czwartek, 1 stycznia 2015

Amelie Sobczak-Sabre "Paryżanka" [Recenzja]




Akcja większości klasycznych filmów romantycznych ma miejsce w Paryżu, nic więc dziwnego, że stolica Francji nazywana jest "miastem zakochanych". W opinii wielu osób to również jedno z najpiękniejszych miejsc na świecie. Szczerze mówiąc, nigdy nie byłam w Paryżu, więc nie mogę ocenić, ile w tych zachwytach prawdy, a ile przesady. Podejmę się więc jedynie omówienia książki Amelie Sobczak-Sabre, jaką właśnie wznowiło Wydawnictwo Replika. Mowa oczywiście o "Paryżance".

Bohaterka powieści jest młodą, dowcipną i pełną życia kobietą. Wyemigrowała z Polski i osiedliła się w Paryżu. Tam pracuje jako kelnerka w jednej z paryskich restauracji i dzieli się z czytelnikiem swoimi wrażeniami z życia w najpiękniejszym mieście na świecie. W cieniu wieży Eiffla przeżywa wzloty i upadki, radości oraz rozczarowania. Przekonuje się, iż miasto zakochanych nie zapewnia szczęścia w miłości, a kryzys dotarł również nad Sekwanę. Nie istnieje gotowa recepta na szczęście, jednak kobieta zawsze potrafi wybrnąć z opresji dzięki wrodzonemu poczuciu humoru.

Spotkałam się z osądami, że "Paryżanka" to w zasadzie książka o niczym i ja tę opinię w połowie podzielam, jednak nie przeszkadzało mi to odczuwać przyjemności płynącej z lektury. Powieść jest zbiorem anegdotek i opowieści na temat samego Paryża, ludzi tam mieszkających, zwyczajów oraz  życia w stolicy Francji. Opowieści kobiety, która zna miasto od podszewki. Nie traktujcie jednak "Paryżanki" w kategorii swoistego przewodnika po Paryżu, gdyż książka to przede wszystkim powieść. Historia młodej emigrantki, która przez cały czas poszukuje szczęścia. Bohaterka (nie znamy jej imienia), mimo wielu rozczarowań, nie przestaje marzyć o prawdziwej miłości. Ważnym aspektem jest również typowe życie emigranta - problemy życia codziennego, poszukiwanie pracy, kwestia utrzymania, relacji z pozostałą w Polsce rodziną.

W zasadzie można stwierdzić, iż książka nie wyróżnia się niczym specjalnym, jednak cięty język i poczucie humoru autorki sprawiają, że "Paryżankę" czyta się bardzo łatwo oraz przyjemnie. Podoba mi się dystans, z jakim Sobczak-Sabre pisze o życiu w Paryżu, mężczyznach oraz pracy w charakterze kelnerki w restauracji. Nie brakuje tu autoironii, całą książkę należy potraktować nieco z przymrużeniem oka. To dobra odskocznia dla zmęczonego umysłu. "Paryżanka" wywołuje nieśmiały uśmiech na twarzy, wprawia w doskonały nastrój i zaraża dobrym humorem. W myśl zasady "nie traktuj życia zbyt serio, i tak nie wyjdziesz z niego żywy", miło jest przeczytać "Paryżankę".

Przyznaję, iż lektura nie przewartościowała mojego życia, nie czuję się przez nią mądrzejsza, bogatsza itd. itp., jednak cieszę się, że ją przeczytałam. Lubię czasem potraktować lekką powieść w kategorii odskoczni, odpłynąć przy niezbyt ambitnej i skomplikowanej, a przyjemnej książce. "Paryżanka" to właśnie tego typu powieść. Na plus przemawia humor, wnikliwe obserwacje, ironia. Na minus - to może rzeczywiście jest książka o "niczym", ale za to bardzo miłym "niczym".

Dziękuję Wydawnictwu Replika za udostępnienie egzemplarza recenzyjnego powieści!

Amelie Sobczak-Sabre "Paryżanka"
Wydawnictwo Replika, 2014
data wydania: 03.12.2014
ilość stron: 252

środa, 31 grudnia 2014

Podsumowanie | Najlepsze książki 2014 roku: Polska

Wybór 10 najlepszych polskich książek 2014 roku sprawił mi o wiele więcej trudności, niż wybranie top 10 powieści zagranicznych.
Moja wstępna lista zawierała 18 tytułów i żaden z nich nie zasługiwał na to, aby zostać pominiętym. W końcu jednak trzeba było podjąć ostateczną decyzję.
Oto podsumowanie polskiego rynku wydawniczego w 2014 roku.



Czy wiecie, jak najczęściej w ostatnich miesiącach odpowiadałam na pytanie "jaką książkę mi polecasz"? "List z powstania Anny Klejzerowicz, oczywiście!". Absolutnie wyjątkowa i cudowna powieść, która zapadnie w mojej pamięci nie tylko na długie miesiące, ale i na lata. Czytałam ją zaraz po premierze, w styczniu 2014 roku, i dzisiaj, prawie rok później, "List z powstania" wciąż we mnie żyje, doskonale pamiętam fabułę, ciągle analizuję historię. 
Anna Klejzerowicz stworzyła niepowtarzalną nić pomiędzy powstaniem warszawskim, przez czasy komunistyczne, aż po dzieje najnowsze. Perełka!



