrytszych marzeń… o których, przecież nie wolno mówić na głos, bo się nie spełniają!

Czytelnicy są dla mnie… jak widownia w teatrze. Pracuję ze wszystkich sił, by to co tworzę było dobre – aby zadowolić jak najszersze grono odbiorców. Oczywiście każdy człowiek jest inny, są osoby, które nie zaklaszczą w dłonie, ale staram się dla nich tak samo. Każdy czytelnik jest bardzo ważny, tak samo  jak i każda opinia, ta bardziej lub mniej przychylna.

W przyszłości chciałabym… stanąć przed lustrem i powiedzieć sobie „kurczę, dałaś radę!”. Chciałbym być zadowolona z siebie, z tego co robię. Pragnę także, aby inni byli ze mnie zadowoleni. Chciałbym żyć w zgodzie z samą sobą, ale też w zgodzie z innymi, przynosić radość sobie i im, być dla siebie, ale przede wszystkim dla ludzi. Dążę do pełni szczęścia, mam nadzieję, że gdzieś tam na mnie czeka. :)

Moje życie zmieniło się, gdy… zaczęłam studia. Przewartościowałam je wówczas i raczej tego nie żałuję. Trwam w tych postanowieniach do dzisiaj i całkiem nieźle mi to wychodzi. Poznałam wspaniałych ludzi, bez których pewnie nie byłoby mnie tu, gdzie jestem. Ponadto wtedy chyba też dojrzałam do dorosłości, zyskałam więcej pewności siebie,  zrozumiałam jak to jest brać w pełni odpowiedzialność za swoje czyny,  musiałam nauczyć się radzić sobie samodzielnie ze wszystkim co się wówczas zaczęło dziać. To oczywiście nie oznacza, że stałam się całkiem poważnym człowiekiem, nie uznającym dobrej zabawy – zdecydowanie nie! Po prostu więcej w tym wszystkim teraz umiaru. :) No i wtedy też podjęłam decyzje, że zacznę pisać. I zaczęłam. :)

Nie lubię, kiedy… ktoś narzuca mi swoje zdanie nie mając solidnych argumentów, podpierających jego rację. Szanuję osoby, które mają odmienne poglądy, lubię dyskutować, ale muszę mieć poważne uzasadnienie zarówno by obronić własne spojrzenie na daną sprawę, a także, aby przyjąć do wiadomości zdanie drugiej osoby. Wymiana poglądów to nic złego, byleby była uzasadniona. I nie przeczę, że gdy ktoś ma naprawdę dobre argumenty, jest w stanie mnie do nich przekonać, bo i tak się zdarza. Ale zdanie „ma być tak, bo ja tak mówię” w ogóle mnie nie przekonuje, nawet drażni.

Święta Bożego Narodzenia są dla mnie… najpiękniejszym okresem w roku. Są czasem spotkań z rodziną i ciepłych życzeń. Są chwilą tylko dla siebie i innych. Dzięki ich magii mogę zapomnieć o wszelkich trudach. Staram się nie myśleć o problemach i codziennej gonitwie. Są czasem błogiego lenistwa i obżarstwa bez liczenia kalorii (kto by trzymał dietę, gdy na stole tyle pyszności! :D ). Są w końcu momentem refleksji, zastanowienia się nad pewnymi sprawami, idealnym momentem na powzięcie jakichś postanowień.


Wymarzonym prezentem dla mnie jest… gwiazdka z nieba! Bo gdyby ktoś ją dla mnie zdobył, oznaczałoby to, że naprawdę się starał i chciał ten prezent zdobyć właśnie dla mnie. Ale to tylko przenośnia i nie mówię o niej dlatego, że jest niemożliwa do zdobycia. Chodzi mi raczej o coś takiego, co otrzymam ze szczerego serca, co będzie na tyle charakterystyczne, że będzie mi przypominać tylko o tej osobie. I to wcale nie musi być prezent, który będzie się mienił tak bardzo, że jego wartość będzie aż raziła po oczach. Mógłby to być nawet guzik, byle był podarowany szczerze i coś oznaczał (chociaż fajnie by było, gdyby to był guzik od kominiarza :D).

niedziela, 29 listopada 2015

Marek Harny "Wolontariuszka" | Recenzja




Sięgnęłam po lekturę, nie do końca do niej przekonana. Przyznam, że było to moje pierwsze spotkanie z autorem, nie wiedziałam, czego mogę się spodziewać, więc podeszłam do książki z dużym dystansem. Okazuje się, że niepotrzebnie, bo to jedna z ciekawszych polskich powieści obyczajowych spośród tych, które przeczytałam w ciągu minionych tygodni. 

Agnieszka podchodzi z tak zwanego "dobrego domu". Rodzice nie chcą zaakceptować wyboru córki, kiedy ta zamierza przyłączyć się do stowarzyszenia, którego pomaga narkomanom. Agnieszka chce zostać streetworkerką i wziąć udział w programie wymiany strzykawek. W nieco dziwacznych okolicznościach poznaje Michała, kilka lat od siebie starszego mężczyznę, który swoje już w życiu przeżył i wciąż poszukuje bezpiecznej przystani. Michał, chociaż dzisiaj znajduje się po drugiej stronie barykady, w przeszłości imprezował, pił, ćpał i wdawał się w bójki. On i Agnieszka pochodzą z zupełnie różnych światów, a jednak... W środku całego zamieszania jest jeszcze Szymon - charyzmatyczny terapeuta, którego metody pracy nie wszystkim odpowiadają. 

"Wolontariuszka" to przepiękna, chwytająca za gardło historia... miłości? Taaak, miłości i odpowiedzialności za drugiego człowieka. Niebanalna, arcyciekawa i mądra opowieść o ludziach, którzy muszą ponieść najwyższą cenę za swoje błędy. Przeczytałam, zachłyśnięta historią z pozoru zupełnie różnych ludzi, których spotkanie na zawsze odmieniło życie obojga. Romans? A skąd. Raczej dojrzała, ambitna powieść obyczajowa, która zostaje z czytelnikiem na dłużej. To nie jest jedna z tych książek, o których zapominamy od razu po przeczytaniu. To lektura, o jakiej myślimy przez długie dni, zadajemy sobie pytanie "a co ja bym zrobił/zrobiła na ich miejscu?. Uwielbiam takie książki! Pomagają wyrobić sobie opinie na dany temat, podsuwają kontrowersyjne, niebanalne wyjścia i wspomagają myślenie.

Marek Harny dał najwyższy popis literacki. "Wolontariuszka" jest nie tylko ciekawa, ale również świetnie napisana. Czytałam powieść, czerpiąc niesamowitą przyjemność z lektury. Książka w pełni zaspokoiła mój apetyty, zarówno pod względem fabularnym, jak i językowym. O powieściach takich, jak "Wolontariuszka" aż się dobrze pisze, palce same wystukują na klawiaturze właściwy rytm, słowa przychodzą jakby tak samoistnie, a głowa pełna jest pozytywnych myśli. Cieszę się, że miałam okazję przeczytać "Wolontariuszkę". Otrzymałam niesamowity, dojrzały obraz młodej pary, która - aby osiągnąć szczęście duecie - musi nauczyć się odpowiedzialności za drugiego, obdarzonego uczuciem człowieka. Cudowna historia!

Z całego serca polecam "Wolontariuszkę" wszystkim miłośnikom dobrej, ambitnej powieści obyczajowej. Rozpoczynając lekturę, nie spodziewałam się, że Marek Harny zaprowadzi mnie na literackie wyżyny, ale właśnie to nastąpiło. Zupełnie niepostrzeżenie odkryłam wyjątkową perełkę.

Dziękuję Wydawnictwu Prószyński i S-ka za udostępnienie egzemplarza recenzyjnego!