Katarzyna Puzyńska z całą pewnością zasłużyła na miano debiutu roku. Napisała rewelacyjną powieść kryminalną "Motylek", podniosła poprzeczkę niezwykle wysoko, po to by... po chwili ją bez problemu przeskoczyć. Jej kolejna książka, "Więcej czerwieni" śmiało może konkurować z "Motylkiem", jednak zdecydowałam się umieścić w rankingu pierwszą powieść Katarzyny Puzyńskiej z uwagi właśnie na wagę tego debiutu. 
Rzadko spotykamy tak logiczną i dopracowaną w każdym szczególe powieść kryminalną, a jeśli weźmiemy pod uwagę fakt, iż autorka jest debiutantką.. Strach pomyśleć co będzie dalej!
Całość recenzji: Katarzyna Puzyńska "Motylek"



"Idealne życie" Katarzyny Kołczewskiej zachwyca starannymi portretami psychologicznymi bohaterów. To świetna powieść obyczajowa z intrygującym, niesamowicie obiecującym wątkiem kryminalnym.
Ile wiemy o życiu naszych najbliższych? Katarzyna Kołczewska skłania czytelnika, by poświęcić drugiemu człowiekowi więcej czasu, zainteresowania, zanim będzie za późno. Uniwersalna w swoim wydźwięku, dokładnie opracowana opowieść o poszukiwaniu prawdy i dojrzewaniu do niej. Bardzo, bardzo ważna książka.



Powieść perfekcyjna w każdym calu. Katarzyna Bonda zastosowała wiele nowatorskich technik w polskim kryminale. Nie tylko jako pierwsza pisarka wykreowała postać policyjnego profilera, ale również opisała innowacyjny sposób badania zapachu, poświęcając tym samym uwagę dziedzinie zwanej osmologią, której dokonania do dziś pozostają dyskusyjne.
"Pochłaniacz" jest powieścią monumentalną, która od miesięcy utrzymuje się w rankingach najlepiej sprzedających się książek w Polsce. Zdecydowanie potwierdza to, iż królową polskiego kryminału jest Katarzyna Bonda.
Całość recenzji: Katarzyna Bonda "Pochłaniacz"



Rola Anny Herbich polegała tylko na tym, aby spisać niezwykłe historie napisane przez samo życie. Tylko? Aż! Autorka starannie wyselekcjonowała, opracowała i oszlifowała przepiękne opowieści usłyszane od uczestniczek Powstania Warszawskiego.
Ta wyjątkowa publikacja, wydana z okazji 70. rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego, zasługuje na miejsce w domowej biblioteczce każdego Polaka. Walory płynące z lektury są nazbyt oczywiste i nie będę się nad nimi rozwodzić. Jedno jest pewne - to książka, którą trzeba przeczytać.



"Miasto z lodu" to powieść, której brakowało na polskim rynku wydawniczym. Jako naród mamy nieco dziwną mentalność, najłatwiej przychodzi nam ocenianie ludzi, opierając się tylko na szczątkowej wiedzy o innych. 
Małgorzata Warda napisała wyjątkową książkę, ani przez chwilę nie krystalizując jednej z głównych bohaterek, za sprawą której nastoletnia dziewczyna znalazła się w szpitalu w stanie krytycznym. Autorka nie zaprzecza faktom, daje nam jednak pełen obraz, skrupulatnie opisując przeszłość oraz teraźniejszość kobiet. Zmusza nas do refleksji. Czy mamy prawo oceniać drugiego człowieka?
Świetna powieść obyczajowa.
Całość recenzji: Małgorzata Warda "Miasto z lodu"


Pierwszy tom sagi o rodzinie Winnych. 
Ałbena Grabowska to doskonała autorka, a "Stulecie Winnych" jest kamieniem milowym w jej karierze pisarskiej. Pisarka wspaniale połączyła elementy historii XX wieku z opowieścią o rodzinie Winnych. Przedstawione sytuacje znajdują swoje odzwierciedlenie w rzeczywistości, Grabowska zadbała o silne poczucie rzeczywistości.
Nie znam osoby, która by przeczytała tę książkę i nie podzielała mojego
zachwytu. Ałbena Grabowska jest w najlepszej formie. 27.01.2015 ukaże się drugi tom sagi.



Cudowna polska powieść obyczajowa. Monika A. Oleksa to niepozbawiona wrażliwości, wyjątkowa kobieta i taka jest właśnie jej najnowsza książka - "Samotność ma twoje imię". Autorka unika utartych schematów, nie popada w banał, szczerze pisze o najróżniejszych wariantach samotności. Jej proza jest niezwykle naturalna, niewymuszona - to się rzadko zdarza.
Książkę przeczytałam jednym tchem, wprost nie mogłam się od niej oderwać. Przepiękna opowieść o ludzkich potrzebach.