Marek Harny "Wolontariuszka"
Wydawnictwo Prószyński Media, 2015
liczba stron: 448
data premiery: 22.10.2015

sobota, 28 listopada 2015

Maria Nurowska "Wariatka z Komańczy" | Recenzja



Maria Nurowska - jedna z najbardziej znanych i najchętniej czytanych przez Polaków powieściopisarek. Mnie zachwyciła historią kobiety, która zamordowała męża, opisaną w "Drzwiach do piekieł" i kontynuacji opowieści o Darii - "Domu na krawędzi". Nie mogę powiedzieć, że Maria Nurowska jest moją ulubioną autorką, nie wszystkie jej książki przypadły mi do gustu, chociaż w każdej kolejnej szukam "Drzwi do piekieł" i w przeważającej większość przypadków jest mi po drodze z twórczością autorki. Jak przebiegało moje spotkanie z najnowszą powieścią pisarki, "Wariatką z Komańczy"?

Marta Kohn jest charyzmatyczną artystką, która w końcu, po latach poszukiwania swojego miejsca na Ziemi, osiedliła się w Bieszczadach - wszystko wskazuje na to, że na stałe. Marta daje się poznać mieszkańcom Komańczy jako kontrowersyjna i dziwna postać. Część ma ją za wzór do naśladowania, inni jej nienawidzą, jeszcze inni z kolei - uważają ją za wariatkę. Wkrótce po przybyciu Marty, do Komańczy przyjeżdżają francuscy architekci, aby odrestaurować zabytkowy budynek. Nieco dziwna i niejasna znajomość z jednym z Francuzów, Jean-Paulem kończy się szybkim ślubem oraz deklaracją wspólnego spędzenia życia. Marta jest nie do końca przekonana do swojego małżeństwa, praktycznie przez całe życie była sama, jest jej trudno przyzwyczaić się do obecności drugiej osoby. Wkrótce po ślubie małżonkowie wyjeżdżają na Ukrainę, gdzie Marta - zupełnie nieświadomie - zostaje wplątana w jeden z groźniejszych konfliktów XXI wieku.

Nurowska lubi sięgać do źródeł, przypisywać swoim bohaterom znamiona traum, aby utrudnić im start w życiu. Nie inaczej jest w tym przypadku. Marta nie miała zbyt łatwego dzieciństwa. Toksyczna matka, ojczym-pedofil oraz niejasna relacja z siostrą bliźniaczką sprawiły, że kobieta woli zaszyć się samotnie w czterech  ścianach, niż brylować w towarzystwie. Powieść Nurowskiej jest mocno schematyczna, to znaczy schematyczna dla czytelników Nurowskiej, gdyż autorka zdecydowała się na znane i sprawdzone przez siebie rejony. Książka mocno kojarzyła mi się z poprzednią powieścią pisarki, "Zabójcą", chociaż... w rezultacie okazała się dużo gorsza. "Zabójca" był o czymś, natomiast tym razem odniosłam wrażenie, że autorce zabrakło dobrego pomysłu na "Wariatkę z Komańczy".

Przebrnęłam przez całą lekturę, gdyż mocno wyczekiwałam momentu, kiedy coś zacznie się dziać. Można powiedzieć, że pod koniec akcja nieco ruszyła, ale nie w satysfakcjonującym i interesującym mnie kierunku. Odniosłam wrażenie, że "Wariatka z Komańczy" jest powieścią o wszystkim, ale... tak naprawdę o niczym. Pojawia się tutaj motyw konfliktu na Krymie, poszukiwania własnej tożsamości, miłości, siostrzanej więzi, relacji matki z córką... I tak dalej, i tym podobne. Czytelnik ma wrażenie, że Nurowska co chwilę zaskakuje go czymś nowym, ale żadnego z tych wątków nie pociągnie do końca. Jest wszystko, ale w rzeczywistości - nie ma nic. To napisana przepięknym stylem i doskonałym językiem powieść, która nie opowiada żadnej konkretnej historii. Na Nurowską zazwyczaj trzeba spojrzeć kilka razy, zanim odnajdzie się ukryty sens, jednak tym razem patrzyłam z każdej strony i nie znałam dla siebie, niestety, nic.

Zdecydowanie wolę poprzednie powieści z imponującego dorobku Marii Nurowskiej. Najnowsza książka autorki, niestety, nie wciągnęła mnie i nie zainteresowała swoją treścią. Doceniam bogaty warsztat językowy autorki, lecz w mojej opinii "Wariatka z Komańczy" jest najpiękniej przegadaną lekturą, ale jednak zawsze - przegadaną.

Dziękuję Wydawnictwu Prószyński i S-ka za udostępnienie egzemplarza recenzyjnego!

Maria Nurowska "Wariatka z Komańczy"
Wydawnictwo Prószyński i S-ka, 2015
liczba stron: 272
data premiery: 20.10.2015

piątek, 27 listopada 2015

"Zooalfabet II" - czyli dlaczego dwójka jest lepsza od jedynki?




Jakiś czas temu polecałam najmłodszych czytelnikom lekturę "Zooalfabetu" spod pióra autorki literatury dziecięcej, Izy Skabek (tutaj recenzja). Trochę czasu już upłynęło, Iza Skabek wydała drugi "Zooalfabet", który... jest jeszcze lepszy od pierwszego! Dlaczego? Już tłumaczę!

Autorka w fantastyczny sposób łączy przyjemne z pożytecznym, czyli - naukę z zabawą. 
Bardzo ważnym elementem w życiu każdego dziecka jest zabawa, a Iza Skabek umożliwia swoim małym czytelnikom doskonałą rozrywkę i mnóstwo śmiechu.
Czasami dzieciaki mają trudności z nauką. Jak pomóc zagubionemu w szkolnej rzeczywistości pierwszoklasiście? 
Dać mu w prezencie "Zooalfabet II"!
Ewentualnie pakiet obu książeczek pani Izy Skabek - "Zooalfabet" oraz "Zooalfabet II". ;)
Fantastyczna lektura nie tylko dla pierwszoklasisty - mój syn ma pięć lat i już w ubiegłym roku doceniliśmy twórczość autorki z Myszkowa.
Główną zaletą książek pani Izy jest uniwersalizm - "Zooalfabet" mogę z czystym sercem poradzić zarówno cztero, pięcio, jak i ośmiolatkowi.
Humor dopisuje wszystkim małym czytelnikom Izy Skabek. 
I ma w tym niczego dziwnego! Sama śmiałam się pod nosem, czytając zabawne wierszyki autorstwa pani Izy.
Jak nauczyć dziecko alfabetu? 
Każdy po lekturze tej nietypowej recenzji będzie znał odpowiedź!
Lubicie zwierzęta i zabawy językowe?
Mnóstwo radości zapewni wam kontynuacja "Zooalfabetu". 
Nawet jeśli wasze pociechy wstaną lewą nogą i przez cały dzień będą chodzić z nosem spuszczonym na kwintę, wystarczy lektura jednego spośród arcyzabawnych, wpadających w ucho wierszyków.
O takich świetnych książkach dziecięcych aż chce się rozmawiać!
Polecam gorąco rodzicom,
Rekomenduję lekturę...
Strasznie fajne te wierszyki! - powtarza mój synek. Czyż mogłaby istnieć lepsza rekomendacja, niż zachwyt dziecka?
Tym razem Iza Skabek posunęła się o krok dalej - zafundowała swoim małym czytelnikom gimnastykę języka. Wierszyki są jednocześnie połamańcami językowi, więc...
Uwaga na język, coby go nie złamać! 
Wśród licznych propozycji literatury dziecięcej, schowała się wyjątkowa perełka. Wyszła spod pióra polonistyki z Myszkowa i - co do tego jestem pewna - zachwyci każde, nawet najbardziej wymagające dziecko.
Zaraz koniecznie napiszcie list do świętego Mikołaja, może was posłucha i "Zooalfabet II" w prezencie przyniesie?

piątek, 20 listopada 2015

Karolina Wilczyńska "Stacja Jagodno. Marzenia szyte na miarę" | Recenzja



Stęskniliście się za Jagodnem? Mam dla Was dobrą wiadomość. W księgarniach jest już dostępna kontynuacja bestsellerowej "Zaplątanej miłości". Podobnie jak w przypadku części pierwszej cyklu, "Marzenia szyte na miarę" to dojrzała, ciepła opowieść o mądrych kobietach. Przeczytałam pełna entuzjazmu, podbudowana słowami, które do swoich czytelniczek kieruje Karolina Wilczyńska.