Mistrzowskie połączenie gatunków: obyczaju, kryminału i thrilleru. Najnowsza książka Anny Fryczkowskiej oswaja żałobę i stratę. Autorka szczerze pisze o miłości, zdradzie i zemście. Obnaża ludzkie słabości, szkicuje intrygujące charaktery. A wszystko to w emocjonującej otoczce powieści kryminalnej.
Anna Fryczkowska sama przyznaje, iż "Kurort Amnezja" jest jej najlepszą książką i nie ma w tym ani grama bezpodstawnych przechwałek.
Całość recenzji: Anna Fryczkowska "Kurort Amnezja"


W zestawieniu nie mogło zabraknąć najnowszej powieści Magdaleny Parys, "Magik". To książka, która wyznacza nowe standardy polskiej literatury. Niepokojąco prawdopodobna, wysoce realistyczna, aż nie chce się wierzyć, że Magdalena Parys to wszystko zmyśliła.
"Magik" to potężna literatura pod każdym względem: objętością, formą i treścią. Genialna książka, w której polityka romansuje z historią, miłością i obłędem.
Całość recenzji: Magdalena Parys "Magik"

Podsumowanie | Najlepsze książki 2014 roku: Świat

Koniec roku to czas podsumowań, rankingów.
Również na blogu Przegląd czytelniczy nie mogło zabraknąć listy najlepszych - moim skromnym zdaniem - zagranicznych powieści wydanych w Polsce w 2014 roku.
Zanim zaczniemy omawiać zapowiedzi i nowości, jakie przyniesie nam 2015 rok, jeszcze raz przyjrzyjmy się najciekawszym propozycjom wydawniczym roku, który właśnie żegnamy.




Diane Chamberlain jest jedną z moich ulubionych, jeśli nie ulubioną, autorką powieści obyczajowych. "W słusznej sprawie" to literacki Olimp Diane, jej zdecydowanie najlepsza i najbardziej dopracowana powieść. Jedna z wielu historii, jaka mogła mieć miejsce w czasach, kiedy Karolina Północna w ramach Programu Sterylizacji Eugenicznej wysterylizowała ponad 7 tysięcy ludzi. 
Genialnie napisana, książka, obok której nie można przejść obojętnie. 



Nina George "Lawendowy pokój" - za stworzenie miejsca, o jakim marzy każdy książkoholik - Apteki Literackiej. Za szerzenie wiary, że książka potrafi uzdrowić. Za bohatera, który posiada niesamowity dar dobierania książki do czytelnika. 
"Lawendowy pokój" to przepiękna historia miłosna i doskonała powieść o literaturze.
Całość recenzji: Nine George "Lawendowy pokój"



Co się dzieje, kiedy nagle, bez śladu przepada 2% ludzkości? 2% w ogólnym rozrachunku to niewiele, ale gdy rozejrzymy się wokół, zauważymy różnicę. Jak poradzić sobie ze stratą, jak zrozumieć niezrozumiane?
Tom Perrotta przedstawił w zasadzie nierealną, a w rezultacie wysoce prawdopodobną wizję. To książka przede wszystkim o ludziach i ich charakterach. Coś nowego, niesztampowego, a przy okazji - bardzo, bardzo dobrego.
Całość recenzji: Tom Perrotta "Pozostawieni"



Myślę, że obecność tej książki w rankingu dla nikogo nie jest zaskoczeniem, gdyż już w recenzji zapowiadałam, że to jedna z lepszych, o ile nie najlepsza powieść, jaką przeczytałam w 2014 roku. 
Historia, która wciąż pozostaje we mnie żywa. Książka przywracają nadzieję, doskonale łącząca bolesną jeszcze historię XX wieku (II wojna światowa, Holokaust) z czasami współczesnymi. Rewelacyjny thriller prawniczy, czyta się jednym tchem.



Mike Greenberg - mężczyzna, który napisał książkę o typowo kobiecej chorobie i zrobił to w sposób pełen empatii i zrozumienia.
"Wszystko, o czym marzysz" to piękna, ale i niepozbawiona bólu powieść. Losy trzech nieznanych sobie kobiet splatają się w momencie, kiedy każda z nich słyszy diagnozę, która brzmi jak wyrok: rak piersi. Trzy sposoby radzenia sobie z chorobą, od czynnej walki, po negację. Delikatna, wyjątkowa książka.


Remake to dla pisarza trudny temat. Kiedy trzeba zmierzyć się z takim geniuszem jak Jane Austen, wydaje się, iż z tego starcia nie można wyjść obronną ręką. A jednak.
Jo Baker, od lat zafascynowana twórczością Jane Austen, przekonała nas, iż "Duma i uprzedzenie" to dopiero początek opowieści. Historia opowiedziana "od kuchni", z perspektywy służby Bennetów. Wspaniały warsztat pisarski, świeża, a jednocześnie dobrze znana opowieść i zachowanie idealnych proporcji czynią tę książkę jedną z ciekawszych w 2014 roku.
Całość recenzji: Jo Baker "Dworek Longbourn"


Dwa zupełnie różne światy - rok 1945, nazistowskie Garmisch w Niemczech oraz El Paso, Teksas, czasy współczesne i jedna, wyjątkowa książka o tym, jak trudno być człowiekiem.
El Paso z problemem nielegalnych imigrantów oraz nazistowskie Niemcy na kartach powieści Sarah McCoy pasują do siebie idealnie. Wielowątkowa, wspaniała opowieść o wyborach, które na zawsze zmieniają życie wielu osób. Historia przekonująca nas, iż nieważne, w jakich czasach żyjemy, ale zawsze warto być człowiekiem.
Całość recenzji: Sarah McCoy "Córka piekarza"



W cieniu zdarzeń na norweskiej wyspie Utøya we własnym domu ginie dziecko. Z pozoru nieszczęśliwy wypadek, jednak dociekliwy policjant nie odpuszcza i sprawa zyskuje drugie dno.
To nie jest klasyczny kryminał, raczej coś pomiędzy powieścią kryminalną i obyczajową. Mnie nasunęło się skojarzenie z twórczością Jodi Picoult. "W cieniu zdarzeń" nie pozostawia czytelnika obojętnym, nie pozwala zignorować problemu i właśnie to jest miarą tej książki. Mimo iż odrobinę przewidywalna, publikacja Anne Holt jest jedną z lepszych zagranicznych powieści, jakie czytałam w 2014 roku.
Całość recenzji: Anne Holt "W cieniu zdarzeń"



Isabel Allende jeszcze nigdy nie napisała takiej książki. Skomplikowanego, pełnego ślepych uliczek i zwrotów akcji kryminału.
Allende nie jest pisarką dla wszystkich, sporo kluczy, miesza, przygotowuje dla swojego czytelnika mnóstwo szczegółowych, długich i dokładnych opisów. Mnie zachwyciła. "Ripper" to soczysta powieść kryminalna, o wiele lepsza "powieść" aniżeli "kryminał", ale o to w literaturze Allende chodzi. O jej geniusz.


I na koniec podsumowania powieść, której obecność w rankingu jest dla mnie samej olbrzymim zaskoczeniem. Spodziewałam się średniej jakości czytadła, tymczasem dostałam świetną powieść obyczajową. 
Wraz z bohaterką poszukujemy odpowiedzi na wiele dręczących nas pytań. Próbujemy znaleźć receptę na udane małżeństwo, zastanawiamy się, czy pragnienie macierzyństwa jest uczuciem silniejszym niż miłość do własnego męża i czy istnieje w ogóle wybór pomiędzy tymi dwoma uczuciami. Autorka fenomenalnie pisze o stosunkach międzyludzkich.
Całość recenzji: Ella Harper "Cząstka ciebie"

niedziela, 28 grudnia 2014

Recenzja przedpremierowa | Levi Henriksen "Śnieg przykryje śnieg"



"Śnieg przykryje śnieg" to jedna z tych noworocznych zapowiedzi, po których spodziewałam się najwięcej. Zaklasyfikowana jako "kryminał" czy nawet "thriller psychologiczny" wzbudziła moje zainteresowanie i wprost nie mogłam doczekać się lektury. Może dlatego dzisiaj odczuwam spory niedosyt? Okazuje się, iż Levi Henriksen nie zafunduje swojemu czytelnikowi mocnych wrażeń, a jego powieść jest w zasadzie średnio wciągającym obyczajem z odległym tłem kryminalnym.

Dan Kaspersen właśnie skończył odsiadywać wyrok za przemyt narkotyków. Wraca do rodzinnego domu na pogrzeb brata, który zmarł w tragicznych okolicznościach: wszystko wskazuje na to, iż Jakob popełnił samobójstwo. Dan nie rozumie, dlaczego brat posunął się do tak drastycznego i ostatecznego czynu. Mężczyzna nie potrafi poradzić sobie z żałobą, ma do siebie żal, że nie było go przy bracie w trudnych dla niego chwilach. Dan planuje sprzedać rodzinne gospodarstwo i wyjechać ze Skogli, jednak w jego życiu pojawia się kobieta - Mona Steinmyra. Mona szybko staje się powodem, dla którego Dan zaczyna odkładać wyjazd z wioski. Tymczasem przeglądając rzeczy brata i rozmawiając z okolicznymi mieszkańcami, poznaje się coraz to bardziej zaskakujące fakty na temat swojego brata. Na jaw wychodzą skrywane tajemnice.

I właśnie o te "tajemnice" mam żal do wydawcy, który w zapowiedzi zaprezentował książkę jako intrygujący, pełen mrocznych sekretów thriller psychologiczny, w rezultacie czego czuję się lekko zawiedziona. Bo przedstawienie "tajemnic" w liczbie mnogiej jest sporym naciągnięciem, tak jak i sugerowanie, jakoby historia rozwijała się w kierunku jakiegokolwiek thrillera, a co dopiero psychologicznego. Przemawia przeze mnie żal, bo spodziewałam się zupełnie czegoś innego. A wystarczyłoby po prostu reklamować powieść jako obyczaj o mężczyźnie poszukującym miejsca na ziemi po wyjściu z więzienia i śmierci brata. Bo tym jest "Śnieg przykryje śnieg". Wątek kryminalny tli się gdzieś w oddali, jednak przyznacie sami, iż określanie książki kryminałem czy też thrillerem w oparciu o 10 stron wyjętych z całości, która liczy 288 stron, nie powinno mieć miejsca. Momentami jest mrocznie, przyznaję, odczuwalny jest gęsty klimat charakterystyczny dla norweskiej prozy, który wyjątkowo lubię, jednak to tylko (aż?) atmosfera, a nie sama opowieść.