Tamara może odetchnąć po kryzysie, jaki przeszła w związku z buntem nastoletniej córki. Obie odzyskały spokój w małym, białym domku w Jagodnem. Matka i córka znalazły wspólny język z babcią Różą i tylko egoistyczna postawa mamy Tamary, Ewy nie pozwala im cieszyć się nawiązaną relacją. Tymczasem Marysia, podczas jednych ze spacerów po lasie, natrafia na zaniedbany dworek. Kim są jego mieszkanki, które nie utrzymują kontaktu z pozostałymi mieszkańcami wsi? I kim dla Ewy jest Róża? 

W swojej najnowszej powieści Karolina Wilczyńska zabiera nas w podróż do urokliwej wioski położonej w Górach Świętokrzyskich. Już w poprzedniej części cyklu, "Zaplątanej miłości" stworzyła pełne magii, wyjątkowe miejsce, do którego aż chce się wracać. "Marzenia szyte na miarę" są utrzymane w podobnym, cudownym klimacie. Uwielbiam bohaterki cyklu, chłonę ich mądrości życiowe, doceniam trafne spostrzeżenia. To są kobiety, które niejedno w życiu przeszły, a mimo to nie tracą pogody ducha. Cykl "Stacja Jagodno" stworzony przez Karolinę Wilczyńską napełnia czytelnika optymizmem, nastraja pozytywnie na przyszłość. Jeśli spodobała wam się pierwsza część, "Marzenia szyte na miarę" z pewnością sprostają waszym oczekiwaniom. To mądra, pełna wzruszeń i radości powieść.

Karolina Wilczyńska wprowadza na scenę zupełnie nowe postacie, jednak nie musicie się obawiać - Tamara, Marysia i babcia Róża nadal będą nam towarzyszyć podczas lektury. W tej części cyklu autorka rozbiera na czynniki pierwsze relacje rodzinne, we wzruszający sposób pisze o wykorzystywanej przez najbliższych staruszce. "Marzenia szyte na miarę" to powieść, która zmusza nas do tego, aby zatrzymać się na chwilę i zastanowić nad regułami panującymi we współczesnym świecie. Uwielbiam takie książki! Niebanalne, mądra, a jednocześnie łatwe i miłe. Karolina Wilczyńska ma lekkie pióro, jak nikt inny potrafi pisać o trudnych sprawach w sposób nadzwyczaj przyjemny. Lekturą "Marzeń szytych na miarę" rozkoszowałam się stopniowo, powoli. Nie chciałam zbyt szybko skończyć książki. Pragnęłam, aby bohaterowie zostali ze mną przez długi czas.

"Stacja Jagodno" to jeden z ciekawszych współczesnych cykli powieści obyczajowych, osadzonych w klimatach niewielkiej, pełne uroku i magii wioski. Z niecierpliwością czekam na kolejną książkę z serii, tymczasem gorąco polecam wam lekturę "Marzeń szytych na miarę". Jeżeli jeszcze nie czytaliście pierwszej części, "Zaplątanej miłości", myślę, że premiera "Marzeń..." jest dobrą okazją, aby nadrobić zaległości.

Dziękuję Wydawnictwu Czwarta Strona za udostępnienie egzemplarza recenzyjnego!

Karolina Wilczyńska "Stacja Jagodno. Marzenia szyte na miarę"
Wydawnictwo Czwarta Strona, 2015
liczba stron: 340
data premiery: 21.10.2015

poniedziałek, 16 listopada 2015

Joanna Jax "Długa droga do domu" | Recenzja



Joanna Jax w swojej powieści "Długa droga do domu" ukazuje losy głównej bohaterki na tle najważniejszych wydarzeń XX wieku i... potrafi zaskoczyć. Nam, Polakom XX wiek kojarzy się z II wojną światową, zimną wojną pomiędzy Stanami Zjednoczonymi a Związkiem Radzieckim i narodzinami demokracji. W polskiej literaturze opisywane są przede wszystkim wydarzenia związane z historią Europy, tymczasem Joanna Jax wymyka się schematom i uwagę poświęca głównie rewolucji kubańskiej. W tle burzliwych losów rozgrywa się osobisty dramat kobiety, której dziecko zniknęło bez śladu.