Książka jest napisana rewelacyjnym językiem, co niewątpliwie jest jednym z największych atutów powieści "Śnieg przykryje śnieg". Levi Henriksen zadbał o dokładne portrety psychologiczne swoich bohaterów, poddał ich starannej analizie, szczególną uwagę poświęcając głównemu bohaterowi, Danowi Kaspersenowi. Autor zatroszczył się również o precyzyjne wykreowanie również pozostałych elementów świata przedstawionego: czasu, miejsca oraz samej akcji. Fabuła rozkręca się stopniowo, Henriksen przez cały czas prowadzi nas z punktu A do punktu B, nie czyniąc zbędnych wtrąceń i nie zbaczając z drogi. "Śnieg przykryje śnieg" jest bardzo dobrym studium żałoby i próbą uporania się ze śmiercią bliskiej osoby. Levi Henriksen bez wątpienia jest obdarzony nieprzeciętnym talentem narracyjnym.

Odczuwam niedosyt, gdyż "Śnieg przykryje śnieg" nie jest tym, czego obietnicę otrzymujemy w zapowiedzi. W księgarniach internetowych książka widnieje w dziale "Kryminał, sensacja", również opis wydawniczy wspomina o "thrillerze psychologicznym", naturalnie więc przygotowałam się na mocne wrażenia, których nie dostałam. Powieść jest dobrze napisana, poprawna, ciekawa - temu nie mogę zaprzeczyć. W ogólnym jednak podsumowaniu wypada przeciętnie, zapewne jest to wynikiem oczekiwań, jakie miałam wobec "Śnieg przykryje śnieg".

Dziękuję Wydawnictwu Smak Słowa za udostępnienie egzemplarza recenzyjnego!

Levi Henriksen "Śnieg przykryje śnieg"
Wydawnictwo Smak Słowa, 2015
ilość stron: 288
data premiery: 14.01.2015

piątek, 26 grudnia 2014

Dawn O'Porter "Papierowe samoloty" [Recenzja]




Dawn O'Porter to felietonistka brytyjskiego "Glamour", "Elle" czy "InStyle", dziennikarka radiowa i prasowa oraz fashionistka. A od jakiegoś czasu - również autorka. "Papierowe samoloty" to debiutancka powieść O'Porter. Do napisania książki dziennikarkę zainspirowała lektura swoich pamiętników z czasów, kiedy miała 15 lat. A było to w roku 1994. Renee oraz Flo - główne bohaterki powieści "Papierowe samoloty" - w 1994 roku są dokładnie w tym samym wieku. Jak wyglądało życie dorastających dziewcząt w czasach "przed Facebookiem"?

Dla Renee i Flo właśnie rozpoczyna się nowy rok szkolny w prywatnej szkole dla dziewcząt. Nastolatki znają się od lat, jednak nigdy nie były sobie bliskie. Wszystko zmieni się w nadchodzącym roku. Z pozoru nic nie może łączyć Renee i Flo. Pierwsza jest duszą towarzystwa, flirtuje z chłopakami i często wpada w kłopoty. Flo to kompletne przeciwieństwo Renee - zdystansowana, zamknięta oraz ułożona nastolatka spędza czas z toksyczną przyjaciółką Sally. Renee przed laty straciła mamę, mieszka z dziadkami oraz młodszą siostrą. Pozostawiona sama sobie i w głębi duszy samotna dziewczyna doskonale rozumie Flo, kiedy umiera jej ojciec. Pomiędzy dziewczętami nawiązuje się nić porozumienia, która szybko przeistacza się w dojrzałą, prawdziwą przyjaźń.

"Papierowe samoloty" z pewnością nie są literaturą górnolotną czy szalenie ambitną. Nie jest to z mojej strony najmniejszy nawet zarzut, gdyż po powieści autorstwa kobiety, która zajmuje się w swojej pracy głównie rozrywką, właśnie tego się spodziewałam - rozrywki. Dawn O'Porter nie rozczarowała mnie, a "Papierowe samoloty" okazały się być miłą, lekką oraz wciągającą lekturą. Książkę czytałam w szalonym okresie okołoświątecznym, przytłoczona raczej poważnymi tematami, na jakie trafiałam w poprzednich czytanych przeze mnie publikacjach, potrzebowałam więc w końcu czegoś prostego i zupełnie nieskomplikowanego, a przy tym - nieogłupiającego. Może właśnie dlatego "Papierowe samoloty" aż tak bardzo przypadły mi do gustu. Bawiłam się świetnie, książka pozwalała mi odpłynąć myślami daleko, zrelaksować się i przyniosła ukojenie. To ciekawie napisana, intrygująca oraz dowcipna opowieść o przyjaźni dwóch nastoletnich dziewcząt.