Antonina Tańska wyemigrowała do Stanów Zjednoczonych jako jedenastoletnia dziewczynka. Rodzice dziewczynki, jak wielu im współczesnych, uwierzyli w amerykański sen o lepszym świecie. Niestety, życie w Nowym Jorku wcale nie okazało się dla Tańskich łatwiejsze niż w Polsce. Wkrótce po przybyciu do Ameryki zmuszeni byli zwrócić się o pomoc do krewnego, z którym przez długi czas nie utrzymywali kontaktu. W Teksasie po kilku latach wybucha skandal. Antonina zakochała się w narzeczonym siostry i jest z nim w ciąży. Młodzi zostają zmuszeni do wyjazdu. Osiedlają się na Kubie, gdzie jednak nie dane jest im zaznać szczęścia. Mąż zdradza Antoninę, prowadzi podejrzane interesy i oszukuje w kwestiach finansowych. Tymczasem sytuacja na Kubie jest coraz bardziej niebezpieczna. Rebelianci są o krok od rozpoczęcia rewolucji. Antonina i Emmanuel postanawiają opuścić wyspę. Nagle mąż i synek Tosi znikają bez śladu. Kobieta postanawia zostać na Kubie, aby odnaleźć dziecko. Niespodziewanie dla samej siebie staje się jedną z głównych bohaterek kubańskiej rewolucji.

"Długa droga do domu" to opowieść o fascynujących losach kobiety, która została wciągnięta w sam środek wiru kluczowych wydarzeń w dziejach świata. Powieść została napisana z wielkim rozmachem, stanowi niebanalną i arcyciekawą przygodę literacką. Wraz z bohaterką zataczamy koło. Startujemy w 1938 roku w podwarszawskim Teresinie, aby przejechać pół świata w poszukiwaniu własnej tożsamości. W życiu każdego dnia mają miejsce wydarzenia, które nas definiują, bezpośrednio wpływają na wybór obranej przez człowieka drogi. W przypadku Antoniny Tańskiej takim impulsem było nagłe zniknięcie ukochanego synka. Co stało się z chłopcem? Wszystkie znaki na niebie i ziemi wskakują na to, iż dziecko zostało zamordowane wraz z ojcem. Serce matki jednak nie przestaje wierzyć, nie ustaje w poszukiwaniach. "Długa droga do domu" to przepiękna, wyjątkowa powieść o sile matczynej miłości.

Lektura zaciekawiła mnie na tyle, że starałam się nie zwracać uwagi na nieco zbyt przerysowane wątki sensacyjne, aby nie psuć sobie przyjemności obcowania z tą książką. Można by polemizować nad słusznością dokonywanych przez Tosię wyborów, można nie wierzyć w ten dziwaczny bieg wydarzeń, jedno jest pewne - "Długa droga do domu" nie pozostawi czytelnika obojętnym. Joanna Jax napisała powieść niezwykle szczegółową, można rzec - drobiazgową. Autorka płynnie przeprowadza nas przez kolejne kluczowe momenty w życiu Antoniny, wprowadza na scenę kolejnych bohaterów. "Długa droga do domu" nie opowiada jednej historii. Książka jest zapisem całego życia Toni, zbiorem jej przeżyć oraz doświadczeń. Fascynujące losy głównej bohaterki są gotowym materiałem na scenariusz filmowy.

Joanna Jax napisała wspaniałą, epicką wręcz i porywającą powieść o wyjątkowej kobiecie. Nie wszystkie dokonane przez nią wybory były dobre, autorce udało się stworzyć ciekawą, bo nie czarno-białą postać. Antonina Tańska mieni się wieloma odcieniami barw. Uwielbiam takich bohaterów! "Długa droga do domu" uświadamia nam, jak wielki wpływ ma poszczególna jednostka na losy świata. 

Dziękuję Wydawnictwu Videograf za udostępnienie egzemplarza recenzyjnego!