Opisanie przez Dawn O'Porter czasów "przed Facebookiem" okazało się udanym i interesującym eksperymentem. Autorka, która sama, jak przyznaje, bez internetu czuje się jak bez ręki, sięgnęła pamięcią wstecz, zajrzała do tekstów swoich dawnych pamiętników i przeniosła lata 90. na karty swojej powieści. Przesyłane przez bohaterki, tytułowe "Papierowe samoloty" to dziś już relikt poprzedniej epoki. Warto przypomnieć sobie, jak wyglądało życie przed olbrzymim skokiem technicznym, jaki zaobserwowaliśmy w ciągu ostatnich kilkunastu lat. Dzisiaj młodzi ludzie nie wyobrażają sobie, aby nie być w nieustającym "kontakcie", nie korzystać z portali społecznościowych czy telefonów komórkowych. Tymczasem przyjaźń Flo i Renee rozkwitała w najlepsze, mimo iż dziewczyny nie korzystały z dobrodziejstw dzisiejszego świata. Miło było powspominać. "Papierowe samoloty" to również doskonała lektura dla nastolatek, aby te dowiedziały się nieco o życiu starszego od siebie pokolenia.

"Papierowe samoloty" to dobra lektura dla tych, którzy poszukują czegoś, by się "rozerwać". Niegłupia, ale i nieskomplikowana, lekka opowieść o przyjaźni dwóch młodych dziewcząt w połowie lat 90. O przyjaźni, ale i też o dorastaniu, dojrzewaniu do prawdy, pierwszych rozczarowaniach oraz o rozbitych rodzinach, w jakich przyszło żyć nastolatkom. Co ważne - nieprzewidywalna i niezwykle barwna historia.

Dziękuję Grupie Wydawniczej Foksal za udostępnienie egzemplarza recenzyjnego powieści!

Dawn O'Porter "Papierowe samoloty"
Grupa Wydawnicza Foksal, Wydawnictwo YA, 2014
data premiery: 19.11.2014
ilość stron: 256

wtorek, 23 grudnia 2014

Magdalena Witkiewicz | Święta Bożego Narodzenia

Wirtualne odliczanie do Świąt Bożego Narodzenia na blogu Przegląd czytelniczy dobiega końca.
Autorką ostatniego już świątecznego postu jest Magdalena Witkiewicz, spod której pióra wyszły takie powieści jak "Szkoła żon", "Pensjonat marzeń", "Milaczek" czy "Zamek z piasku". 
Pisarka postanowiła wpuścić czytelników do swojego mieszkania, nie możecie tego przegapić!

A tymczasem kochani..

Wraz ze wszystkimi autorkami, jakie wzięły udział w cyklu świątecznym, życzymy Wam wszystkim Świąt spędzonych w rodzinnej, ciepłej atmosferze.




Święta Bożego Narodzenia to dla mnie czas, w którym robi się ciepło w sercu, a łzy wzruszenia czasem spływają po policzku. Bo ja jestem z tych, co wzruszają się często i łatwo. I przyznam, że bardzo to lubię! 
W tym roku okres świąteczny zaczął się u mnie bardzo szybko. W połowie listopada byłam w Irlandii, a tam „White Christmas” i „Jingle Bells” rozbrzmiewały wszędzie. Zatem już w listopadzie poczułam się bardzo świątecznie. Nawet kupiłam wtedy część prezentów dla bliskich, ale… Ale już prawie wszystkie rozdałam, bo uwielbiam dawać prezenty. Oczywiście teraz bardzo żałuję, bo pewnie mąż by się bardzo ucieszył, znajdując kombinezono-piżamę Supermana pod choinką, a tak… Ucieszył się wcześniej!
Bo ja nigdy nie mogę wytrzymać z tymi prezentami…
Gdy wyszłam za mąż, dwa lata z rzędu Wigilie były w naszym mieszkaniu. Zapraszam Was na jedną taką moją Wigilię, gdy dzieci były jeszcze małe. 



Gdy moi rodzice przeprowadzili się do dużego domu, ulicę obok, tam w wigilijny wieczór zawsze się spotykamy. Święta z dziećmi są cudowne! 
W tym roku moje dzieci napisały list do Świętego Mikołaja i dostaną dokładnie to, co w listach. Nie mogę się doczekać ich reakcji. Wierzą jeszcze w Mikołaja, chociaż czasem zastanawiają się nad jego istnieniem… Oby ta wiara trwała jak najdłużej.
W moim domu rodzinnym choinkę zawsze ubieraliśmy w Wigilię. Co roku mama się denerwowała, że tata kupi najbrzydszą „drapakę”, ale co roku mieliśmy najpiękniejszą na świecie. Przynajmniej w moim odczuciu. 
Po rodzinie krąży anegdota, że kiedyś jakiś wujek kupił wyjątkowo koszmarną choinkę. Ciocia zamiast go objechać z góry do dołu, przytuliła go i powiedziała:
- Kochanie, ty masz wyjątkowo dobre serce.
Wujek zdziwiony nie zdołał wykrztusić ani słowa.
- Wyjątkowo dobre serce – ciocia powtórzyła – Bo gdyby nie ty, ten facet w życiu by nikomu tej choinki nie sprzedał. A tak. Zarobił sobie i się cieszy w tę wigilijną noc!

Gdy byłam mała nie mieliśmy tradycji pieczenia pierniczków. Pamiętam przez mgłę, że robiłam z tatą ozdoby choinkowe. Mama królowała w kuchni. Tak też i jest do tej pory. Makowce, keksy, ryba po grecku, śledzie w oleju, w occie, sałatka jarzynowa, karp – to na samą Wigilię. Z pewnością o czymś zapomniałam! Na święta dochodził schab w galarecie i zwykle niesamowity tort. 
Nic się nie zmieniło w tradycjach mamy. Ja dołożyłam swoje. U mnie jest trochę inaczej.
Co roku z dziećmi pieczemy pierniczki. Mam chyba sto foremek i nigdy wszystkich nie dajemy rady użyć! Jednego dnia pieczemy, a następnego dekorujemy. Zawsze mamy kolorowe lukry i obłędną ilość ozdób do przyklejenia. To robimy zwykle w okolicy 6 grudnia. 
Ja mam takie szczęście, że zawsze przed świętami jestem chora. Albo gardło, albo oskrzela. W tym roku myślałam, że się uda być zdrową – gdzie tam! – bolał mnie ząb. Po prostu myślę, że mój organizm podświadomie chce się wywinąć z całego porządkowego galimatiasu. Gdy mogę się skupić na gotowaniu i przystrajaniu domu – zaczynam być zdrowa. O właśnie już mnie prawie nie boli!
Gdy zaczęłam prowadzić swój własny dom, do tradycyjnych potraw dołączyły kluski z makiem. Kocham kluski z makiem. I mogłaby to być jedyna potrawa, którą jem w święta. Kiedyś je zrobiłam latem. Latem nie smakują tak samo, jak przy choince! Do tych klusek (wiem, że połączenie katastrofalne) doszły śledzie. Jedne na słodko z pomidorami i rodzynkami, a drugie w oleju z oliwkami i ziołami prowansalskimi. W tym roku jeszcze zrobię terrinę z łososia i bardzo kuszą mnie krewetki. Mało tradycyjne, ale po pobycie w Wietnamie uwielbiam krewetki. Ale mój głos wewnętrzny szepcze mi, że krewetki na Wigilię, to przesada! Muszę się jeszcze zastanowić. Może je zrobię na sylwestra…
Kulinarnie się zrobiło, prawda? A tak chcę odejść od tego świątecznego konsumpcjonizmu…
Bo Święta Bożego Narodzenia pachną. Pachną mandarynkami i pomarańczami, pachną ciastem, dopiero co wyjętym z piekarnika. W domu też pachnie. Bo chociaż jakby nie wiadomo jak się nie chciało, trzeba posprzątać, zmienić pościel.
W tym roku Wigilię spędzamy u moich rodziców. Jak zawsze w ostatnich latach. Gdy był śnieg, dzieci wieźliśmy tam na sankach. Teraz trzeba będzie parasole zabrać…
Do Wieczerzy siadamy około siedemnastej. Jest tradycyjne łamanie się opłatkiem, a potem jedzenie tego wszystkiego, nad czym się pracowało przez ostatnie dni. Gdy już wszyscy się najedzą – należy przewietrzyć salon. Otwierane są drzwi balkonowe, wszyscy są wypraszani do innych pokoi, a Święty Mikołaj po kryjomu przynosi prezenty… Potem ktoś dorosły krzyknie
- Jest! Jest! Szybko!
Dzieci biegną, ale zwykle jest już za późno. Prezenty są, po Świętym zostaje jedynie ślad mokrego buta.
Wtedy zaczyna się radość przeogromna. Rozpakowywanie, zabawa, pokazywanie, oglądanie. Dzieci nie idą spać długo, a mój syn zawsze chce spać z tym, co akurat dostał. I zawsze śpi! Nie ważne jak kanciasta jest ta zabawka. Spał już z traktorem, klockami lego i samochodem zdalnie sterowanym. Kurczowo trzyma go całą noc i nie można mu tego zabrać. To jest radość, prawda?
Czasem marzę jednak, że pojedziemy na święta do Amalki. Do Mojego Miejsca na Ziemi na Kaszuby. Że tam, w środku ośnieżonego lasu zasiądziemy przy wigilijnym stole, choinką będzie oświetlony modrzew za oknem, a pokój będzie rozświetlał ogień z kominka. Wiem, że kiedyś to nastąpi. 
Marzenia trzeba spełniać. Tego Wam życzę moi drodzy – siły na to, by zrobić pierwszy krok w stronę Waszych marzeń. Gdy zrobicie pierwszy krok, dalsza droga będzie prosta! Zatem życzę Wam – szerokiej drogi w stronę marzeń!