Joanna Jax "Długa droga do domu"
Wydawnictwo Videograf, 2015
liczba stron: 400
data premiery: 05.08.2015

niedziela, 15 listopada 2015

Patronat medialny | Natalia Sońska "Garść pierników, szczypta miłości"



Pogoda za oknem nie nastraja optymistycznie. Chyba zgodzicie się ze mną, że od kilku lat zbliżające się święta czuć głównie w supermarketach i we wrzucanych do skrzynek pocztowych gazetkach reklamowych. Jak więc przygotować serca na specjalny grudniowy czas, gdy na dworze szaro, buro i deszczowo, a śnieg w grudniu jest zjawiskiem na miarę deszczu na Pustyni Atacama? Białe święta odeszły już chyba w zapomnienie... Kiedy już poczujemy zapach choinki, usiądziemy przy wigilijnym stole, poczujemy niezapomnianą rodzinną atmosferę. Zanim to się jednak wydarzy, warto już teraz poczuć w sobie klimat świąt. Jak? Sięgając po świąteczną lekturę.

Wydawcy każdego razu prześcigają się w propozycjach świątecznych powieści obyczajowych. W zeszłym roku otrzymaliśmy chociażby magiczny "Podarunek" od Krystyny Mirek i zbiór opowiadań "Cicha 5". Listopad 2015 roku należy do Natalii Sońskiej i jej debiutanckiej książki "Garść pierników, szczypta miłości" wydanej przez Czwartą Stronę pod patronatem Przeglądu czytelniczego. Jeśli uwielbiacie klasyczne zimowe opowieści o poszukiwaniu szczęścia - trafiliście pod dobry adres.

Kim jest Hania, główna bohaterka powieści "Garść pierników, szczypta miłości?" Młodą dziennikarką, nastawioną na osiągnięcie sukcesu. W przeszłości została zraniona przez mężczyznę i po tym wydarzeniu obiecała sobie, że już nigdy się nie zaangażuje. Hania nie zrezygnowała całkowicie z kontaktów z mężczyznami, tylko... Opiera je głównie na fizyczności. Nie dopuszcza nikogo do swojego serca. W okresie przedświątecznym poznaje Wiktora, który początkowo ją irytuje, ale w końcu kobieta ulega jego urokowi podczas wspólnego wypiekania świątecznych pierników. Czy Hania pozwoli sobie jeszcze na szczęście? A może nie potrafi zapomnieć o trudnej przeszłości?

"Garść pierników, szczypta miłości" to delikatna, kobieca literatura w sam raz na długie zimowe wieczory. Akcja toczy się w szybkim tempie, dzięki temu lektura przebiega sprawnie i błyskawicznie. Powieść jest idealną propozycją dla czytelniczek, które akurat mają ochotę na coś lekkiego i przyjemnego, obowiązkowo zakończonego happy endem. "Garść pierników, szczypta miłości" to książka wywołująca radość i łzy. Słodka-gorzko, życiowa, chociaż może nieco przerysowana historia o nieprawdopodobnej miłości, jaka wydarzyła się w świąteczny czas.  Uwagę przyciąga cudowna okładka - tutaj gratulacje należą się Wydawnictwu Czwarta Słowa. Natalii Sońskiej zazdroszczę, że dostała tak dobrą kartę w promocji swojej debiutanckiej powieści - dobra okładka przyciąga uwagę na księgarnianych półkach. 

Odliczanie do świąt czas zacząć, a "Garść pierników, szczypta miłości" z pewnością przepełni was magiczną atmosferą. Nawet jeśli nie wierzycie w miłość niczym z bajki, warto przeczytać debiutancką powieść Natalii Sońskiej, aby oderwać się od rzeczywistość, odpłynąć gdzieś daleko... "Garść pierników, szczypta miłości" to hit nadchodzącej zimy.

Dziękuję Wydawnictwu Czwarta Strona za udostępnienie egzemplarza recenzyjnego!

Natalia Sońska, "Garść pierników, szczypta miłości"
Wydawnictwo Czwarta Strona, 2015
liczba stron: 364
data premiery: 04.11.2015