Magdalena Witkiewicz

PS. Syn właśnie zasypia i śpiewa „Lili lili laj, moje dzieciąteczko”. Z drugiego pokoju dołączyła córka. I jak tu nie kochać świąt!!!
PS. 2. Obiecałam dzieciom, że w te święta nie włączę komputera. O matko!

Magdalena Parys "Magik" [Recenzja]




"Magik" to kryptonim tajnej akcji służb specjalnych mającej na celu eliminację opozycjonistów podczas ucieczki z komunistycznego "raju" na granicy bułgarsko-tureckiej. Sprytnie. Był człowiek, nie ma człowieka, ślad po nim zaginął. Czyż to nie magia? Dla mnie jednak "Magikiem" jest sama autorka, Magdalena Parys. Bo jak inaczej wytłumaczyć stworzenie powieści tak genialnej i realnej, że za nic w świecie nie przyjmuję do wiadomości zapewnień, iż wszystko to zostało wymyślone?

Rok 2011. Niemal w tym samym czasie w tajemniczych okolicznościach ginie dwóch mężczyzn. Jeden z nich umiera w Bułgarii, w Sofii, ciało drugiego zostaje odnalezione w zamieszkanej przez Romów, podupadającej kamienicy w Berlinie. Pierwszy był dziennikarzem, drugi pracował w Urzędzie do spraw Akt Stasi. Dochodzenie w sprawie śmierci Franka Derbacha, berlińskiego urzędnika, szybko zostaje zatuszowane, a informacja o zgonie Gerharda Samuela jest przechowywana po stronie bułgarskiej zadziwiająco długo. Okazuje się, że obaj mężczyźni, wraz z pochodzącym z Lipska archiwistą, zajmowali się zbieraniem materiałów na temat morderstw dokonywanych na granicy bułgarsko-tureckiej za czasów żelaznej kurtyny. Sprawa związana jest z przeszłością jednego z czołowych polityków dzisiejszych Niemiec. 

"Magik" to najdoskonalszy w swej perfekcyjności, trzymający w napięciu thiller polityczny. Magdalena Parys na podwalinach historii ucieczek z państw komunistycznych i znikających akt Stasi stworzyła opowieść niezwykle prawdziwą i realną. Jeśli, jak zapewnia sama autorka, opisana historia rozegrała się tylko w wyobraźni autorki, to gratuluję wyobraźni i geniuszu literackiego. "Magik" to powieść wyznaczająca nowe standardy w polskiej literaturze, książka, która, jestem tego pewna, za kilka lat będzie uznawana za arcydzieło rodzimego pisarstwa. Parys można czuć całym sobą, albo i nie, o gustach podobno się nie dyskutuje, ale jedno jest pewne: nikt, absolutnie nikt, nie może zaprzeczyć niebywałego talentu pisarki i jej obecności na literackich wyżynach. "Magik" udowadnia geniusz Magdaleny Parys.

Autorka zaangażowała się w swoją pracę nie w stu, ale w dwustu procentach. Każda strona, każde zdanie jest napisane z olbrzymią dbałością o szczegóły. Magdalena Parys starannie i dokładnie wprowadza swojego czytelnika w opisywany świat. Portrety psychologiczne bohaterów zostały nakreślone z niesamowitą precyzją. Pisarka, szkicując obrazy swoich postaci, zadbała o wiarygodne odzwierciedlenie ich przeszłości, skrupulatne przedstawienie motywacji oraz wierne oddanie tła historycznego. Na tym polega siła "Magika" - książka jest niesamowicie intrygującym zapisem współczesnych wydarzeń, zdeterminowanych przez mocno udokumentowaną przeszłość. Mimo iż autorka zastrzega, że cała fabuła została zmyślona, powieść przedstawia realne mechanizmy władzy, pozostałości komunistycznej rzeczywistości, w której żyjemy do dziś. Jak dochodzi się na szczyt? Magdalena Parys, która sama jako dziecko wyemigrowała z rodziną do Berlina Zachodniego, zna położenie, o jakim pisze. Odnoszę wrażenie, iż wspomnienia, odczucia i przeżycia jednej z bohaterek książki, Dagmary Bosch, są w pewnym stopniu odzwierciedleniem przemyśleń oraz doświadczeń samej autorki.

"Magik" to 624 strony, które czyta się jednym tchem. Magdalena Parys umiejętnie dawkuje napięcie, w rzadko spotykany sposób prowadzi nas gładko przez całą powieść. Nie zdradza zbyt dużo, ale i nie wprowadza niepotrzebnego zamieszania, nie oszukuje swojego czytelnika, jest z nim przez cały czas. "Magika" przeczytać po prostu trzeba, gdyż książka wyznacza nowe trendy i standardy polskiej literatury. Każdy z szanujących się miłośników polskiego pisarstwa powinien sobie sam wyrobić opinię o tej wyjątkowej, ważnej powieści. Ja pozostaję pod ogromnym wrażeniem.

Dziękuję Wydawnictwu Świat Książki za udostępnienie egzemplarza recenzyjnego!

Magdalena Parys, "Magik"
Wydawnictwo Świat Książki, 2014
ilość stron: 624
data premiery: 19.11.2014